Chapter 2: The Morning After

Nagising si Alliyah dahil sa sinag ng araw na tumatama sa kanyang mukha.

Marahan siyang napakurap habang pilit inaalala kung nasaan siya.

Hindi pamilyar ang kisame.

Hindi rin pamilyar ang amoy ng silid.

Napabangon siya agad.

“Where am I?”

Nilibot ng kanyang mga mata ang napakalaking suite. Floor-to-ceiling glass windows. Eleganteng furniture. Mamahaling paintings. Halatang hindi ito ordinaryong hotel room.

Unti-unting bumalik ang alaala ng nagdaang gabi.

Ang pagtataksil nina Kyle at Vanessa.

Ang pag-inom niya sa hotel bar.

Ang misteryosong lalaking nakilala niya.

Ang mga kwentuhan nila.

At ang gabing pinili nilang kalimutan ang kani-kanilang sakit.

Namula ang kanyang mukha.

“Diyos ko…”

Napakagat siya sa labi.

Dahan-dahan siyang lumingon sa kabilang bahagi ng kama.

At doon niya nakita ang lalaki.

Mahimbing pa rin itong natutulog.

Bahagyang nakatabingi ang mukha nito habang nakapikit. Magulo ang buhok dahil sa pagkakahiga ngunit lalo lang itong nagmukhang guwapo.

Matangos ang ilong.

Makapal ang kilay.

Mahahabang pilikmata.

Matipunong pangangatawan.

Hindi niya napigilang mapatitig.

“He’s… unbelievably handsome.”

Hindi niya alam kung bakit, pero sa halip na makaramdam ng takot, mas nangibabaw ang hiya.

Hindi niya alam ang pangalan nito.

Hindi rin nito alam ang pangalan niya.

Dalawang estrangherong pinagtagpo lang ng pagkakataon.

“Anong ginawa ko…” mahina niyang bulong.

Napahawak siya sa noo.

Hindi siya ganoong klaseng babae.

Hindi siya impulsive.

Hindi siya basta-basta nagtitiwala.

Pero kagabi…

Nasaktan siya.

At hinayaan niyang lamunin siya ng emosyon.

Napabuntong-hininga siya.

“It was a mistake.”

Tahimik siyang bumaba ng kama upang hindi magising ang lalaki.

Napansin niyang maayos na nakatiklop ang kanyang damit sa upuan.

May kakaibang pakiramdam siyang naramdaman.

Hindi niya maalala ang lahat ng nangyari, ngunit sapat na ang naaalala niya para maintindihan na naging magalang ang lalaki sa kanya.

Walang bakas ng karahasan.

Walang anumang senyales na pinilit siya.

Pareho nilang piniling mangyari ang lahat.

Iyon ang mas lalong nagpabigat sa kanyang konsensya.

Habang nagbibihis siya, muli niyang napatingin sa lalaki.

“Siguro hindi na kami magkikita ulit.”

At marahil…

Mas mabuti na rin iyon.

Ngunit bago siya umalis, may isang bagay ang pumasok sa isip niya.

Paano kung inaasahan ng lalaking ito ang kapalit?

Hindi ba ganoon naman ang madalas niyang napapanood sa mga pelikula?

Napailing siya.

“Baka mali ang iniisip ko…”

Ngunit dahil sa kaba at pagkalito, binuksan niya ang kanyang wallet.

Ilang libong piso na lang ang natitira roon.

Kinuha niya ang lahat ng cash at inilapag sa bedside table.

Kasabay nito ang isang maliit na note.

“I’m sorry… and thank you.”

Hindi na niya hinintay pang magising ito.

Tahimik siyang lumabas ng suite.

⸻

Makalipas ang halos tatlumpung minuto…

Dahan-dahang nagmulat ng mga mata ang lalaki.

Napakunot agad ang noo nito.

Tahimik ang buong silid.

“Wala na siya?”

Umupo siya sa kama at napansin ang isang puting papel sa bedside table.

Kinuha niya iyon.

“I’m sorry… and thank you.”

Kasunod nito ang makapal na bungkos ng pera.

Nanigas siya.

Nanlaki ang kanyang mga mata.

“…What?”

Paulit-ulit niyang tiningnan ang pera.

Pagkatapos ay ang note.

At muli ang pera.

Hindi siya makapaniwala.

Unti-unting dumilim ang ekspresyon ng kanyang mukha.

“She left me…”

Mahigpit niyang hinawakan ang note.

“…and paid me?”

Hindi niya alam kung matatawa siya o magagalit.

Sa buong buhay niya…

Walang babaeng gumawa nito sa kanya.

Si Darf Montenegro, ang CEO ng Montenegro Holdings, isa sa pinakabatang billionaire sa bansa…

Ay binayaran.

Parang isa siyang lalaki na inuupahan.

Napailing siya habang napapailing sa inis.

“Interesting.”

May kumatok sa pinto.

“Come in.”

Pumasok ang kanyang executive assistant na si Ethan Cruz.

“Good morning, Sir.”

Hindi agad sumagot si Darf.

Tahimik lang nitong inilapag ang pera sa mesa.

Napatingin si Ethan.

“Sir?”

“Kunin mo ’yan.”

“Po?”

“Ilang beses mo pa ba akong papaulitin?”

Agad na kinuha ni Ethan ang pera.

“May problema po ba?”

Huminga nang malalim si Darf bago seryosong tumingin dito.

“Someone entered my room last night.”

Napalunok si Ethan.

“Should I call hotel security?”

“Not yet.”

Tumayo si Darf at lumapit sa malaking bintana.

Nakatitig siya sa lungsod habang nakakuyom ang kanyang kamao.

“Request the CCTV footage.”

“Sir?”

“I want every camera recording from last night.”

Tumango agad si Ethan.

“Yes, Sir.”

“And find that woman.”

Napalingon si Ethan.

“Kahit gaano katagal.”

Tahimik ang silid.

Malamig ang boses ni Darf nang muli itong magsalita.

“No one humiliates me and walks away.”

⸻

Samantala…

Pagkalabas ni Alliyah ng hotel, agad siyang sumakay ng taxi.

Tahimik lang siyang nakatanaw sa bintana.

Habang papalayo ang sasakyan, pakiramdam niya ay may iniwan siyang bahagi ng sarili sa hotel na iyon.

Hindi niya alam kung bakit.

Hindi naman niya kilala ang lalaki.

Hindi rin niya alam ang pangalan nito.

Pero may kakaibang pakiramdam siyang hindi maipaliwanag.

Pagdating sa apartment, agad siyang naligo.

Sinubukan niyang burahin ang alaala ng nakaraang gabi.

“It will never happen again.”

Paulit-ulit niyang sinabi iyon sa sarili.