ดาราดา의 작품

ตลอดมาแม้จะไม่ได้พูดคุยหรือใกล้ชิด แต่ผู้เป็นองค์ชายก็รับรู้เสมอว่าลู่รั่วซียังคงอยู่ในฐานะชายาของเขา แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนกัน เนื้อความในจดหมายนั้น บอกสิ่งที่ทำลายหัวใจที่แสนจะเข้มแข็งจนพังยับเยินใช้เวลาเดินทางไม่นาน ร่างองอาจก็มาถึงที่กำแพงเหนือเดินทางมาที่นี่ครั้งแรก ไม่คิดว่าจะต้องมาด้วยเรื่องที่เลวร้าย และไม่อยากให้เกิดขึ้นทหารรักษาประตูต่างเงียบงัน พวกเขาค้อมศีรษะลงอย่างเต็มพิธีการเมื่อเห็นว่าผู้ที่เสด็จมาเยือนเป็นใคร สือมู่เดินผ่านด้วยจิตใจที่ไม่อยู่กับเนื้อตัว จนกระทั่งมาถึงที่ลานฝึกของค่ายทหาร ที่แห่งนั้นมีผ้าสีขาวปูยาวอยู่บนพื้นดิน ไม่มีซากศพ มีเพียงเสื้อผ้าอาภรณ์“นางอยู่ที่ใด” สุรเสียงที่เอื้อนเอ่ยแหบแห้ง เพราะเดินทางมาทั้งวันทั้งคืนจนไม่ได้พัก แต่ถึงจะมีเวลาพักสือมู่ตอนนี้ก็กินอะไรไม่ลง“ตรงนั้นพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพใหญ่หยางจื่อห่าวชี้ไป “แม่ทัพลู่สละชีวิต ช่วยชีวิตพวกพ้องให้รอดพ้นจากความตายและนำพามาซึ่งชัยชนะ”“ไม่ใช่” น้ำเสียงนั้นแข็งกระด้างแฝงไปด้วยความร้าวรานแสนสาหัส เพราะที่หย

ตลอดเวลาหนึ่งปีที่อภิเษกสมรสกับลู่รั่วซี สือมู่ไม่เคยได้ใกล้ชิดหรือสนิทสนมกับผู้เป็นชายา แม้จะรู้จักนางมาตั้งแต่เยาว์วัย กระนั้นก็ไม่อาจจะเรียกได้ว่าแตกหัก จนกระทั่งวันที่พระองค์สั่งลงโทษผู้เป็นชายาต่อหน้าธารกำนัล เหตุเพราะหญิงสาวทำร้ายพระสนมตงอิงด้วยการผลักอีกฝ่ายตกน้ำ ชื่อเสียงของแม่ทัพหญิงป่นปี้ ถูกคนนินทาว่าร้าย จากวีรชนผู้กล้ากลายเป็นเพียงสตรีที่หึงหวงไร้สาระตอนที่สั่งลงโทษลู่รั่วซี สือมู่ไม่ได้คาดหวังผลลัพธ์เช่นนี้ เขาเพียงโกรธที่นางรังแกคนที่อ่อนแอกว่า ตงอิงเป็นเพียงหญิงที่ไร้พลังเท่านั้น แต่สุดท้ายเพราะเหตุการณ์ครั้งนั้นก็ทำให้ผู้คนตราหน้าและมองลู่รั่วซีไม่ดีสือมู่ควรดีใจ นั่นเป็นสิ่งที่คนตระกูลลู่สมควรได้รับแต่เขาไม่ได้รู้สึกดีสักนิดเพราะจากวันนั้นลู่รั่วซีก็ไม่กลับมาเหยียบที่วังองค์ชายห้าอีกเลย นางยังคงเป็นพระชายาของเขา แต่ทั้งสองกลับต้องไกลห่างหนึ่งเดือนต่อมา สือมู่ถึงได้รู้ความจริงว่าตงอิงโกหก ทั้งหมดเป็นแผนการของหญิงสาวที่เขามองว่าอ่อนแอและไร้เดียงสา สาวใช้ที่ร่วมมือกับนางตัดสินใจเปิดโปงความจริงเพราะหึงหวงที่ตงอิงใกล้ชิดกับซุนเจิง

