Mag-log in“Scar, mamaya ka pa ba diyan? Bilisan mo naman!” sigaw sa akin ng aking kaibigang si Diane.
“Oo, oo, inaayos ko lang mga gamit ko at dadaanan na lang daw ni Mama dito mamaya!” sigaw ko pabalik sa kanya habang inaayos ang aking mga gamit.
“Sige at papunta na raw si Shane,” sagot pa nito sa akin.
Hindi na ako nagsalita pa. Tumingin ako sa salamin at naglagay ng lipstick sa aking labi. Ang totoo niyan ay tapos na akong mag-ayos ng aking gamit, inaayos ko na lang ang aking mukha.
Dahil ngayon ay huling araw ng aking trabaho dito sa malaking karinderya ng aking tiya at bukas naman ay unang araw ng aking practicum bilang isang pre-service teacher, kaya napag-usapan naming magkakaibigan ang bar bago sumugod sa laban. Char. Para sa amin, isang malaking laban ang practicum kaya naniniwala kami na deserve namin ito.
Tumingin ako sa salamin at inayos ko ang aking suot dahil nakapagbihis naman na ako at naihubad na ang aking uniporme dito sa trabaho. Ngumiti ako nang malaki at agad na lumapit sa aking gamit.
Nakita ko sa ibabaw ng aking uniporme ang aking name tag.
‘Quinn Scarlett Laurent,’ hindi ko mapigilang mapangiti dahil bukas ay may isusuot pa rin akong name tag, ngunit hindi na bilang worker kung hindi bilang isang pre-service teacher na. Malapit ko nang maabot ang aking pangarap at maiahon sa hirap ang aking ina na solong nagpapaaral sa aming dalawa ng kapatid ko.
“Oh, Scar, nandito ka pa pala? Sige na, umalis ka na. Ako na ang bahala diyan,” sabi ng aking tiya mula sa aking likod.
“Sige, Tiya, dadaanan naman po ni Mama yung mga gamit ko mayamaya pagkagaling niya sa palengke,” sagot ko sa kanya at isinukbit ang aking shoulder bag na sinadya ko pang dalhin.
“Talaga naman, 24 years old na ay nakaasa pa sa ina, tsk tsk,” natawa na lang ako sa sinabi nito.
Alam ko namang biro lang ito para sa aking tiya. Mabait ito at maalaga sa amin nila Mama. Sa katunayan ay ang ginagamit ni Mama na puwesto sa palengke ay sa kanya. Pinapagamit niya ito nang libre sa amin kaya nakapagtitinda si Mama ng mga seafood.
“Tiya, ako’y gagala. Kapag ako’y umuwi pa sa bahay, siguradong hahabol sa ’kin si Bunso,” natatawang sabi ko sa kanya.
“Oo na, siya, sige na. Ikaw ay humayo at—” tumigil ito bago ako tinaasan ng kilay, “Subukan mo magparami! Grumaduate ka muna bago mag-asawa ha!”
“Si Tiya talaga!” nasabi ko na lang at saka ako nakangiting lumabas ng silid.
Agad kong nakita ang aking kaibigan na si Diane na abalang naglalagay ng blush on. Tumingin ako sa malaking orasan na narito sa karinderya.
It’s already 5 in the afternoon at bago magpunta sa bar, we will go to Miza’s apartment.
“Let’s go?” sabi ko kay Diane.
“Tara,” at saka nito kinuha ang kanyang bag at tumayo na.
“Nasaan na pala si Shane?” tanong ko sa kanya habang naglalakad kami patungo sa sakayan.
“Katagalan mo, pinadiretso ko na doon kay Miza,” sagot nito sa akin.
“Ito naman, nagbihis pa ako siyempre,” sabi ko sa kanya. “First time kong pupunta, gusto mo ba mukha akong basahan, baka hindi ako papasukin at mapagkamalan akong pulubi.”
“Oa mo naman, ’te, sa pulubi. Siguro homeless, puwede,” nang-aasar na sabi niya.
“Hindi ba iisa ’yon?” tanong ko sa kanya.
Napatawa naman siya. “Awan sa’yo, ’te, ayan na ang jeep, sumakay ka na.”
Sinimangutan ko siya bago ako sumakay sa e-jeep at agad naman siyang sumunod.
Tahimik lang ang naging biyahe namin. Maya-maya ay tumigil ang e-jeep sa tapat ng isang eskuwelahan.
