Chapters 2. Ten Minutes, No Mercy

Friday morning. 

Maaga siyang nagising, halo-halo ang kaba at excitement. 

Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o matatakot. 

Lalo na at personal assistant siya ni Carlo Sanchez—ang lalaking parang walang emosyon at sagad kung makatingin. 

Feeling niya pati kaluluwa niya nakikita nito. 

Nagbihis siya ng simple pero professional—white blouse, black pencil skirt, closed heels. Pagtingin niya sa salamin, napahinga siya ng malalim. 

“Kaya mo ‘to, Sheena.” 

Pagdating niya sa Sanchez Media Corporation, mas bumilis ang tibok ng puso niya. 

Ngayon, hindi na siya applicant. Employee na siya. At personal assistant ng CEO. 

“Good morning, Ms. Del Fuente. Mr. Sanchez is expecting you,” sabi ng secretary. 

“Thank you, ma’am,” tipid niyang sagot. Tinuro sa kanya ang opisina. Huminto siya sa harap ng pinto. Huminga ng malalim. Saka kumatok. “Come in.” 

Pagbukas niya, nakita niya agad si Carlo Sanchez. 

Same presence. Same intensity. Same unreadable expression. 

“At 6:30 AM, you’re already here,” malamig nitong sabi. 

“Yes, sir.” 

Tinitigan siya nito. Parang sinusuri ulit siya mula ulo hanggang paa. 

“Good,” sabi ni Carlo. 

“I expect consistency.” 

Napalunok si Sheena. 

This is it. Wala ng atrasan. 

“Your schedule is on the table,” dagdag ni Carlo, malamig pa rin ang boses. 

“Start immediately.” 

Hindi pa siya nagsisimula, pero ramdam na niya agad ang matinding pressure. Hindi lang sa mga salitang naririnig niya, kundi sa paraan ng pagtingin ni Carlo Sanchez—sa kilos, sa aura, sa presensya nitong parang laging may kontrol sa lahat ng bagay sa paligid. 

Parang kahit huminga siya, mapapansin nito. Huminga siya ng malalim. Lihim. 

Pilit pinapakalma ang sarili. 

Nakita niyang nilapag nito ang isang tablet sa mesa nang walang emosyon. 

“Memorize my schedule,” wika ni Carlo, malamig at diretso. 

Napakurap siya. “Now, sir?” maingat niyang tanong. 

“Do I look like I’m joking?” sarkastiko nitong sagot, walang bahid ng biro sa boses. 

Nanahimik siya saglit. “No, sir.” Sapagdaka ay sagot niya. 

“You have ten minutes.” 

Nanlaki ang mga mata niya, pero agad niyang kinuha ang tablet na parang bigla siyang nilunod ng oras. Dali-dali niyang binuksan iyon at sinimulang isaulo ang mga schedule nito, gaya ng sinabi nito. 

Sunod-sunod ang schedule—8:00 AM marketing meeting, 9:30 conference call, 10:45 internal review, sunod-sunod na meetings, interviews, briefings. 

Parang wala itong pahinga o break man lang. 

Natanong niya sa isip niya kung paano ito nakakatagal sa ganitong klase ng araw-araw na buhay. Nakakaramdam din ba ito ng pagod? O sanay na sanay na itong hindi maramdaman ang kahit ano. 

“Time’s running,” malamig na paalala ni Carlo. 

Napakurap siya at mas lalong nag-focus. Pinilit niyang isaulo ang lahat—oras, pangalan, lugar, detalye. Lahat. Kahit bumibilis ang tibok ng puso niya sa kaba, pinilit niyang huwag magkamali. Wala siyang choice. 

“Stop.”

Napatingin siya kay Carlo at tumigil. “Recite.” Umayos siya ng upo, mariing huminga, at sinimulan. 

“8:00 AM—marketing meeting. 9:30—conference call with international partners. 10:45—internal review…” 

Tuloy-tuloy siya. Walang tigil. Parang takot siyang maputol ang flow dahil baka makalimutan niya ang isa. Tahimik si Carlo habang nakikinig. Walang reaksyon. 

Walang senyales kung tama ba o mali. Hanggang sa matapos siya. Sandaling katahimikan. 

“May kulang,” malamig nitong sabi. Parang nanlambot ang tuhod niya. “Sir—” 

“You hesitated.” 

“Sandali lang po—” 

“You paused before 11:00.” 

Natigilan siya. “I was just—” 

“You weren’t sure.” Napayuko siya. “Sorry, sir.” 

“I don’t need apologies. Again.” Parang sumikip ang dibdib niya. “From the top.” 

“Yes, sir.” Inulit niya. 

Mas maingat ngayon. Mas kabado. Mas pressured. Bawat salita, sinisigurado niyang tama.