ลู่รั่วซีเองก็ไม่ได้พูดหรือตอบรับ ไม่อยากจะถือสาหาความคนเมา นางปล่อยผ่าน แต่ตอนที่จะเดินเลี่ยงไปฝ่ายนั้นกลับเอื้อมมือมาหมายจะสัมผัสแน่นอนว่าแม่ทัพหญิงเบี่ยงตัวหลบได้ทัน มือหนาไม่ได้แตะแม้ชายผ้า แต่เมื่อเขาจู่โจมเข้าหา ทหารทั้งสี่ก็ชักอาวุธทันที ไม่ใช่เพียงเขา เหนือกำแพงเมืองพลธนูต่างก็เล็งเป้า ชายร่างท้วมถูกหมายหัวด้วยลูกศรแหลมคมนี่ราวกับน้ำเย็นที่สาดใส่ร่างจนคนเมาพลันได้สติ รู้ทันทีว่าเผลอล่วงเกินคนที่สำคัญมากแห่งเฟิงหยวนเข้าให้แล้ว“เผ่าปู้?” ในความทรงจำของหญิงสาวดูเหมือนจะไม่รู้เกี่ยวกับเผ่านี้เลย อาจจะเป็นเพียงเผ่าเล็ก ๆ ที่พึ่งได้ออกมาเผชิญโลกกว้าง ลู่รั่วซีพึมพำเสียงเบา แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกเย็นเยียบไปถึงขั้วหัวใจ“ดูเหมือนว่าจะต้องไปเยือนสักครา”“แม่นางได้โปรดละเว้นด้วย!” บุรุษร่างท้วมรีบทรุดกายคุกเข่าแต่คนที่เขาขอร้องเป็นผู้ใด นี่คือแม่ทัพหญิงที่เด็ดขาดที่สุด “เย่เหลียงลากกลับไปที่เผ่าปู้ ให้ผู้นำเผ่าจัดการให้ดี มิฉะนั้นแล้วข้าจะเดินทางไปจัดการด้วยตนเอง”“พ่ะย

หลังจากคลอดองค์ชายน้อย ลู่รั่วซีก็มีความคิดอยากจะกลับไปประจำตำแหน่งแม่ทัพปกป้องกำแพงเมือง ซึ่งสือมู่ก็เห็นด้วย เพราะพระองค์ชื่นชอบตอนที่พำนักอยู่ที่จวนแม่ทัพมากกว่าตอนที่อยู่ในเขตเมืองชั้นในที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์มากมายและสายตาที่จับจ้อง กระนั้นก็ไม่อยากให้ผู้เป็นชายาไปประจันหน้ากับพวกซากศพอีกแล้วด้วยเหตุนี้เองจึงต้องคิดหาวิธีรั้งนางเอาไว้ ให้อยู่ติดจวนแล้ววิธีใดเล่าจะดีที่สุด นอกจากทำให้นางตั้งท้องอีกครั้งองค์ชายห้าวางแผนอย่างแยบยล เมื่อบุตรชายอายุได้ห้าเดือน ก็เริ่มบำรุงร่างกายภรรยาให้พรั่งพร้อม ลู่รั่วซีไม่รู้ตัวเลย เพราะสิ่งที่สือมู่ใช้บำรุงก็คืออาหาร จวบจนวันที่หญิงสาวมีความคิดจะออกไปลาดตระเวนสำรวจป่า วันนั้นเรือนร่างงดงามก็เป็นลมล้มพับอีกครั้ง ก่อนที่ท่านหมอกงจะตรวจพบว่าแม่ทัพหญิงตั้งครรภ์อีกแล้วลูกคนแรกยังไม่ขวบปี คนที่สองก็ตามมาติด ๆ ลู่รั่วซีได้แต่มองพระสวามีอย่างสับสน ขณะที่ตัวต้นเรื่องยิ้มกริ่ม เขาสามารถรั้งนางได้อีกปีพอนางคิดจะไปอีก ก็ทำให้ท้องอีกสุดท้ายแม่ทัพหญิงจำต้องวางมือ ให้คนที่พร้อมทำหน้าที่ขึ้นมาประจำการแทนและคนผู้นั้น

สือมู่เคยถูกเล่นงานด้วยสมุนไพรหลายครั้ง ทั้งที่ตัวเองศึกษาด้านสมุนไพรมามาก ทั้งที่ตงอิงให้สาวใช้ของนางใช้หญ้ารากแฝดเพื่อตบตาในการใส่ร้ายลู่รั่วซีและที่ตงอิงคิดใช้สมุนไพรในการวางยาลู่รั่วซี เข็มเงินจับพิษไม่ได้ โชคดีที่ผ้าไหมเมฆขาวจับได้ พระชายาของเขาถึงได้รอดพ้นไม่เกิดเรื่องร้ายหลังเหตุการณ์ทั้งสองสือมู่เตือนตัวเองเสมอว่าต้องเด็ดขาด เขาไม่ใจดีกับผู้อื่นอีกต่อไปองค์ชายห้าไม่อยากทะเลาะกับพระชายาต้วนหร่านถูกลากไปโบย ท้ายที่สุดก็ถูกขับไล่ออกไปจากค่ายอุดรอย่างหมดสภาพ สำนึกเถิดว่าไล่ออกไปจากค่ายทหารยังดีกว่าถูกไล่ออกไปจากเมืององค์ชายห้าไม่สนใจสตรีผู้นั้นอีก ร่างกำยำพาตนเองมาแช่ในน้ำเย็นจนเรือนกายแกร่งสั่นระริก กระนั้นก็ไม่เรียกร้องให้ผู้เป็นชายามาช่วยเหลือเนื่องจากนางกำลังตั้งครรภ์และพึ่งฝ่าฟันการต่อสู้ที่หนักหน่วงมาจำเป็นต้องพักผ่อนเพียงยาปลุกกำหนัด ผู้เป็นองค์ชายเอาตัวรอดได้แน่นอนชายหนุ่มกัดฟันทนแต่ในระหว่างที่กำลังต่อสู้กับอารมณ์ใคร่ที่กำลังพลุ่งพล่านตอนนั้นแม่ทัพหญิงก็เดินเข้ามา“เกิดเรื่องขึ้นทำไมไม่ให้คนไปตามหม่อมฉัน” ร่

