KABANATA 3

Hindi halos nakatulog si Isabel Mendoza.

Paulit-ulit niyang tinitigan ang business card na nasa ibabaw ng maliit na mesa sa tabi ng kanyang higaan.

Gabriel Alejandro Villanueva.

President and CEO.

Villanueva Group of Companies.

Parang napakalayo ng mundong ginagalawan ng lalaking iyon sa buhay niya.

Isang bilyonaryo.

Isang lalaking kinatatakutan ng mga negosyante.

Samantalang siya...

Isa lamang siyang simpleng waitress na halos hindi na malaman kung saan kukuha ng pambayad sa ospital ng kanyang ina.

Napapikit siya.

"Ano kaya ang gusto niya?"

Hindi naman siguro siya ipapapulis dahil sa suit.

Hindi ba?

Napabuntong-hininga siya.

Hindi niya alam.

Ang alam lang niya...

Wala siyang karapatang hindi pumunta.

---

Alas-sais pa lamang ng umaga ay gising na siya.

Tahimik niyang inihanda ang lugaw para sa kanyang ina bago ito puntahan sa health center.

"Mama."

Ngumiti ang kanyang ina.

"Ang aga mo."

"Hindi ako mapakali."

Hinawakan niya ang kamay nito.

"May aasikasuhin lang ako ngayon."

"Saan?"

Nag-atubili siyang sumagot.

"May... interview lang po."

Ayaw niyang sabihin ang totoo.

Ayaw niyang dagdagan pa ang iniisip ng kanyang ina.

Tumango lamang ito.

"Sige."

"Pero huwag mong pababayaan ang sarili mo."

Napangiti si Belle kahit masakit ang dibdib niya.

"Opo."

---

Eksaktong alas-nuwebe ng umaga...

Huminto ang taxi sa harap ng Villanueva Corporate Center.

Napatingala si Belle.

Dalawang beses pa siyang napalunok.

Napakataas ng gusali.

Halos sumayad sa ulap.

Makintab ang salamin sa kabuuan nito.

Sa harap ay may malaking fountain na napapalibutan ng mga imported na halaman.

Maging ang mga security guard ay mukhang mga sundalo kung tumayo.

Napatingin siya sa sarili.

Simple lamang ang suot niyang puting blouse at itim na slacks.

Lumang handbag.

Walang alahas.

Walang mamahaling sapatos.

Bigla siyang nahiya.

Pakiramdam niya ay hindi siya nababagay sa lugar na iyon.

Ngunit naalala niya ang kanyang ina.

Huminga siya nang malalim.

"Para kay Mama."

Pumasok siya.

---

"Good morning, Ma'am."

Ngumiti ang receptionist.

"May appointment po kayo?"

Iniabot ni Belle ang business card.

"Pinapunta po ako ni Sir Gabriel."

Pagkabasa pa lamang ng receptionist ay agad itong tumayo.

"Please follow me."

Napakunot ang noo ni Belle.

Hindi niya inaasahang ganoon kabilis siyang papapasukin.

Sumakay sila ng pribadong elevator.

Habang pataas...

Pakiramdam niya ay lalong bumibigat ang dibdib niya.

Hanggang sa tumunog ang elevator.

TING!

"Executive Floor."

Lumabas siya.

Tahimik.

Malawak.

Halos walang tao.

Makapal ang carpet kaya walang maririnig na yabag.

Para siyang nasa ibang mundo.

Huminto ang receptionist sa harap ng isang napakalaking p***o.

"Kayo na lang po."

Pagkatapos ay umalis na ito.

Naiwang mag-isa si Belle.

Mahigpit niyang hinawakan ang bag.

Dahan-dahan siyang kumatok.

"Come in."

Malalim.

Malamig.

At pamilyar na boses.

Binuksan niya ang p***o.

Napasinghap siya.

Halos kalahati ng buong palapag ang opisina.

May floor-to-ceiling glass wall na tanaw ang buong Makati.

May library.

Mini bar.

Receiving area.

At sa pinakadulo...

Isang malaking mesa.

Nasa likod nito si Gabriel Villanueva.

Nakatayo.

Nakaharap sa bintana.

Naka-dark blue suit.

Parehong malamig ang ekspresyon gaya noong una niya itong makita.

Hindi man lang ito lumingon.

"Umupo ka."

Tahimik siyang sumunod.

Ilang segundo ang lumipas bago ito humarap sa kanya.

Diretso ang tingin nito.

Parang sinusuri ang bawat kilos niya.

"Alam mo ba kung bakit kita pinatawag?"

Napayuko siya.

"Hindi po."

"Tungkol sa suit."

Napakagat siya sa labi.

"Pasensya na po talaga."

"Hindi ko sinasadya."

Hindi ito nagsalita.

Sa halip ay kumuha ito ng isang folder.

Inilapag iyon sa mesa.

Dahan-dahan niya itong binuksan.

At halos mawalan siya ng hininga.

₱487,650.00

Nanlaki ang kanyang mga mata.

"Hindi..."

Mahina siyang napailing.

"Hindi po puwede."

"Totoo ang presyo."

Parang nawalan ng lakas ang mga tuhod niya.

Halos limang daang libo?

Isang suit lang?

Hindi niya iyon kayang bayaran kahit sampung taon siyang magtrabaho.

Napansin ni Gabriel ang pamumutla niya.

"Wala kang pambayad."

Hindi iyon tanong.

Kundi isang katotohanan.

Tahimik siyang tumango.

"Wala po."

"Expected."

Muli na namang sumakit ang dibdib ni Belle.

Pakiramdam niya ay napakaliit niya sa harap ng lalaking ito.

"Titingnan ko po kung puwede akong maghulog buwan-buwan."

"Hanggang kailan?"

Natahimik siya.

Hindi niya alam ang isasagot.

"Baka..."

"...limang taon."

Napatawa si Gabriel.

Ngunit walang saya sa pagtawang iyon.

"Limang taon?"

"Hindi ako bangko."

Namula ang mukha ni Belle.

"Pasensya na po."

"Saka..."

"...may sakit din po ang nanay ko."

Bigla siyang natigilan.

Hindi niya alam kung bakit niya iyon nasabi.

Marahil dahil wala na siyang maitatago pa.

Napansin niyang bahagyang nagbago ang ekspresyon ng lalaki.

"Maysakit?"

"Opo."

"Kailangan pong operahan."

"Magkano?"

"Mahigit isang milyon."

Tahimik na tumitig si Gabriel sa kanya.

Pagkatapos ng ilang sandali ay bumalik ito sa kanyang upuan.

Inikot nito ang fountain pen sa pagitan ng mga daliri.

"Kung bibigyan kita ng isang milyon..."

Nanlaki ang mga mata ni Belle.

"...ano ang kaya mong ibigay kapalit?"

Parang huminto ang mundo.

Unti-unti siyang napahawak sa bag.

"Hindi ko po kayo naiintindihan."

Ngumiti nang bahagya si Gabriel.

Ngunit nanatiling malamig ang mga mata nito.

"Businessman ako."

"Walang libre sa mundo."

"Kaya ulitin ko."

"Kung babayaran ko ang operasyon ng nanay mo..."

"...ano ang kaya mong ibigay bilang kapalit?"

Natigilan si Belle.

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso niya.

Hindi niya alam...

Ngunit pakiramdam niya...

Ang susunod na sasabihin ng lalaking nasa harapan niya ang tuluyang magpapabago sa direksiyon ng kanyang buhay.