LOGIN
Third Person's POV
“Sh*t… sh*t…”
“Put it inside, Sir…” mahinang anas ni Scarlett. “Call me baby first,” mahinang bulong nito sa tenga ni Scarlett na nagdulot ng pagtaas ng kanyang balahibo. “Ohhh… Sir Sebastian please…” Scarlett moaned while Sir Sebastian slowly slid the head of his cock in her clit. “I told you, call me baby first,” ramdam ang libog sa boses nito. “B-baby, plea— Ohhhh!” hindi na natuloy pa ang sasabihin ni Scarlett at lumabas sa bibig nito ang malakas ng ungol nang biglang ipasok ni Sebastian ang kanyang d*ck.Mabilis itong bumayo sa ibabaw ni Scarlett, mas lalong napahigpit ang yakap ni Scarlett sa lalaki. Ramdam niya na unti unting bumabaon ang kanyang kuko sa likod nito.
“F*ck! More… moree…” halinghing nito na tila hindi malaman kung saan ibabaling ang kanyang ulo.
“You’re so tight, baby… ughhh,” ungol naman ni Sebastian at mas lalong binilisan ang pagbayo kay Scarlett.
Napabitaw naman si Scarlett sa lalaki at lumibot ang kanyang mga kamay na tila naghahanap ng matibay na mahahawakan.
“Sh—t plea—se be gentle…” putol putol at habol hininga na sabi nito habang ninanamnam ang bawat pagbayong ginagawa ni Sebastian.
Hindi maiwasan ni Sebastian ang mas makaramdam ng pagkasabik sa babae, binuhat niya ito at dahan dahan itong ibinaba doon. Napahiga si Scarlett nang hawakan ni Sebastian ang dalawa niyang mga paa at itinaas ito sa kanyang balikat bago mas lalo pang ipinagbaunan ang kanyang d*ck.
“Sige pa… sige pa!” malakas na daing ni Scarlett.
Napangisi si Sebastian habang nakatingin dito na hindi magkamayaw sa pagpaling ng ulo. Muli niya itong binuhat at ibinalik sa kama habang magkakabit pa rin ang mga laman. Naupo si Sebastian sa kama at hinayaang nasa ibabaw niya si Scarlett.
Ang isang kamay nito ay nakahawak sa puwitan ng babae habang ang isa naman ay sa malusog nitong dibdib.
“Malapit na ako!” malakas na halinghing ng babae.
“I’m cumming too…” sagot ni Sebastian habang bakas sa boses nito ang labis na libog.Impit ang ungol na nagawa ni Scarlett nang mas bumilis ang bawat pag ulos ni Sebastian. Unti unti ay naramdaman ni Scarlett ang mas paglaki ng d*ck ni Sebastian. Isang senyales na malapit na itong labasan.
Humawak siya ng mahigpit sa mga bisig nito, at binilisan ang pag indayog sa ibabaw ng lalaki at sinabayan naman nito ng madidiing pag ulos.
“Ahhhh--- shiiit! Ang sarap mo, Scarlett!” hindi mapigilang ungol ni Sebastian at inalis ang isang kamay sa dibdib ng babae bago mariing ikinapit sa puwitan nito.
“W-wait—hindi ako safe ngay—” hindi na natapos ang sasabihin ni Scarlett nang mariing hinawakan ni Sebastian ang kanyang likod at mas lalo pang bumaun ang burat nito sa kanya.
Naramdaman niya ang pagsabog ng mainit na likido sa kanyang loob, kasabay ng isang nakakakiliting pakiramdam. Sabay nilang narating ang rurok ang langit. Wala nang nagawa pa si Scarlett at nanghihina na lang itong napabagsak sa mga bisig ng lalaki na hindi pa rin inaalis ang malaking pagkalalaki sa kanyang ari.
Ramdam ni Scarlett ang bahagyang pag-awas ng mainit na likido mula sa kanyang pagkababae. Napapikit na lang siya nang mariin dahil sa pag-aalala na may mabuo, ngunit nangibabaw naman ang pakiramdam na tila siya ay nasa ibabaw ng mga ulap dahil sa sarap nito.
“I like you, Scarlett…” rinig nitong bulong ni Sebastian.
Unti unti niyang tiningnan ang muka ng lalaki. Hindi maipagkakailang napakagwapo nito, mayroong mahahabang pilik mata, labi na tila ang sarap halik-halikan, ilong na napakatangos, maputi at makinis na kutis. Alam niya sa sarili niyang ito rin ang dahilan kung bakit niya ibinigay ang kanyang pagkabirhen sa lalaking ito. Ngunit hindi niya maiwasang tanungin ang sarili.