ช่วงก่อนที่ลู่รั่วซีจะเดินทางกลับเมืองชั้นใน หลังจากที่ได้รับชัยชนะกลับมา แม้จะถูกสั่งให้หยุดพักห้ามทำงาน แต่เพราะต้องส่งมอบภาระหน้าที่มากมายให้จี้เหวินอี้ ทำให้แม่ทัพหญิงจำเป็นต้องรั้งอยู่ที่กำแพงเหนือเพื่อจัดแจงความเรียบร้อยก่อน เพราะครั้งนี้นางน่าจะต้องพักยาวถึงอย่างนั้นนางก็ได้รับการดูแลเอาใจใส่จากสือมู่เป็นอย่างดีความรักของคนทั้งคู่เป็นที่ประจักษ์หลายคนนึกอิจฉาตาร้อน กระนั้นก็มีคนที่คิดว่ายังคงมีหวังจะแทรกแซง เป็นต้วนหร่าน สตรีผู้นี้คิดว่าเพราะลู่รั่วซีตั้งครรภ์คงปรนนิบัติดูแลองค์ชายไม่ได้ นางจึงหาโอกาสทำหน้าที่แทนต้วนหร่านแอบใช้ธูปปลุกกำหนัด ในระหว่างที่สือมู่เข้าไปในห้องปรุงยา เพื่อต้มยาบำรุงร่างกายให้ชายารัก เพราะมีความรู้เรื่องสมุนไพรเพียงไม่นานเขาที่ได้กลิ่นแปลกปลอม ก็รีบพาตัวเองออกมาจากห้องปรุงยาทันทีต้วนหร่านไม่คิดว่าองค์ชายห้าจะรู้ตัวเร็ว นางรีบวิ่งตาม“องค์ชายเพคะ!” หญิงสาวเรียกร้อง ก่อนจะขวางทาง“หม่อมฉันอยากจะปรึกษาเรื่องการหลอมโอสถสักเล็กน้อย” นางแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว ปรึกษาผู้เป็นองค์ชายเกี่ยวกับศ

การมาของซูเนี่ยนช่วยให้เมืองถงหรงกลับมาสงบสุขได้ทันที นางช่วยขับไล่สัตว์ป่าให้ถอยร่นไปแม้จะไม่ได้จากไปตลอดกาลอย่างไรก็กลับมาแต่นี่ก็ทำให้พวกเขามีเวลาได้พักหายใจและสร้างเกราะป้องกันเพิ่มป่าโดยรอบถูกถางออกทำให้ไม่มีพื้นที่ลับสายตา กำแพงถูกขยายกว้างและแข็งแรงขึ้น นอกจากนั้นหลังจากการมาของนางและการตอบโต้เอาคืนของเจียงเทียนอี เมืองหลวงไม่มายุ่งวุ่นวายกับเมืองถงหรงอีกรู้แล้วว่าไม่อาจแตะต้องได้นี่เป็นผลพวงที่พวกเขาได้รับจากการแต่งงานของซูเนี่ยนเจียงเทียนอีพับเก็บกระดาษ ซูเนี่ยนเขียนจดหมายมาหา กล่าวว่ากำลังตั้งครรภ์ลูกคนที่สามแล้ว ให้เขาเร่งหาภรรยาได้แล้ว แต่ชายหนุ่มตอนนี้ทุ่มเทแรงกายและใจปกป้องเมืองถงหรงเป็นอย่างดี ไม่มีเวลามองหาสตรีใดเขาเขียนจดหมายบอกนาง ทั้งเรื่องที่ตัวเองยังไม่คิดจะมีภรรยาและเรื่องที่ศิษย์พี่หญิงของนางกำลังจะแต่งงานกับศิษย์น้องสามกงเพ่ยจวินช่วยดูแลเย่วหลิงอันตลอดช่วงเวลาที่นางพักรักษาตัวจนเกิดเป็นความรัก ทั้งสองได้ครองคู่กันอีกเรื่องคือตอนนี้เว่ยชิงชานมีลูกแล้ว แต่ลูกคนแรกไม่ได้เกิดจากซูเจินเจินแต่เกิ