“Dito tayo ide-deploy bukas, ’di ba?” tanong sa akin ni Diane.
“Yes,” maiksing sagot ko. “Sana mabait ang mapuntahan kong cooperating teacher.”
“Akin sana pogi tapos hot, katulad nung mga nababasa ko sa kuwento,” kinikilig-kilig na sabi ni Diane at may pagyakap-yakap pa sa braso ko.
Inirapan ko agad siya. “Nand’on tayo para mag-aral, hindi para kumiri.”
“Sinasabi mo lang ’yan kasi ’di mo pa nararansanang ma-in love,” natatawang sabi niya sa akin. “Kapag naranasan mo na ang tusok ng pana ni Kupido, ewan ko na lang sa’yo.”
Scarlett’s POVIt’s funny, the things you remember when you finally have the time to breathe. When the world is no longer a battlefield, when love is no longer something stolen in the shadows, but something honest and ordinary and everyday.I used to think happiness was a finish line—a diploma, a wedding, a promise. But now, in the quiet after the storm, I see it’s a thousand small things: the scent of fresh coffee in the morning, Sebastian humming as he shaves, the sound of rain against our window on a lazy Sunday, the distant laughter of our friends drifting up from the street below.Our first apartment as Mr. and Mrs. Salvador isn’t the biggest or the flashiest in the city, but it’s ours. It’s filled with mismatched mugs, thrifted bookshelves, and all the little pieces of our journey—photos from Amanpulo, dried flowers from my graduation bouquet, a chipped mug from our first (disastrous) attempt at baking together. The walls are covered in reminders that perfection is overrated; lo
Scarlett’s POVIf our wedding felt like a dream, our honeymoon was the gentle sunrise after the most beautiful night.Sebastian surprised me, of course. The morning after the reception, I woke up in his arms—hair still smelling faintly of gardenias, his hand tangled in mine. I was half-asleep, but he was already grinning, mischievous and glowing.“Pack light,” he whispered in my ear, “and wear something you can run in.”I laughed, still giddy from everything, hardly believing this was real. The next thing I knew, we were at the airport, whisked away through VIP lines, sunlight streaming over the tarmac. He wouldn’t say where we were going—just squeezed my hand and said, “Trust me.”The flight was private, quiet, and filled with laughter. We played silly games, exchanged inside jokes, and melted into each other’s arms in the soft leather seats. I must have asked a dozen times, “Seb, saan nga ba tayo pupunta?” But he only kissed my forehead and winked.When we landed, I saw blue sky, pa
Scarlett’s POVIf you had told me years ago—when I first walked into St. Margarette, just another intern with trembling hands and guarded dreams—that I would be standing here, I never would have believed you. But today, beneath the soft glow of chandeliers and sunlight streaming through the chapel’s stained glass, I am about to become Mrs. Sebastian Salvador.The world outside is alive with summer: blooming gardens, blue sky, and the laughter of friends and family bustling around the grand venue. Inside my bridal suite, everything feels surreal and delicate. My wedding gown—ivory silk, simple but elegant, the kind I only used to admire in magazines—hugs my frame perfectly. Diane, Miza, and Shane hover nearby, fussing over last-minute details, their excitement contagious.“Scar, you’re glowing!” Diane squeals, fixing my veil.“Parang hindi ka kinakabahan, ha!” Shane teases, though her own eyes glisten with happy tears.I look at myself in the mirror, hardly recognizing the woman starin