“Prepare my 8:00 AM documents,” utos ni Carlo matapos iyon. Napatingin siya sa desk. Walang laman. 

“Sir… wala pa pong files.” 

“I didn’t say they’ll be given to you.” Natigilan siya. 

“You find them. Marketing, finance, production. Fifteen minutes.” 

Nanlaki ang mata niya. “Sir, kakasimula ko lang—” 

“And you think that gives you an excuse?” 

Tumahimik siya. Parang naubos ang hangin sa dibdib niya. 

“Move.” 

“Yes, sir.” 

Tumakbo siya. Marketing department. “Marketing files po for Mr. Sanchez—” “Second floor.” Finance. “Finance documents—urgent po.” “Wait lang.” “Sir, kailangan na po ngayon.” “Hindi pa tapos ang report.” 

Production. “Production files—” “Still compiling.” Halos mawalan na siya ng hininga sa pagod at pressure. Parang bawat department, may sariling mundo na ayaw siyang tulungan agad. 

Parang siya lang ang tumatakbo habang lahat nakatingin lang sa kanya, nagtataka sa kilos niya. Pagbalik niya sa office, hingal na hingal siya nang inabot ang mga files kay Carlo. Ngunit inilihim ang paghingal, ayaw niya kasi na baka pati paghingal niya ay sitahin pa nito. “Sir, ito na po ang files…” 

Kinuha ni Carlo ang documents ng walang salita. Tahimik nitong binuklat isa-isa ang mga iyon. Hanggang sa huminto. 

“Wrong.” 

Parang bumagsak ang mundo ni Sheena. 

“Sir?” 

“Page 6. Outdated data.” 

Napapikit siya sandali. 

“Galing po sa finance department—” “And you trusted it blindly?” 

Natigilan siya. 

“Careless.” 

Isang salita lang iyon. Pero parang sinampal siya. “I’ll fix it, sir,” wika niya. “You have five minutes,” malamig nitong sabi, at ibinalik lahat ng files sa kanya. 

“Yes, sir.” 

Nag-salangan man, tinanggap niya pa rin iyon. Ginawa ang dapat niyang gawin, tulad ng utos nito. Tumakbo siya ulit. Mas mabilis. Mas desperado. Balik finance. Check data. Reconfirm. Correct. Print. Parang nagkakagulo na ang isip niya. Pero hindi siya tumigil. “Corrected file po, sir.” Inabot niya. Tahimik na binasa ni Carlo. 

Sandali lang. 

“Still slow.”

Walang kahit anong papuri. Walang kahit anong acknowledgement.

8:00 AM meeting. 

Punong-puno ang conference room. Executives. Managers. Heads. 

At siya—nakatayo lang sa gilid. First time niya sa ganitong kalaking meeting. Parang ang liit niya. 

“This proposal is inefficient,” sabi ni Carlo. 

“Sir, we—” may sumubok magsalita. 

“I don’t pay you to justify failure.” Tahimik ang buong silid. Parang lahat natakot. 

“Next slide.” Lumapit siya. Nag-click. Mali. 

“Stop.” Parang huminto ang oras. 

“I said next slide.” 

“Sorry, sir—” 

“Focus. Or leave.” 

Napayuko siya. Parang lahat nakatingin sa kanya. Parang gusto niyang maglaho. 

Lunch time. 

Hindi siya kumain. Hindi siya gutom. Pagod siya, emotionally, mently at ang physically. 

“Ms. Del Fuente.” 

Napalingon siya. Si Carlo. 

Nasa harap niya. “Why are you still underperforming?” 

“Sir, I’m trying my best—” 

“Your best isn’t enough.” Parang sumikip ang dibdib niya. 

“Then resign.” 

Napatigil siya. Pero tumingin siya diretso. 

“I won’t, sir.” 

Tahimik si Carlo. “Then prove it.” 

Gabi na. Tahimik na ang office. Pero siya, nandun pa rin. Trabaho. Email. Reports. Calls. Paulit-ulit. 

“Redo this.” “Unacceptable.” “Fix it.” “Again.” Hanggang sa parang wala na siyang nararamdaman. 

“Anything else, sir?” 

“Why are you still here?” 

“You told me to stay.” 

“I didn’t say stand there doing nothing.” 

Napalunok siya. “I’m waiting for instructions.” 

Tumitig si Carlo. Saka diretso na sinabi sa kanya: “Don’t expect anything from me.” “And don’t expect me to treat you like the others.” Napakurap siya. 

“Sir… what do you mean?” 

--- 

Ano ang dahilan kung bakit iba ang tingin ni Carlo sa kanya—at hanggang saan nito kayang panindigan iyon? 

Sa tingin mo, ano ang ibig sabihin ni Carlo? 

- Huwag kang mahuhuli—i-follow, i-add in library and subscribe.