Chapter 3

Liza's POV

Ngayon ang wedding anniversary namin ni Nick.

Matagal ko itong pinaghandaan.

Nag-book pa ako ng tatlong araw na bakasyon sa Madrid—ang lugar kung saan namin unang ipinangako sa isa't isa na habang-buhay kaming magmamahalan.

"Honey, naayos ko na ang mga gamit mo," malambing kong sabi habang inaabot ang maleta niya.

Tahimik lang siyang nagbibihis.

Lumapit ako sa kanya at inayos ang butones ng polo niya. Pagkatapos ay marahan ko siyang hinalikan.

Laking gulat ko nang tugunin niya iyon.

Unti-unting lumalim ang aming halikan.

Sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko ay bumalik ang dating Nick—ang lalaking minahal ko.

Pagkahiwalay namin, napangiti ako.

"Dalawa lang tayo sa Madrid, Hon. Ipinapangako ko... sa loob ng tatlong araw, sa'yo lang iikot ang atensyon ko."

Napatingin siya sa akin.

"Promise?"

Ngumiti ako at niyakap siya.

"Promise."

---

Pagdating namin sa airport, magkahawak pa rin kami ng kamay.

Ramdam kong unti-unti nang bumabalik ang pag-asa ko.

Biglang tumunog ang cellphone niya.

"Hello, Lorena..."

Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.

"Please... unawain mo naman. Dalawang araw lang kaming magkasama ni Liza."

Napakunot-noo ako.

Tahimik ko siyang tinanong gamit ang tingin ko kung ano ang problema.

Ngunit wala siyang isinagot.

Sa halip, bigla niyang kinuha ang maleta niya at nagmamadaling tumalikod.

"Hon, saan ka pupunta?"

Hindi siya lumingon.

"Kailangan kong umuwi. Kapag hindi ako nakabalik, aalis si Lorena at isasama niya si Lorenzo."

Parang tumigil ang mundo ko.

Humarap siya sa akin at niyakap ako.

"Pasensya ka na, Liza. Alam mo namang sila na ang buhay ko ngayon."

Parang unti-unting nadurog ang puso ko.

"Mag-isa ka na lang bumiyahe. Gamitin mo na lang ang card ko."

Iniabot niya sa akin ang credit card niya bago muling tumalikod.

Hindi ko siya pinigilan.

Sa halip, ako na ang nagmaneho pauwi.

Kilala ko si Nick.

Kapag natataranta siya, namamanhid ang katawan niya. Ayokong may mangyari sa kanya.

---

Pagdating namin sa bahay, nadatnan naming palabas sina Lorena at Lorenzo.

Halos tumalon si Nick palabas ng sasakyan.

Agad niyang kinuha si Lorenzo at nagmakaawa kay Lorena.

Tahimik lang akong nakaupo sa loob ng kotse.

Masakit.

Napakasakit.

Nakikita kong handa siyang lumuhod para huwag siyang iwan ni Lorena.

Samantalang ako...

Kahit lumuhod pa yata ako sa harapan niya...

Hindi na niya ako kayang tingnan.

Ilang minuto ang lumipas bago ako tuluyang bumaba ng sasakyan.

Tahimik akong umakyat sa aking silid.

Hindi ko pa man naisasara ang p***o, narinig ko na ang kanilang masasayang tawanan.

Sinundan iyon ng mga halakhakan.

At maya-maya...

Mga halik.

Hanggang sa narinig kong pumasok sila sa kabilang silid.

Napaupo ako sa sahig.

Hindi ko alam kung paano pa ako humihinga.

---

Makalipas ang ilang oras, may kumatok sa pintuan.

Si Nick.

"Babayaran ko na lang ang lahat ng nagastos mo."

Napatingin ako sa kanya.

"Pero ang hotel na ni-book mo sa Madrid... kami na lang ni Lorena ang gagamit."

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.

"Nick..."

Hindi ako makapaniwala.

"Alam mo kung gaano kahalaga sa atin ang Madrid. Doon tayo unang nangarap. Doon mo sinabi na habambuhay mo akong mamahalin."

"Wala na 'yon."

Diretso siyang tumingin sa akin.

"Wala na akong pagmamahal sa'yo, Liza. Nasasaktan na lang tayo sa isa't isa."

Napailing ako habang pinipigilan ang pagluha.

"Kahit saan mo siya dalhin... huwag lang sa Madrid. Nakikiusap ako."

"Sayo ba ang bansang 'yon?"

Malamig siyang tumawa.

"Ang damot mo."

"Ako ang madamot?"

Napatawa ako sa sobrang sakit.

"Ako pa? Halos ibinigay na nga kita sa babaeng 'yan!"

"Ikaw ang may gusto ng lahat ng ito."

Mariin ang bawat salitang binitiwan niya.

"Kaya umalis ka na lang sa buhay ko."

Tinalikuran niya ako.

Agad ko siyang niyakap mula sa likuran.

"Please, Nick..."

Humahagulgol na ako.

"Huwag mo akong paalisin. Kaya kong tiisin ang lahat... huwag ka lang mawala sa akin."

Marahas niyang inalis ang mga kamay ko sa baywang niya.

At walang lingon-likod na umalis.

---

Ilang araw nang wala sina Nick, Lorena, at Lorenzo.

Nagbakasyon sila.

Hindi ko alam kung saang lugar.

Pero halos araw-araw ay nagpapadala sa akin si Lorena ng mga litrato nila.

Mga larawan ng kanilang mga ngiti.

Mga yakap.

Mga halik.

Hindi ko magawang magalit sa kanya.

Dahil alam kong kapag sinaktan ko si Lorena...

Ako ang kamumuhian ni Nick.

Kaya pinipili ko na lang na huwag buksan ang mga ipinapadala niya.

---

"Liza!"

Napalingon ako sa babaeng tumawag sa akin.

Maganda siya at pamilyar ang mukha.

"Hello po."

Nginitian ko siya.

"Hi."

Lumapit siya sa akin.

"Thank you po pala. Ang bait talaga ng asawa ninyo. Ang laki ng binili niyang diamond jewelry para sa inyo."

Napakunot-noo ako.

Hindi ko alam ang sinasabi niya.

"Nagustuhan n'yo po ba?"

Pinilit kong ngumiti.

"Oo... salamat."

Hindi na ako nagtanong pa.

Tahimik akong naglakad palayo.

Huminga ako nang malalim.

Kaya kong bumili ng kahit ilang mamahaling alahas.

Pero iba pa rin ang pakiramdam kapag ang taong mahal mo ang kusang nagbibigay nito.

Ang hindi ko alam...

Hindi pala ako ang babaeng pinaglaanan ng mga alahas na iyon.