تسجيل الدخول[พระเอกขี้หึงมาก] [นางเอกเรียบร้อยอ่อนหวาน] ของขวัญถูกคนรักนอกใจ เธอเลยไม่คิดรักใครอีก แล้วทำไมผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นถึงมาขอเธอแต่งงานล่ะ?
عرض المزيدแสงแดดอ่อน ๆ ยามเช้า ส่องกระทบมาที่ร่างบางขณะที่กำลังถวายสังฆทานอย่างตั้งอกตั้งใจ วันนี้เป็นวันครบรอบวันที่แม่ของเธอจากไป แม้ท่านจะไม่อยู่แล้วแต่ในใจดวงน้อยก็ยังคงมีท่านอยู่เสมอ
“ชีวิตเจ้าลำบากมามากแล้ว อีกไม่นานมันจะดีขึ้นนะ”
“คะ? หลวงตา”
หญิงสาวกะพริบตา มองหลวงตาที่เธอเคารพนับถืออย่างไม่เข้าใจ
“อีกไม่นาน บุญจะนำพาให้เจ้าทั้งสองได้มาเจอกัน คนที่จะช่วยให้ใจของเจ้าไม่ต้องโดดเดี่ยวอีกต่อไป”
“ขวัญไม่เชื่อเรื่องความรักหรอกค่ะ”
เธอส่ายหน้าแววตาหม่นหมอง
“แต่คู่กันแล้วย่อมไม่แคล้วกันหรอกนะ”
“...”
ห้างสรรพสินค้า MJ
“บุญจะนำพาให้มาพบกัน กรี๊ด ๆ เนื้อคู่แกแน่ ๆ เห็นไหมบอกแล้วว่าไอ้เลวอย่างอัทมันไม่เหมาะกับแก”
“น้อย ๆ หน่อยยัยเล็ก” ของขวัญมองหนูเล็กอย่างเอือมระอา พอเล่าเรื่องที่วันนี้ไปทำบุญแล้วถูกพระท่านทักให้อีกฝ่ายฟัง
เธอชื่อของขวัญส่วนคนที่กำลังตื่นเต้นชื่อหนูเล็ก หนูเล็กเป็นเพื่อนกับของขวัญมาตั้งแต่เด็ก เพราะบ้านอยู่ใกล้กัน เรียนโรงเรียนเดียวกัน ตั้งแต่เตรียมอนุบาล จนถึงมหา’ลัยแม้จะคนละคณะ
“เอาเถอะ ๆ ฉันไม่พูดถึงผู้ชายคนนั้นแล้ว”
“ก็ดี”
“ว่าแต่งานหมั้นของพวกมัน แกจะไปไหม”
“ไหนบอกว่าจะไม่พูดถึงแล้วไง”
“โอ๊ย ก็ฉันอยากรู้”
เห็นสีหน้าอึดอัดของเพื่อนสนิท ของขวัญเลยตอบไปตามตรง
“คงต้องไปพ่อโทรมาสั่งแล้ว”
“มันใช่เรื่องที่จะมาบังคับกันหรือไง อีกอย่างน้องสาวแย่งแฟนพี่สาวตัวเอง พ่อแกไม่ละอายใจบ้างเลยเหรอ แกก็ลูกเขาไหม”
“ช่างเถอะ ฉันมีธุระไปก่อนนะ”
ของขวัญตัดบทหนูเล็ก ก่อนจะหยิบกระเป๋าแล้วแยกตัวออกมา
มันเจ็บปวดที่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ แม่ของเธอแต่งงานกับพ่อได้ไม่ทันไรพ่อก็มีเมียน้อย หลังจากแม่จากไป พ่อก็รับผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ในบ้าน นั่นทำให้ของขวัญได้รู้ว่าตัวเองมีน้องชายและน้องสาวที่อายุห่างกันไม่มาก
พ่อรักพวกเขามาก แน่นอนว่าของขวัญเป็นแค่ส่วนเกิน
ไม่ว่าจะโดนรังแกหรือโดนกลั่นแกล้งยังไง ก็ไม่เคยมีใครเข้าข้าง แม้แต่ผู้เป็นพ่อ
ไม่เคยเลยสักครั้ง
ของขวัญเหมือนตัวคนเดียวบนโลกนี้
หญิงสาวสลัดความคิดแล้วเดินมาที่ลานจอดรถของห้างสรรพสินค้าระหว่างนั้นกลับได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้น พอหันไปมองก็เจอเข้ากับผู้หญิงสูงอายุคนหนึ่งที่กำลังถูกชายร่างผอมสูงสองคนฉุดกระชากลากถูพยายามยื้อแย่งกระเป๋า
“หยุดนะ! ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย!” เธอรีบตะโกนเสียงดัง พร้อมทั้งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปพวกนั้นเอาไว้อย่างไม่เกรงกลัวอะไรชั่วขณะ
ทั้ง ๆ ที่เป็นคนขี้ขลาดตาขาวมาก
“อีนี่! มาแส่อะไรด้วยวะ!”