“Alam kong bawal… pero bakit sa lahat ng lalaki, siya pa?”
Hindi inakala ni Scarlett na ang isang gabing akala niya’y mananatiling lihim ay
babalik para guluhin ang buong buhay niya.Bilang isang graduating education student, handa na siyang tahakin ang panibagong yugto ng pagiging pre-service teacher. Akala niya, ang magiging problema lang niya ay lesson plans, classroom observations, at kung paano mapabilib ang kanyang cooperating teacher. Pero sa unang araw pa lang ng practicum, gumuho agad ang katahimikan niya.
Dahil ang lalaking nakatayo sa harapan ng classroom—ang lalaking may malamig na mga mata at nakakabinging presensya—ay siya ring lalaking naka-one night stand niya.
At mas nakakabigla?
Siya ang lalaking kailangan niyang makasama, makatrabaho, at harapin araw-araw.
Sa pagitan ng propesyon at pagnanasa, respeto at tukso, hanggang kailan nila kayang itago ang lihim ng gabing nagbuklod sa kanila? At paano kung habang pilit niya itong nilalabanan, lalo naman siyang nahuhulog sa lalaking hindi niya dapat mahalin at pagnasahan?
Scarlett’s POVIt’s funny, the things you remember when you finally have the time to breathe. When the world is no longer a battlefield, when love is no longer something stolen in the shadows, but something honest and ordinary and everyday.I used to think happiness was a finish line—a diploma, a wedding, a promise. But now, in the quiet after the storm, I see it’s a thousand small things: the scent of fresh coffee in the morning, Sebastian humming as he shaves, the sound of rain against our window on a lazy Sunday, the distant laughter of our friends drifting up from the street below.Our first apartment as Mr. and Mrs. Salvador isn’t the biggest or the flashiest in the city, but it’s ours. It’s filled with mismatched mugs, thrifted bookshelves, and all the little pieces of our journey—photos from Amanpulo, dried flowers from my graduation bouquet, a chipped mug from our first (disastrous) attempt at baking together. The walls are covered in reminders that perfection is overrated; lo
Scarlett’s POVIf our wedding felt like a dream, our honeymoon was the gentle sunrise after the most beautiful night.Sebastian surprised me, of course. The morning after the reception, I woke up in his arms—hair still smelling faintly of gardenias, his hand tangled in mine. I was half-asleep, but he was already grinning, mischievous and glowing.“Pack light,” he whispered in my ear, “and wear something you can run in.”I laughed, still giddy from everything, hardly believing this was real. The next thing I knew, we were at the airport, whisked away through VIP lines, sunlight streaming over the tarmac. He wouldn’t say where we were going—just squeezed my hand and said, “Trust me.”The flight was private, quiet, and filled with laughter. We played silly games, exchanged inside jokes, and melted into each other’s arms in the soft leather seats. I must have asked a dozen times, “Seb, saan nga ba tayo pupunta?” But he only kissed my forehead and winked.When we landed, I saw blue sky, pa
Scarlett’s POVIf you had told me years ago—when I first walked into St. Margarette, just another intern with trembling hands and guarded dreams—that I would be standing here, I never would have believed you. But today, beneath the soft glow of chandeliers and sunlight streaming through the chapel’s stained glass, I am about to become Mrs. Sebastian Salvador.The world outside is alive with summer: blooming gardens, blue sky, and the laughter of friends and family bustling around the grand venue. Inside my bridal suite, everything feels surreal and delicate. My wedding gown—ivory silk, simple but elegant, the kind I only used to admire in magazines—hugs my frame perfectly. Diane, Miza, and Shane hover nearby, fussing over last-minute details, their excitement contagious.“Scar, you’re glowing!” Diane squeals, fixing my veil.“Parang hindi ka kinakabahan, ha!” Shane teases, though her own eyes glisten with happy tears.I look at myself in the mirror, hardly recognizing the woman starin
