KABANATA 5

Hindi namalayan ni Isabel Mendoza ang pagpatak ng ulan.

Nakatayo siya sa waiting shed sa labas ng Villanueva Corporate Center, hawak pa rin ang brown envelope na naglalaman ng kontrata.

Pakiramdam niya ay napakabigat nito.

Hindi dahil sa kapal ng papel.

Kundi dahil sa desisyong nakapaloob dito.

Isang pirma lamang...

At magbabago ang buong buhay niya.

Huminga siya nang malalim bago dahan-dahang tumingin sa makapal na ulap na bumabalot sa kalangitan.

Parang katulad ng isip niya.

Magulo.

Mabigat.

At walang kasiguraduhan.

Hindi niya namalayang tumutulo na pala ang mga luha niya.

Hindi niya alam kung gaano siya katagal na nakatayo roon hanggang sa tumunog ang kanyang cellphone.

Dr. Lorenzo

Mabilis niya itong sinagot.

"Hello, Doc?"

"Miss Isabel?"

"Opo."

"Pwede ka bang pumunta rito ngayon?"

Biglang kumabog ang dibdib niya.

"Bakit po?"

"May pagbabago sa kondisyon ng nanay mo."

Parang nawalan ng kulay ang buong paligid.

"Ano pong nangyari?"

"Huwag ka nang mataranta. Pero kailangan ka naming makausap."

Hindi na niya hinintay pang matapos ang doktor.

Agad siyang sumakay ng taxi.

Buong biyahe ay hindi siya mapakali.

Paulit-ulit niyang hinihimas ang rosaryong isinabit ng kanyang ina sa bag niya noong umalis siya ng Bicol.

"Mama..."

"Wala pong mangyayari sa'yo."

---

Pagdating sa ospital ay agad siyang sinalubong ni Dr. Lorenzo.

Halata sa mukha nitong seryoso ang sitwasyon.

"Miss Isabel..."

"May nakita kaming panibagong komplikasyon."

Napakapit siya sa upuan.

"Delikado na po ba?"

Napabuntong-hininga ang doktor.

"Hindi pa naman."

"Pero hindi na talaga puwedeng ipagpaliban ang operasyon."

"Ilang araw na lang ang kaya naming ibigay."

"Kapag lumala pa ang kondisyon niya..."

Hindi na nito itinuloy ang sasabihin.

Hindi na kailangan.

Naiintindihan na ni Belle ang ibig sabihin.

Tumango siya habang pilit na pinipigilan ang pagluha.

"Doc..."

"Gagawin ko po ang lahat."

Lumapit ang doktor at marahang tinapik ang balikat niya.

"Alam kong mabuting anak ka."

"Pero huwag mong akuin ang lahat."

Ngumiti siya.

Isang ngiting pilit.

Kung alam lang ng doktor...

Wala na siyang ibang masasandalan.

---

Pagpasok niya sa silid ng kanyang ina ay agad siyang sinalubong ng mahinang ngiti nito.

"Anak."

Lumapit siya at hinawakan ang kamay nito.

"Mukhang pagod ka."

Napailing si Belle.

"Ayos lang po ako."

Napatitig ang kanyang ina sa mukha niya.

"Umiiyak ka."

"Hindi po."

"Sinungaling."

Napangiti ito kahit halatang nanghihina.

"Anak..."

"Kilalang-kilala kita."

Hindi na napigilan ni Belle ang kanyang sarili.

Yumuko siya at niyakap ang kanyang ina.

"Mama..."

"Pasensya na po."

"Hindi ko pa rin kayo mapagamot."

Mahinang hinaplos ng kanyang ina ang buhok niya.

"Bakit ka humihingi ng tawad?"

"Dahil wala akong silbi."

"Kung nakapagtapos lang sana ako..."

"Kung mas maganda lang sana ang trabaho ko..."

"Kung mas mayaman lang sana tayo..."

"Sapat na."

Mahinahon ngunit matatag ang boses ng kanyang ina.

"Anak."

"Tumingin ka sa akin."

Unti-unti siyang umangat ng tingin.

"Bakit mo ba ipinipilit na akuin ang lahat?"

Napaluha siya.

"Kasi kayo na lang ang pamilya ko."

Napangiti ang kanyang ina.

"Hindi pera ang sukatan ng pagiging mabuting anak."

"Ang kailangan ko..."

"...ikaw."

"Tandaan mo."

"Kahit kailan..."

"Huwag mong isusugal ang kaligayahan mo para lang mailigtas ako."

Parang may humigpit sa dibdib ni Belle.

Kung alam lang ng kanyang ina...

Iyon mismo ang pinag-iisipan niyang gawin.

---

Kinagabihan...

Mag-isa siyang nakaupo sa maliit nilang inuupahang apartment.

Nasa harapan niya ang kontrata.

Sa tabi nito ay ang estimate ng gastusin sa operasyon.

At ang reseta ng mga gamot.

Paulit-ulit niyang tinitingnan ang mga numero.

Halos dalawang milyong piso ang kabuuang kakailanganin.