ร่างบางถูกฉุดกระชากไม่นานก็ล้มลง รอบข้างเมื่อได้ยินว่านางว่าร้ายพระชายาก็เข้ามาผสมโรง บางคนก็ด่าทอ บางคนก็ขว้างปาข้าวของใส่การกระทำที่ไม่รู้จักคิด เพียงหึงหวง สุดท้ายชื่อเสียงของนางก็ป่นปี้ไม่ต่างอะไรจากเหยาลู่ลู่ฮูหยินผู้เฒ่าเหยาเป็นลมไปทันทีที่ได้ฟังเรื่องราวหลานสาวของนางแต่ละคนล้วนใช้ไม่ได้ทั้งสิ้น หญิงชราท้อใจนักกว่าที่ซูเนี่ยนจะได้ยินเรื่องราวนี้ก็ผ่านไปเกือบสามวันแล้ว ซึ่งนางก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร เพียงไม่เข้าใจว่านางไปสร้างความขุ่นเคืองอะไรให้ทางนั้นจนกระทั่งคิดได้ว่า อาจจะเป็นเพราะสือหวนจงตอนนั้นหญิงสาวเริ่มโกรธเคือง ทั้งคุณหนูตระกูลเหยา หลิวชิ่นหรู หรงมู่ตาน ดูเหมือนสามีของนางช่างเป็นที่ต้องตาของเหล่าคุณหนูเสียจริง คิดว่าหมดสิ้นแล้วหลังจากหลิวชิ่นหรูแต่งงานไป หรงมู่ตานก็เช่นกัน อีกทั้งความสัมพันธ์ของนางกับบิดาก็ย่ำแย่ เพราะเขารู้แล้วว่านางเป็นต้นเหตุที่ทำให้น้องชายต้องเจ็บตัว คุณชายหรงมีบาดแผลไฟไหม้กลายเป็นคนอัปลักษณ์ เหยาลู่ลู่เองก็ออกเรือนหลังจากนั้นไม่นาน นางไม่ได้แต่งเข้าราชวงศ์ดั่งหวัง แต่ได้แต่งกับนายกองผู้หนึ่ง ส

ตั้งแต่มาอยู่ที่แดนใต้ไม่บ่อยนักที่ซูเนี่ยนจะได้ต่อสู้ หนึ่งเพราะสือหวนจงหวงนางมากราวกับไข่ในหินและสองเหล่าทหารแดนใต้ล้วนแข็งแกร่ง ไม่มีเหตุจำเป็นเลยที่ซูเนี่ยนต้องออกไปสู้ด้วยตนเอง ถึงอย่างนั้นซูเนี่ยนก็ยังอยากมีส่วนช่วย นางเริ่มด้วยการสลักอักขระลงบนชุดเกราะให้เหล่าทหาร สนับสนุนเรื่องอาหารและสมุนไพร ดูแลอาชีพเพิ่มรายได้ ช่วยให้อยู่สุขสบายกันมากยิ่งขึ้นแม้ภายนอกจะมีพวกสัตว์ประหลาดที่เพิ่มจำนวนทุกวัน แต่พวกเขาก็แข็งแกร่งขึ้นเช่นกันพระชายาสี่เป็นที่รักของชาวเมืองที่อาศัยอยู่ที่กำแพงใต้มาก ตั้งแต่นางมาอยู่ที่นี่ ก็ช่วยส่งเสริมให้ความเป็นอยู่ของพวกเขาดีขึ้น ถึงอย่างนั้นเมื่อมีหลายสายตาจับจ้อง คนที่ไม่ชอบนางก็ต้องมี“ช่วงนี้พระชายาสี่เดินทางไปที่ค่ายทักษิณแทบทุกวัน นี่รบกวนการฝึกของทหารเป็นอย่างมาก”“ผู้ใดบอกเจ้าว่ารบกวน?” เมื่อมีคนพูดก็มีคนหันมามองคนที่พูดก็คือคุณหนูตระกูลเหยา เหยาหลาน หลังจากที่เผิงลี่เหยียนล่วงเกินพระชายาสี่ ผลกระทบไม่ได้ตกที่เหยาลู่ลู่เพียงเท่านั้น นี่ทำให้คุณหนูตระกูลเหยาคนอื่นเสียชื่อเสียงไปด้วยเ