Scarlett’s POVPagkatapos ng graduation, parang ang bilis ng lahat. Yakapan, tawanan, group photos, at paalam na parang walang katapusan. Pero sa kabila ng saya at ingay ng celebration, alam kong hinihintay ko lang ang isang sandali—ang sandaling kami lang ni Sebastian.Bago pa magdilim, sinamahan niya akong umuwi saglit para magpalit ng damit. Hinintay niya ako sa kotse, tahimik pero hindi mapakali. Paglabas ko ng gate, nakita kong seryoso siya, pero may kakaibang ngiti—parang may tinatago, parang may plano.“Ready ka na?” tanong niya, hawak ang isang maliit na paper bag na hindi ko pa napapansin kanina.“Ready saan?” biro ko, habang sumakay sa passenger seat.“Secret,” sagot niya, ngumiti ng pilyo, at pinaandar ang kotse.Habang bumibiyahe kami, hindi siya nagsalita ng marami. Pinatugtog lang niya ang mellow playlist naming dalawa—mga kantang paborito namin noong nagsisimula pa lang kaming magkakilala. Sa bawat tunog ng gitara at mahihinang bulong ng lyrics, bumabalik sa akin lahat
Scarlett’s POVWalang kasing lamig at kasing saya ng umagang ito. Graduation day na sa St. Margarette—ang araw na parang napakalayo noon, pero ngayon, parang ayaw ko pang matapos. Sa bawat hakbang ko sa corridor ng campus, ramdam ko ang bigat ng toga at cap, pero mas mabigat ang dami ng alaalang dala ko: mga gabing walang tulog para lang matapos ang lesson plan, mga iyak sa CR tuwing akala ko hindi ko na kaya, mga tawa at kwento ng kabarkada, at ang lahat ng lihim na itinago at tinanggap ko sa lugar na ito.Abala ang lahat sa pag-aayos ng toga, pagkuha ng pictures, at pagyakap sa mga kaibigan. Kahit saan ako lumingon, puro ngiti at iyak, puro kwento ng pagsisimula at pagtatapos, puro pangako na “magkikita pa rin tayo kahit saan man tayo mapunta.”Sa faculty area, nakita ko agad sina Miza, Diane, at Shane. “Scar! Dali, groupie tayo!” bulong ni Diane, sabay yakap.Tumawa ako, pilit na pinipigilan ang luha. “Grabe, parang kailan lang, ‘di ba? Ngayon, graduates na tayo.”“Deserve mo ‘to,
Scarlett’s POVHindi ko maipaliwanag ang bigat at saya ng araw na ito. Parang buong internship life ko, umiikot sa sandaling ito—final demo na! Lahat ng pinagdaanan, lahat ng iniyak, lahat ng kinimkim kong kaba at lungkot, parang sabay-sabay na gustong sumabog sa dibdib ko. Kaya habang abala ang mga kasama ko sa pag-aayos ng props at visual aids, ako naman, tahimik na nakaupo sa isang tabi ng faculty lounge, nilalamig ang mga palad kahit mainit ang araw.Nasa harap ko ang lesson plan, ilang ulit ko nang binasa, minarkahan, at inulit-ulit sa isip. Halos kabisado ko na bawat tanong, bawat activity, bawat transition. Pero alam kong hindi lang lesson plan ang tinataya ko rito—kundi ang buo kong sarili.Maya-maya, naramdaman kong may umupo sa tabi ko. Hindi ako agad tumingin, pero ramdam ko agad ang pamilyar na presence ni Clyde—maingat, tahimik, pero hindi mapakali.“Scar, may saglit ka ba?” mahina niyang tanong, pilit na umiiwas ng tingin sa mga kasamahan naming interns.Tumango ako, pil
Quinn Scarlett Laurent's POVThe lunch break was over. Ilang oras na lang at uwian na.But… wala pa rin akong balita kay Sir.Nakahalumbaba lang ako ngayon sa countertop ng library, hinihintay ang oras dahil may klase pa mamaya. Luckily, magbabantay lang naman kami, at nandiyan si Clyde. Kahit papa
Sebastian Chase Salvatore’s POVI couldn’t help but smile when I remembered what I heard earlier. The memory lingered, unexpectedly sweet, replaying in my mind like a favorite song that refused to fade.“So… mamimiss mo pala ako, Miss Laurent?”Napailing ako habang nakatingin sa cellphone ko, a fain
Quinn Scarlett Laurent's POV“Sorry, I didn’t know na inaanak ka pala ni Mommy,” nakangiting sabi ni Clyde sa akin.“It’s fine,” maiksi kong sagot, dahil tila naubos ang sasabihin ko matapos ang mahabang usapan namin kanina nang makita ako ni Ninang.“Pwede ka nang mag-recess. Balik ka na lang dito
Quinn Scarlett Laurent's POVSumang-ayon na lang ako sa sinabi ng principal kahit ramdam ko na agad ang kaba.“Sige po, Sir,” sagot ko.Paglabas namin ng office, humarap ako kina Diane.“Mauna na kayo sa station natin. Susunod na lang ako,” sabi ko.“Sure ka?” tanong ni Miza.Tumango ako. “Oo, mabi