Napahawak siya sa ulo.

Saan siya kukuha ng ganoong kalaking halaga?

Bigla niyang naalala ang sinabi ni Gabriel.

"Walong milyon."

"Kasama ang lahat ng gastusin ng nanay mo."

Parang may dalawang boses na nag-aaway sa isip niya.

"Huwag mong ibenta ang sarili mo."

"Pero paano ang nanay mo?"

Napapikit siya.

Hindi niya namalayang nakatulog pala siya sa sofa.

---

Kinabukasan.

Alas-sais pa lamang ng umaga ay ginising siya ng malakas na katok sa p***o.

Napabangon siya.

Pagbukas niya...

Nagulat siya.

Nakatayo roon ang kanyang matalik na kaibigan na si Maya.

"Belle!"

"Ano'ng nangyari sa mukha mo?"

Hindi na niya napigilan ang sarili.

Niyakap niya ito at tuluyang napaiyak.

Nagulat si Maya.

"Hoy!"

"Anong nangyari?"

Tahimik silang naupo sa sala.

Isinalaysay ni Belle ang lahat.

Ang suit.

Ang ospital.

At ang kontrata.

Natigilan si Maya.

"Sandali..."

"Ibig mong sabihin..."

"Pakasal?"

"Kontrata lang."

Napailing si Maya.

"Baliw ba ang CEO na 'yan?"

"Ewan ko."

Tahimik silang pareho.

Maya ang unang nagsalita.

"Kung ako ang tatanungin..."

"Huwag."

Napatingin si Belle.

"Bakit?"

"Dahil walang taong nagbibigay ng walong milyon nang walang kapalit."

"Hindi lang kontrata ang kapalit niyan."

"Buhay mo."

Napayuko si Belle.

"Iyon din ang iniisip ko."

Napabuntong-hininga si Maya.

"Pero..."

"...kung buhay ng nanay mo ang kapalit..."

Hindi na nito natuloy ang sasabihin.

Pareho nilang alam ang sagot.

---

Bandang alas-diyes ng umaga...

Muling bumalik si Belle sa Villanueva Corporate Center.

Mahigpit ang hawak niya sa kontrata.

Pagbukas ng elevator ay sinalubong agad siya ng sekretarya ni Gabriel.

"Good morning, Miss Isabel."

"Sir Gabriel is waiting."

Tahimik siyang tumango.

Habang papalapit siya sa opisina...

Pakiramdam niya ay bawat hakbang ay lalo siyang inilalayo sa dati niyang buhay.

Tatlong katok.

"Come in."

Pumasok siya.

Naroon si Gabriel.

Tahimik.

Eleganteng nakaupo.

Parang alam na nito ang isasagot niya.

"Nagdesisyon ka na?"

Mahigpit niyang hinawakan ang ballpen na nasa ibabaw ng mesa.

Huminga siya nang malalim.

"Dahil sa nanay ko..."

"...tatanggapin ko ang kontrata."

Walang emosyon ang mukha ni Gabriel.

Parang normal lamang ang narinig niya.

Dahan-dahan niyang itinulak ang kontrata palapit kay Belle.

"Basahin mong mabuti."

Isa-isang tinignan ni Belle ang mga kondisyon.

Isang taong kasal.

Bawal umibig.

Bawal magsinungaling sa media.

Bawal lumabag sa anumang utos habang nasa publiko.

Napahinto siya sa huling pahina.

May isang kondisyon na ngayon lang niya napansin.

Unti-unti siyang namutla.

"Ano ito...?"

Napatingin si Gabriel.

"Iyon ang pinakamahalagang kondisyon."

Nanlaki ang mga mata ni Belle habang paulit-ulit niyang binabasa ang nakasulat.

"Kapag nabuntis ang kontratang asawa sa loob ng isang taon, awtomatikong mawawalan ng bisa ang kasunduan at hindi siya maaaring humingi ng anumang karagdagang kabayaran."

Napataas siya ng tingin.

Hindi makapaniwala.

"Sir Gabriel..."

"Kung ganoon..."

"...ibig sabihin..."

Bahagyang ngumiti ang CEO.

Ngunit sa pagkakataong iyon...

May kakaibang kahulugan ang ngiting iyon.

"Tama ang iniisip mo."

"Mag-asawa tayo sa papel..."

"Pero kailangan din nating gampanan ang lahat ng obligasyon ng tunay na mag-asawa."

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Belle.

Hindi iyon ang inaasahan niya.

At bago pa siya makapagsalita...

Biglang bumukas ang pintuan ng opisina.

Isang eleganteng babae ang pumasok nang walang pahintulot.

Namutla siya nang makita si Belle.

Samantalang nanlilisik naman ang mga mata nito kay Gabriel.

"Gabriel..."

"Sabihin mong hindi totoo ang balitang ikakasal ka sa babaeng iyan!"

Natigilan si Belle.

Ngunit ang mas ikinagulat niya...

Nang marinig ang sumunod na sinabi ng babae.

"Ako ang ina ng anak mo... paano mo kami nagawang ipagpalit?"