KABANATA 4

Aella's POV

Kinabukasan, maagang nabulabog ang umaga ko dahil sa sikat ng araw na pumasok sa bintana at sa walang tigil na pangungulit ng aking anak.

“Mommy, gising na po! May mission tayo ngayon!” yugyog ni Luna sa balikat ko habang nakaluhod sa gilid ng kama ko.

Alas-siyete pa lang ng umaga. Kulubot pa ang noo ko habang dahan-dahang idinedilat ang aking mga mata. “Anong misyon ang sinasabi mo dyan, baby? Sabado ngayon, walang pasok si Mommy sa trabaho pero may mga labada ako.”

“Basta po, sabi ni… ah, sabi sa TV, kailangan maagang gising para maging healthy!” mabilis na bawi ni Luna, sabay ngiti nang napakalawak na halos sumara na ang kaniyang mga mata.

Puno ng hinala ko siyang tinitigan. Bihira itong mag-ayang bumangon nang maaga maliban na lang kung may itatagong kalokohan. Pero dahil kailangan ko na ring mag-asikaso, bumangon na ako. Nagluto ako ng sinangag at itlog para sa almusal, na mabilis namang inubos ni Luna na tila ba nagmamadali sa isang napakahalagang appointment.

Pagkatapos kumain, kinuha ko ang hose sa likod-bahay para magdilig ng mga nakatanim na gumamela at calachuchi. Ang bango at ang sariwa ng hangin. Napatingin ako sa mataas na pader at sa mga halamang bakod na naghihiwalay sa amin sa mansiyon ni Zion Monteverde.

Sana naman hindi ko makasalamuha ang landlord na ’yon ngayon, sa-isip ko habang maingat na nagdidilig. Ayaw ko nang maulit ang eksena kahapon kung saan muntik na kaming palayasin dahil lang sa paghabol sa butterfly.

“Mommy, maglalaro lang ako ng ball, ah?” paalam ni Luna na bitbit ang kaniyang kulay pulang rubber ball.

“Dito ka lang sa tabi ko, Luna. Huwag kang lalapit sa bakod ng kapitbahay,” paalala ko habang nakatalikod at abala sa pag-ispray ng tubig sa mga dahon.

“Opo, Mommy!”

Narinig ko ang paulit-ulit na tunog ng bolang tumatalbog sa semento. Bop. Bop. Bop.

Ligtas naman, kaya nagpatuloy ako sa pagdidilig. Subalit pagkalipas ng ilang sandali, nakarinig ako ng isang malakas na swish na sinundan ng tunog ng pagkakalubog ng bola sa makakapal na halaman.

“Oops,” sabi ng isang maliit na boses.

Mabilis akong lumingon. Wala na si Luna sa tabi ko. Nakatayo na siya sa tapat ng siwang ng mga halaman patungo sa bakuran ng mansiyon.

“Luna!” napatakbo ako papalapit sa kaniya at binitawan ang hose. “Anong nangyari? Nasaan ang bola mo?”

“Mommy, lumipad po si ball papunta kay Boss… este, doon po sa kabila,” turo niya sa malawak at napakagandang bermuda grass sa kabilang panig. “Nakalipad po mag-isa. Sabi ko stop, ayaw niya mag-stop.”

Napasapo ako sa aking noo. Kung paanong napalipad ng isang tatlong taong gulang na bata ang bola sa ganoong kataas na bakod ay isang malaking misteryo sa akin. “Hayaan mo na ’yan doon. Bibilan na lang kita ng bago mamaya.”

“No, Mommy! I want that ball! Gift ’yan ni Lola,” pagmamaktol ni Luna, habang pilit na isinusuot ang kaniyang ulo sa pagitan ng mga halaman. “Mommy, look! Nandoon si doggy! Baka kagatin niya ang ball ko!”

Sumilip din ako sa siwang. At doon, nakita ko nga ang malaking Siberian Husky na masayang nginangatngat ang pulang bola ni Luna. Ngunit hindi lang ang aso ang nandoon.

Naglalakad pababa sa mga hagdanan ng kaniyang patio si Zion Monteverde. Naka-gray na sweatpants lang ito at simpleng puting t-shirt, hawak ang isang mamahaling baso ng kape. Kahit magulo pa ang kaniyang buhok na parang kagigising lang, hindi mo maitatanggi na may taglay siyang karisma na nakakatunaw ng tibok ng puso.

“Luna, halika na, huwag kang maingay—”

“Mr. Pogi Landlord! Ang ball ko po, kinakain ng doggy mo!” biglang sigaw ni Luna bago ko pa man matakpan ang bibig niya.

Napatigil sa pag-inom ng kape si Zion. Lumingon siya sa direksyon namin at unt-unting naglakad patungo sa bakod. Sa bawat hakbang niya papalapit, pakiramdam ko ay lalong bumibilis ang takbo ng kaba sa dibdib ko.

“Ms. Vergara,” malamig na bati ni Zion nang makatayo siya sa harap ng bakod, nakatitig nang diretso sa aking mga mata. “I thought we had an agreement yesterday about keeping your perimeter.”