ซูเนี่ยนแทบหลั่งน้ำตาไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางท้องง่ายเกินไป หรือเพราะสือหวนจงขยันเกินไป เขาทำทุกวันและทุกครั้งที่มีโอกาส นางแทบไม่ได้พัก แม้บางครั้งจะเป็นตัวนางที่เป็นฝ่ายกระทำ แต่เขาก็ทำมากกว่าซูเนี่ยนเคยคิดว่าสือหวนจงอยู่ใกล้ชิดกับนางมากไป เขาจะเบื่อหน่ายหรือไม่ จนกระทั่งมีลูกคนที่ห้าอีกฝ่ายก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง และดูจะหนักหนากว่าเดิมองค์ชายสี่หวงแหนพระชายามาก จนเป็นที่เลื่องลือที่น่าเศร้ากว่านั้นลูกชายออกมาห้าคน เหมือนสามีนางทุกคนราวกับพิมพ์เดียว เด็ก ๆ ตัวใหญ่ได้พ่อมีร่างกายแข็งแรงกำยำ กระทั่งดวงตาก็ยังดุดันไม่แพ้กัน เดินเรียงมาห้าคนไม่มีผู้ใดเหมือนนางสักคน ซูเนี่ยนเริ่มน้อยใจ เด็กทั้งห้าล้อมหน้าล้อมหลังดั่งองครักษ์พิทักษ์นาง ผู้ใดก็เข้าใกล้ไม่ได้ มีสือหวนจงเป็นผู้นำทัพหน้าเหมือนไม่เท่าไรนิสัยยังเหมือนกันมากแต่สุดท้ายสวรรค์ก็เข้าข้าง ลูกคนที่หกคลอดออกมาเป็นสตรี ที่เหมือนกับซูเนี่ยนทุกประการทั้งหน้าตาผิวพรรณและความงามล้ำสือหวนจงตอนเห็นบุตรสาวถึงกับคิ้วกระตุก เตรียมฝึกวิชากระบี่ให้ลูกชายเพื่อจะได้ปกป้องน้องสาวให้ดี เขาหวงแหนพระชาย

ซูเนี่ยนฝันว่านางจะมีบุตรหกคน ตอนแรกคิดว่าเรื่องนั้นคงจะอีกยาวนานที่ไหนได้กลับมาจากถงหรงไม่กี่วัน หญิงสาวก็เป็นลมล้มพับไป หมอหลวงเร่งเดินทางมาที่จวนแม่ทัพ ทุกคนเป็นกังวลจนนั่งไม่ติดตั้งแต่นายยันบ่าวการที่จวนแม่ทัพมีพระชายา นี่เปลี่ยนความมืดมนให้สดใส พวกเขาไม่ต้องการสูญเสียพระนางไปสือหวนจงตอนที่ได้ยินว่าพระชายาเป็นลมหมดสติ เขาอยู่ที่ค่ายทหารสีหน้าของเทพสังหารเต็มไปด้วยความกังวลเคร่งเครียด ราวกับโลกถล่มไม่มีผู้ใดไม่รู้ว่าองค์ชายสี่ให้ความสำคัญกับพระชายามากที่สุด เมื่อเกิดเรื่องกับนางเขาพร้อมทิ้งทุกสิ่งและเดินทางกลับมาที่จวนแม่ทัพทันทีหมอหลวงที่มาตรวจอาการมือไม้สั่น เพราะสายตาของท่านแม่ทัพที่จับจ้องหากว่าเขาตรวจพบว่าพระชายาเป็นโรคร้ายจะต้องเป็นเรื่องใหญ่แน่โชคดีที่สุดท้ายแล้วการเป็นลมของพระนางไม่ใช่เรื่องเลวร้ายแต่เป็นเรื่องดี“ยินดีด้วยพ่ะย่ะค่ะ พระชายาสี่ทรงตั้งครรภ์แล้ว”ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสือหวนจงดีใจมากเพียงใด เขาตั้งใจมากที่จะมีลูกหกคนจึงขยันทำทุกวันในที่สุดก็สำเร็จและไม่ใช่เพียงเท่านั้นจากบุรุษที่ต่อต้า

ซูเจินเจินคิดว่าที่เว่ยชิงชานเปลี่ยนไปเป็นเพราะว่าซูเนี่ยนกลับมา หากว่าซูเนี่ยนจากไปแล้ว เขาก็จะกลับมารักนางเช่นเดิม แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เว่ยชิงชานเป็นเพียงบุรุษเห็นแก่ตัวคนหนึ่งเท่านั้นความจริงแล้วเขาไม่คู่ควรกับใคร“เจินเจิน”“ใช่หรือไม่พี่ใหญ่”แม้จะรู้สึกไม่ดีที่ซูเจินเจินดีใจที่ซูเนี่ยนจากไปขนาดนี้ แต่เห็นท่าทางเลื่อนลอยของนางก็โกรธไม่ลง ซูเจินเจินคาดหวังเรื่องเว่ยชิงชานมาก หากต้องผิดหวังนางอาจจะทนรับไม่ได้นี่เป็นอีกผลพวงที่พวกเขาคอยตามใจนาง ซูเจินเจินไม่เคยเผชิญหน้ากับความผิดหวังในขณะที่ซูเนี่ยนพวกเขาปล่อยให้นางล้มและลุกขึ้นมาด้วยตัวเองซูเจินเจินไม่เคยล้ม เมื่อเจอเรื่องผิดหวังนางจึงไม่อาจรับมือได้ แต่ท้ายที่สุดนางก็สมหวังได้แต่งเข้าจวนอ๋องจริง ๆเพียงแต่ไม่ใช่ในฐานะชายาเอกอย่างที่นางต้องการแต่เป็นชายารองเช่นความฝันของซูเนี่ยนเมืองถงหรงก็ไม่ได้ล่มสลายไปและคงอยู่อย่างแข็งแกร่งเว่ยชิงชานตัดสินใจแต่งกับสตรีอื่นที่เก่งกาจและมีความสามารถ เหมาะสมจะเป็นชายาของเขา เมื่อเอาซูเนี่ยนเป