“ร่างกายก็ปกติแต่รังแกคนที่อ่อนแอกว่า นิสัยไม่ดี!” คนตัวเล็กตอบโต้แล้วเดินมาปกป้องหญิงชราด้วยความใจกล้าที่ไม่รู้ว่าเอามาจากไหน
“มึง!”
“เกิดอะไรขึ้นครับ!”
ก่อนที่คนพวกนั้นจะปรี่เข้ามาทำร้ายเธออีกคน พนักงานรักษาความปลอดภัยก็มาได้ถูกจังหวะพอดี เขารีบมาดูเหตุการณ์
พอเห็นท่าไม่ดี คนร้ายทั้งสองเลยวิ่งหนีไป
พิธีแต่งงานแบบไทย หลังจากเจ้าบ่าวขึ้นไปรับเจ้าสาวแล้ว ก็เข้าสู่ขั้นตอนนับสินสอด จากนั้นก็กราบไหว้ผู้หลักผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่ายจึงจะถึงพิธีสวมแหวนหมั้น ซึ่งเป็นของแทนใจของคนทั้งคู่“ลูกปัดขอให้ขวัญเป็นคนส่งแหวนหมั้นให้กับเธอ” ของขวัญพูดขึ้นมาเมื่อเธอต้องไปทำหน้าที่ตามความต้องการของน้องสาวต่างมารดา“เธอบังคับคุณ?” พิธานถามเสียงขุ่น“ไม่เชิงว่าบังคับหรอกค่ะ ขวัญรู้ว่าลูกปัดจงใจอยากให้ขวัญเจ็บปวดที่ต้องเสียอัทไป แต่สิ่งหนึ่งที่ลูกปัดไม่รู้และคิดผิดก็คือขวัญไม่ได้เจ็บปวดอะไรเลยสักนิด”“แสดงว่าคุณตอบตกลง”“ก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องปฏิเสธนี่คะ”ร่างสูงมองจ้องภรรยา เห็นว่าของขวัญไม่ได้เสียใจอย่างที่พูดจริง ๆ เขาก็คิดได้ว่าไม่มีอะไรต้องกังวล ใบหน้าคร้ามคมพยักรับยอมให้ภรรยาทำตามสิ่งที่ต้องการเมื่อพิธานไม่ได้ห้ามของขวัญก็เดินมายืนด้านข้างเวที ก่อนที่จะรับแหวนจากเพื่อนเจ้าสาวคนหนึ่งของลูกปัดแล้วนั่งพับเพียบเรียบร้อยทันทีที่พี่สาวของเจ้าสาวปรากฏกายงานหมั้นก็ดูเหมือนจะเงียบลง คนที่มาร่วมงานส่วนมากต่างก็รู้ดีถึงความสัมพันธ์ระหว่างของขวั
ตั้งแต่ก้าวแรกที่เข้ามาในบ้านเจริญทรัพย์อัทกรก็มองเห็นของขวัญทันที เธอโดดเด่น ไม่ใช่แค่ตัวเธอ แต่เป็นเพราะผู้ชายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เธออย่างพิธาน ภูมิพิทักษ์ด้วยเขารู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร แต่ที่ไม่รู้คือผู้ชายคนนั้นเป็นอะไรกับของขวัญจนกระทั่งได้เห็นผู้หญิงที่เรียบร้อยขี้อายเขย่งปลายเท้าน้อย ๆ ขึ้นเพื่อง้องอน ของขวัญไม่เคยทำแบบนี้ อัทกรเลยรู้ทันทีว่าทั้งสองคนจะต้องสนิทสนมกันมาก แฟนของเขารู้จักวางตัว ไม่มีทางที่เธอจะใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นได้มากขนาดนี้ ถ้าคนคนนั้นไม่ใช่คนสนิทหรืออาจจะเป็นสามีของเธอเจ้าบ่าวของงานมองภาพนั้นอย่างเจ็บปวด หัวใจเหมือนถูกบีบรัดให้อึดอัด ยิ่งพอเห็นสายตาเยาะเย้ยจากผู้ชายที่ได้ยืนอยู่ข้าง ๆ เธอที่เขารัก ก็ยิ่งเกลียดชังอัทกรเกลียดทุกอย่างที่ทำให้เขาต้องเสียผู้หญิงที่ดีที่สุดอย่างของขวัญไป และคนที่เขาเกลียดมากที่สุดไม่ใช่ใครที่ไหน หนีไม่พ้นว่าที่ภรรยาอย่างปัทมาเพราะผู้หญิงน่ารังเกียจคนนั้น ไม่อย่างนั้นงานแต่งวันนี้ เจ้าสาวของเขาก็ยังคงเป็นของขวัญไม่เปลี่ยนแปลงชายหนุ่มไม่คิดโทษตัวเอง