“S-Sir Zion, pasensya na po talaga,” paghingi ko agad ng paumanhin, bahagyang itinago si Luna sa likod ko. “Hindi po sinasadya ng anak ko. Inihagis niya lang po ang bola at hindi niya akalaing aabot dyan. Sige na po, huwag niyo na pong ibalik ang bola, itapon niyo na lang po kung nakakaabala.”

Tumingin si Zion kay Luna, na kasalukuyang nagtatago sa likod ng binti ko pero nakasilip naman ang kalahating mukha at kumakaway sa kaniya. Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa akin.

“The dog might swallow the plastic parts. If it gets sick, you will pay the vet bills,” seryosong pahayag ng bilyonaryo. “Pumasok ka rito at kunin mo ang bola ng anak mo.”

Nanlaki ang mga mata ko. “A-Ako po? Pumasok dyan?”

“Ayaw mo ba? O gusto mong i-charge ko sa iyo ang pagkasira ng bakod ko dahil sa pagdaan ng bola niyo?” tanong niya, nakataas ang isang makapal na kilay.

“Hindi po! Kukunin ko na po,” mabilis kong sagot.

Hinarap ko si Luna. “Luna, dito ka lang sa tapat ng pinto natin. Huwag kang aalis, kukunin ko lang ang bola mo.”

“Opo, Mommy! Galingan mo po sa mission!” bulong ni Luna na may kasama pang thumbs up.

Hindi ko na pinansin ang sinabi ng bata. Maingat akong lumusot sa pagitan ng mga halamang bakod, pinapagpagan ang aking suot na luma at may mantsa-mantsang t-shirt at short. Pakiramdam ko ay hiyang-hiya ako sa hitsura ko sa harap ng isang bilyonaryo na kahit bagong gising ay mukhang amoy mayaman.

Nang makatayo na ako sa kaniyang malawak na hardin, lumapit ako sa aso na kasalukuyang nakahiga sa damuhan. “Hi, doggy… pwedeng makuha ang bola?”

Binitawan naman ng aso ang bola at hinalikan pa ang kamay ko, na ikinagulat ko dahil akala ko ay mabangis ito. Kinuha ko ang basang bola at agad na humarap kay Zion para magpaalam.

“Nakuha ko na po, Sir. Maraming salamat po at pasensya na muli—”

“You look tired, Ms. Vergara,” biglang putol ni Zion sa sinasabi ko. Tinitigan niya ang aking mukha, partikular na ang maitim na gilid ng aking mga mata dahil sa puyat kagabi.

Napaatras ako nang isang hakbang. “Ah… marami lang pong tinapos na trabaho kagabi, Sir.”

“Nag-aalmusal ka ba nang maayos?” tanong niya uli, na labis kong ikinataka. Bakit biglang nagtatanong ang isang supladong landlord tungkol sa kalusugan ko?

“O-Opo. Kumain po kami ng anak ko ng sinangag.”

Tumingin si Zion sa direksyon ng townhouse ko, kung nasaan si Luna na nakaupo sa silya at nakasubaybay sa amin na parang nanonood ng isang sine. Isang napaka-maliit, halos hindi mapansing ngiti ang sumilip sa labi ni Zion bago muling bumalik sa seryosong ekspresyon.

“Kailangan ng mga tenant ko na maging malusog para makabayad ng upa sa tamang oras,” katwiran niya sa malamig na tono. “May labis kaming pagkain sa loob. Sabihin mo sa anak mo, may ipapadala akong… cookies mamaya.”

Napatulala ako. *Cookies?* Naalala ko bigla ang sinabi ni Luna kagabi na binanggit daw iyon ni Zion. Akala ko ay guni-guni lang ng bata, pero totoo pala?

“S-Sir, hindi na po kailangan. Nakakahiya naman po—”

“It’s an order from your landlord, Ms. Vergara. At huwag mong hahayaang lumipad muli ang bola na iyan dito, maliban na lang kung… gusto mo uling pumasok sa bakuran ko,” makahulugan niyang sabi bago tumalikod at naglakad pabalik sa kaniyang mansiyon, kasunod ang kaniyang aso.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng hardin, hawak ang pulang bola, at may malaking tanong sa aking isipan. Bakit parang may kakaiba sa mga kilos ni Zion Monteverde? Napakasungit niya, pero bakit parang may kung anong pag-aalaga sa likod ng kaniyang mga salita?

Mabilis akong lumusot pabalik sa aming bakod at hinarap si Luna na ngayon ay may malawak na ngiti sa labi.

“Mommy! Binigyan ka ba ni Boss Daddy ng kiss?” excited na tanong ng bata.

“Luna Elise! Anong kiss ang sinasabi mo dyan?” namumulang saway ko sa kaniya habang hila-hila siya papasok sa loob ng bahay. “Sabi ko sa’yo, napakahirap intindihin ng landlord na ’yan. Kaya simula ngayon, bawal nang lumipad ang bola mo, naintindihan mo?”

“Opo, Mommy,” sagot ni Luna, ngunit sa likod ng kaniyang likod, dahan-dahan niyang tinapik ang kaniyang bulsa kung nasaan ang nakatagong walkie-talkie.

Mission accomplished, sa-isip ng tatlong taong gulang na mastermind.