เรือนที่ใช้สำหรับเรียนโอสถนั้นตั้งอยู่ใกล้ ๆ กับเรือนของท่านปู่และสวนสมุนไพรกลาง ถัดไปไม่ไกลกันนัก เป็นเรือนสำหรับเรียนอักขระของผู้ใช้อักขระซึ่งมีจื่อผิงเป็นผู้ดูแลส่วนเรือนของไป๋เสวี่ยนั้นอยู่ด้านหลังสุด เป็นสถานที่ที่ไม่ใช่ทางผ่านของผู้ใดด้านหลังเรือนไปเป็นพื้นที่ส่วนตัวของคุณหนูใหญ่ที่ห้ามคนภายนอกเข้าไปอย่างเด็ดขาด เพราะอยู่ท้ายจวนพอดี จึงไม่มีผู้ใดผ่านไปทางนั้นอยู่แล้ว และที่สำคัญก็ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของไป๋เสวี่ยด้วยคนตระกูลไป๋ถือคำพูดของไป๋เสวี่ยคือสิ่งที่สำคัญที่สุด เพราะสิ่งที่ไป๋เสวี่ยพูดมักจะเป็นเรื่องจริงที่เชื่อถือได้เสมอหากไป๋เสวี่ยบอกว่ารักษาได้ นางย่อมรักษาได้ หากไป๋เสวี่ยบอกว่าอันตราย สิ่งนั้นย่อมอันตรายจริง ๆ พวกเขาเรียนรู้ว่าต้องเชื่อฟังคำพูดของคุณหนูใหญ่ทุกครั้ง“ทำสิ่งใดกันอยู่” ไป๋เสวี่ยถามไป๋หลัน ที่ตอนนี้เป็นผู้ใช้โอสถระดับกลางแล้ว แต่พลังยุทธ์ยังคงอยู่ในระดับต่ำเช่นเดิมอย่างที่เคยบอกไปว่าผู้ครอบครองธาตุพิเศษนั้น จะพัฒนาพลังยุทธ์ได้ช้ากว่าผู้ที่ครอบครองธาตุสามัญอยู่แล้วแต่เรื่องนี้สำหรับไป๋เสวี่ยถือ

“จื่อจ้งเล่า” คนตัวเล็กถามเมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วไม่เห็นจื่อจ้ง“ท่านอาจารย์ออกไปกับคุณชายใหญ่ขอรับ” องครักษ์ผู้หนึ่งเป็นตัวแทนตอบคำถามไป๋เสวี่ย“เช่นนั้นหรือ จื่อซู่ เจ้าก็อยู่ฝึกฝนเถิด ไม่ต้องตามข้ามาแล้ว” ไป๋เสวี่ยหันไปสั่งจื่อซู่ที่ติดตามนางมาตลอดทั้งวัน“ขอรับคุณหนู” ได้ยินคำสั่งของคุณหนูใหญ่ จื่อซู่ก็ปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด เขารีบเดินไปรวมกับองครักษ์คนอื่น ๆ ที่กำลังฝึกหนัก“ไปกันเถอะ” หลังจากนั้นไป๋เสวี่ยก็หันไปมองเมิ่งลี่ พร้อมเดินนำทางผ่านลานฝึกยุทธ์ไปตั้งแต่เข้ามาในตระกูลไป๋จนถึงตอนนี้ สีหน้าของเมิ่งลี่ก็ย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ เพราะนางได้เห็นถึงความแตกต่างของตัวเองกับไป๋เสวี่ยอย่างชัดเจน เด็กหญิงตรงหน้าไม่ว่าจะเดินไปในทิศทางใด ต่างก็ได้รับการเคารพจากทุกคน ทั้งยังเป็นการเคารพด้วยใจไม่ใช่การเสแสร้งแกล้งทำเช่นที่นางเคยได้รับที่จวนตระกูลเมิ่งความรู้สึกที่มีคนเคารพนับถือด้วยตัวและหัวใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เมิ่งลี่รู้สึกว่าอยากจะได้รับมันบ้างไป๋เสวี่ยเหลือบมองสีหน้าของเมิ่งลี่อยู่ตลอด ทั้งยังมองไปยังกำไลข้อมือที่นาง