พิธานพาของขวัญลงมาชั้นล่าง ในบริเวณที่จัดงานหมั้นช่วงเช้า ระหว่างนั้นขบวนขันหมากก็มาถึงด้านหน้าพอดี สีหน้าของทุกคนดูแช่มชื่นขึ้น เลิกสนใจลูกสาวคนโตของบ้านเจริญทรัพย์ไปชั่วขณะตาคู่สวยมองไปยังขบวนขันหมากขบวนใหญ่ ก่อนจะสะดุดกับผู้ชายที่เคยคุ้นเคย คนที่เป็นทั้งเพื่อนและแฟนของเธอตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้อย่างอัทกร เขาตอนนี้อยู่ในชุดไทยสีขาวทอง ชุดที่หญิงสาวเป็นคนเลือกเองกับมือ มันเป็นชุดบ่าวสาวที่ถูกตัดมาคู่กัน แต่ตอนนี้กลับไม่ใช่ของเธอแล้ว และของขวัญก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายเลยสักนิดหมับกายบางชะงัก รู้สึกถึงมืออุ่นของพิธานที่วางลงบนใบหน้าปิดตาเธอเอาไว้ “ทำอะไรคะ?” ถามพร้อมจับมือของเขาอย่างสับสน ตอนนี้เธอมองอะไรไม่เห็นเลยทุกอย่างมืดสนิทไปหมด“ห้ามมอง ผมไม่ชอบที่คุณมองผู้ชายคนอื่นแบบนั้น”“ขวัญไม่ได้คิดอะไรกับอัทแล้ว อีกอย่างขวัญก็ไม่ได้มองอัทด้วย ขวัญแค่มองชุดที่เขาใส่อยู่ก็เท่านั้น” เธออธิบายด้วยน้ำเสียงที่จริงจังพิธานลดมือลง เดินมายืนบังวิสัยทัศน์เบื้องหน้าของหญิงสาว เขาโน้มตัวลดระดับสายตาของตัวเองให้อยู่ในระนาบเดียวก
“...”“ได้นั่งมองผู้ชายที่รักสุดหัวใจแต่งงานกับน้องสาวของตัวเองใกล้ ๆ แบบนี้ ลูกปัดว่ามันต้องน่าประทับใจสุด ๆ ไปเลย พี่ขวัญคิดอย่างนั้นไหมคะ”ของขวัญกลอกตาหงุดหงิด ไม่ใช่เพราะท่าทางอวดดีของลูกปัดแต่เป็นเพราะคำว่าผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ เพราะถ้าคุณสามีมาได้ยินเข้ามีหวังเธออาจจะติดร่างแหถูกโกรธไปด้วย“ว่ายังไง โอกาสแบบนี้ไม่ได้หาง่าย ๆ นะ” อีกฝ่ายถามย้ำท้าทาย“ก็ได้ ในเมื่อเธอกล้าขอฉันก็กล้าทำให้”ของขวัญพยักหน้ามองสบตากับปัทมาตรง ๆ ไม่ได้นึกหวั่นเกรง แม้ไม่ชอบเรื่องวุ่นวายแต่ไม่ชอบที่โดนดูถูกมากกว่า ทำไมเธอจะต้องไม่กล้าด้วย คิดว่าทำแบบนี้แล้วหญิงสาวจะเสียใจหรือเจ็บปวดหรือไงไม่เลย เธอไม่ได้เสียใจแล้ว พวกเขาไม่ได้มีค่าอะไร“ก็ดี ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็แล้วกัน”“ได้สิ รอดูได้เลย”หลังจากตอบรับ เสียงโห่ร้องของขบวนขันหมากก็ดังเข้ามาใกล้ ร่างบางเหยียดตัวตรงก่อนจะเดินผ่านหน้าสองพี่น้องเจริญทรัพย์ออกมาจากห้องนั้น“ทำไมถึงเข้าไปนาน”“ธาน มาทำอะไรตรงนี้คะ”ร่างเล็กหยุดนิ่งมองพิธานที่ยื