Scarlett’s POVPagkatapos ng graduation, parang ang bilis ng lahat. Yakapan, tawanan, group photos, at paalam na parang walang katapusan. Pero sa kabila ng saya at ingay ng celebration, alam kong hinihintay ko lang ang isang sandali—ang sandaling kami lang ni Sebastian.Bago pa magdilim, sinamahan niya akong umuwi saglit para magpalit ng damit. Hinintay niya ako sa kotse, tahimik pero hindi mapakali. Paglabas ko ng gate, nakita kong seryoso siya, pero may kakaibang ngiti—parang may tinatago, parang may plano.“Ready ka na?” tanong niya, hawak ang isang maliit na paper bag na hindi ko pa napapansin kanina.“Ready saan?” biro ko, habang sumakay sa passenger seat.“Secret,” sagot niya, ngumiti ng pilyo, at pinaandar ang kotse.Habang bumibiyahe kami, hindi siya nagsalita ng marami. Pinatugtog lang niya ang mellow playlist naming dalawa—mga kantang paborito namin noong nagsisimula pa lang kaming magkakilala. Sa bawat tunog ng gitara at mahihinang bulong ng lyrics, bumabalik sa akin lahat
Scarlett’s POVWalang kasing lamig at kasing saya ng umagang ito. Graduation day na sa St. Margarette—ang araw na parang napakalayo noon, pero ngayon, parang ayaw ko pang matapos. Sa bawat hakbang ko sa corridor ng campus, ramdam ko ang bigat ng toga at cap, pero mas mabigat ang dami ng alaalang dala ko: mga gabing walang tulog para lang matapos ang lesson plan, mga iyak sa CR tuwing akala ko hindi ko na kaya, mga tawa at kwento ng kabarkada, at ang lahat ng lihim na itinago at tinanggap ko sa lugar na ito.Abala ang lahat sa pag-aayos ng toga, pagkuha ng pictures, at pagyakap sa mga kaibigan. Kahit saan ako lumingon, puro ngiti at iyak, puro kwento ng pagsisimula at pagtatapos, puro pangako na “magkikita pa rin tayo kahit saan man tayo mapunta.”Sa faculty area, nakita ko agad sina Miza, Diane, at Shane. “Scar! Dali, groupie tayo!” bulong ni Diane, sabay yakap.Tumawa ako, pilit na pinipigilan ang luha. “Grabe, parang kailan lang, ‘di ba? Ngayon, graduates na tayo.”“Deserve mo ‘to,
Scarlett’s POVHindi ko maipaliwanag ang bigat at saya ng araw na ito. Parang buong internship life ko, umiikot sa sandaling ito—final demo na! Lahat ng pinagdaanan, lahat ng iniyak, lahat ng kinimkim kong kaba at lungkot, parang sabay-sabay na gustong sumabog sa dibdib ko. Kaya habang abala ang mga kasama ko sa pag-aayos ng props at visual aids, ako naman, tahimik na nakaupo sa isang tabi ng faculty lounge, nilalamig ang mga palad kahit mainit ang araw.Nasa harap ko ang lesson plan, ilang ulit ko nang binasa, minarkahan, at inulit-ulit sa isip. Halos kabisado ko na bawat tanong, bawat activity, bawat transition. Pero alam kong hindi lang lesson plan ang tinataya ko rito—kundi ang buo kong sarili.Maya-maya, naramdaman kong may umupo sa tabi ko. Hindi ako agad tumingin, pero ramdam ko agad ang pamilyar na presence ni Clyde—maingat, tahimik, pero hindi mapakali.“Scar, may saglit ka ba?” mahina niyang tanong, pilit na umiiwas ng tingin sa mga kasamahan naming interns.Tumango ako, pil
Scarlett’s POVAng sarap ng hangin ngayong umaga—parang mas presko, mas maliwanag, at mas mabango kahit pareho lang naman ang paligid. Palibhasa, ngayon lang ulit ako nagising na walang bigat sa dibdib. Wala na ‘yung kaba sa bawat tunog ng phone, wala na ‘yung takot na baka may sumunod o sumalubong
Sebastian’s POVHindi ko alam kung paano ko nagawang manatiling nakatayo sa gilid ng ballroom sa buong gabing iyon. Sa bawat segundo, parang pinagdudurog ng mga eksena ang puso ko—si Scarlett, pilit na nakangiti sa tabi ni Calisto, hinahawakan sa baywang, pinapaikot sa dance floor, pinapakilala sa
Scarlett’s POVHindi ko alam kung ilang segundo akong napako sa kinatatayuan ko, ni hindi ko namalayan na mahigpit na pala ang hawak ni Calisto sa baywang ko. Sa gitna ng ballroom, nagsisiksikan ang mga bisita—mga kilalang pangalan, matitinding titig, mga ngiti ng pormalidad. Pero wala akong pakial
Scarlett’s POVWala pa ring kabog ng puso na kasing lakas ng nararamdaman ko habang nag-aabang sa labas ng bahay. Maaga pa lang, nag-text na si Sir Calisto:“Ipapasyal muna kita bago ang party. Gusto ko, ikaw ang pinakamagandang date doon. I’ll pick you up at 3.”Hindi ko alam kung matatawa ako o m