หลังจากนั้นไป๋เสวี่ยก็พาเมิ่งลี่เดินมาหาไป๋หลิงที่เรือนด้านหลัง เมิ่งลี่ยิ่งเข้ามาในตระกูลไป๋ก็ยิ่งรู้สึกยำเกรงอย่างบอกไม่ถูก เพราะสมุนไพรมากมายที่มี รวมไปถึงผลึกวิญญาณที่วางอยู่ให้ได้เห็นราวกับเป็นของตกแต่งเท่านั้น นางยิ่งไม่อาจคาดเดาฐานะของคนตระกูลไป๋ได้เกรงกลัว หญิงสาวกำลังรู้สึกเช่นนี้ตระกูลไป๋นั้นลึกลับเกินกว่าที่นางจะคาดเดาสิ่งใดได้แล้ว ไม่แน่ว่าหากเกิดเรื่องใดขึ้นกับนางที่นี่ ท่านตาท่านยายคงจะเข้าข้างตระกูลไป๋อย่างแน่นอน เพราะพวกเขาน่าจะสำคัญมากกว่านางคุณหนูสกุลเมิ่งคิดอย่างท้อแท้และเจ็บปวดใจไป๋เสวี่ยเดินนำเมิ่งลี่มาตามทางเดินที่ร่มรื่นและเงียบสงบ นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนอื่นมาที่จวนตระกูลไป๋ หลังจากพัฒนาตระกูลแล้วเพราะเมิ่งเสียนกับไป๋เหลียนนั้นกลับไปก่อนที่ไป๋เสวี่ยจะเริ่มพัฒนา ทำให้คนภายนอกกลุ่มแรกที่ได้เห็นถึงความร่ำรวยของตระกูลไป๋ก็คือเมิ่งลี่และบ่าวรับใช้ของนางนั่นเองคนตัวเล็กเดินนำเมิ่งลี่ผ่านมาทางลานฝึกยุทธ์ที่นางเป็นคนออกแบบขึ้นมาด้วยตนเองซึ่งเป็นรูปแบบการฝึกของโลกก่อนที่นางเคยได้รับในสถาบ

เขาไม่รู้ว่าหากสัตว์ให้การยอมรับแล้ว ต่อให้ไม่มีพันธะผูกพัน มันก็จะเชื่อฟังผู้ที่มันยอมรับอยู่ดี“ส่วนเจ้าตอนนี้นั้นสามารถสร้างพันธสัญญากับสัตว์อสูรได้แล้ว แต่หากอยากทำพันธสัญญากับสัตว์วิญญาณเจ้าต้องมีพลังยุทธ์อยู่ในระดับจิตวิญญาณเสียก่อน เข้าใจหรือไม่” ผู้เป็นอาอธิบายให้หลานชายได้เข้าใจถึงความแตกต่างทั้งหมดจนครบถ้วน“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ” เมื่อได้ฟังทั้งหมด ไป๋เทียนก็พยักหน้ารับเวลาที่ได้สนทนากับท่านอายามใด เขามักจะได้ความรู้ใหม่ ๆ มาเสมอ เจ้าตัวกลมยกยิ้มยินดี“เรื่องสัตว์ในพันธสัญญาเจ้าไม่จำเป็นต้องรีบร้อนไป เพราะในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ก็มีคนไม่มากที่จะมีสัตว์ในพันธสัญญา อีกทั้งไม่มีตระกูลใดที่ได้ใกล้ชิดกับสัตว์เหล่านั้นเช่นเดียวกับพวกเรา”“ขอรับท่านอา ว่าแต่...นี่ผู้ใดกันหรือ”เด็กชายเมื่อเข้าใจแล้ว ก็เพิ่งสังเกตเห็นสตรีแปลกหน้าสามคนที่ยืนอยู่ด้านหลังของไป๋เสวี่ย ที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าแปลกประหลาดกันอยู่ ยามเมื่อได้ยินบทสนทนาของสองอาหลานเมิ่งลี่ หลี่ฉิงและหลี่หรู ตอนนี้กำลังตื่นตะลึงกับพลังวิญญาณที่หนาแน่นในตระกูลไป๋ที่ตัวเองไม่

“นี่เจ้า!”“เร็วเข้า ข้ายังมีงานมากมายต้องทำ” คนตัวเล็กเอ่ยปากเร่ง เพราะยังต้องไปเตรียมสมุนไพรให้หม่าเซียวหรานและต้องไปดูสุราผูเถาสีรุ้งอีกด้วยอีกทั้งต้นผูเถาสีรุ้งที่นางนำมาปลูกเอาไว้เมื่อคราวออกจากป่าร้อยอสูร หลังจากปลูกไว้ก็ไม่ได้สนใจอีกเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้จะโตขึ้นมาบ้างหรือไม่“เจ้า!”คุณหนูเมิ่งทำได้เพียงแค่ชักสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็ยอมทำตามที่ไป๋เสวี่ยบอก นั่นคือการหยดเลือดลงบนกำไลหยกสีขาว ก่อนจะสวมใส่กำไลเอาไว้ทันที หลี่ฉิงกับหลี่หรูเองก็รีบทำตามนายของตนหลังจากทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว ไป๋เสวี่ยก็เดินนำคนทั้งหมดผ่านหมอกหนาเข้ามาด้านใน ไม่นานนักประตูรั้วขนาดใหญ่ที่ดูแข็งแกร่งก็ปรากฏต่อสายตาของนาง“คุณหนูใหญ่”เวรยามที่ทำหน้าที่เฝ้าหน้าประตูคุกเข่าลงคารวะไป๋เสวี่ยทันที ไป๋เสวี่ยจึงสั่งให้พวกเขาทำหน้าที่ต่อไปและเดินผ่านเข้ามาในจวน“ท่านอา!”ทันทีที่ก้าวเข้ามาด้านใน ไป๋เทียนก็รีบวิ่งมาหาด้วยความรีบร้อน“มีอันใดหรือเทียนเอ๋อร์” ไป๋เสวี่ยถามหลานชายตัวน้อยที่ตอนนี้มีพลังยุทธ์อยู่ในระดับกลางขั้นต่ำแล้วเพียงแค่ห้าข

ร่างเล็กกระโดดลงมาจากหลังของเสี่ยวหง พร้อมพาหลี่ฉิงกับหลี่หรูที่มีพลังอยู่ในระดับต่ำขั้นต่ำลงมาด้วย หลังจากนั้นคนอื่น ๆ ก็ตามหลังนางลงมา ก่อนที่ไป๋เสวี่ยจะเรียกเสี่ยวหงกลับเข้าไปในมิติจิตเมิ่งลี่มองไปยังม่านหมอกหนาทึบเบื้องหน้าด้วยจิตใจที่เต็มไปด้วยคำถาม นางรู้ว่าที่นี่คือป่าร้อยอสูรชั้นนอกซึ่งป่าร้อยอสูรมีสัตว์อสูรอยู่เป็นจำนวนมาก อีกทั้งยังมีสัตว์วิญญาณที่ดุร้ายอาศัยอยู่ มองไปยังป้ายหยกที่ดูไม่ธรรมดาซึ่งสลักคำว่าตระกูลไป๋อย่างชัดเจน ข้าง ๆ กันนั้นเป็นป้อมปราการสำหรับเวรยามที่ดูลึกลับแปลกตาที่ห่างออกไปเล็กน้อยมีศาลาขนาดใหญ่ตั้งไว้อยู่ ตัวศาลาคล้ายกลับเป็นเถาวัลย์ขนาดยักษ์ มีความรู้สึกเย็นสบายลอยออกมาจาง ๆ ยิ่งเห็นถึงความไม่ธรรมดาทั้งหมด ของไป๋เสวี่ยและตระกูลไป๋ นางก็ได้แต่นิ่งเงียบลงเมิ่งลี่รู้มาว่าตระกูลไป๋ของท่านยายที่หายสาบสูญไปอย่างลึกลับนั้นกลับมาอีกครั้ง ตอนแรกนางก็คิดว่าตระกูลไป๋เป็นเพียงตระกูลชนชั้นสูงธรรมดา ไม่มีสิ่งใดเทียบเคียงตระกูลขุมอำนาจอย่างตระกูลเมิ่งได้แต่ตอนนี้ความคิดเดิมของเมิ่งลี่นั้นกำลังปั่นป่วนอย่างหนักเพราะนี่หรือตระกู

“ไม่จริง”“จริง!”“กรี๊ด ไม่!”“งั้นกล้าตรวจตอนนี้เลยหรือเปล่า” อัทกรท้าทาย เขาไม่มีอะไรจะเสียไม่สนใจชื่อเสียงของตัวเองแล้ว “หึ ไม่กล้าใช่ไหม”ลูกปัดนิ่งทำอะไรไม่ถูก ภาษากายของเธอบอกทุกอย่างหมดแล้วว่าเรื่องที่อัทกรพูดมันเป็นความจริงเสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นมาเรื่อย ๆ จนหูเล็กเริ่มอื้ออึง ลูกปัดหันไปมองหน้าพ่อกับแม่และครอบครัวของอัทกรสลับกันไปมา“กรี๊ด!” จนในที่สุดก็ทนไม่ไหว เธอกรีดร้องก่อนจะเป็นลมล้มพับไปชายหนุ่มยืนนิ่งแม้ภรรยาจะหมดสติไปต่อหน้าต่อตา อัทกรเหนื่อยล้าไปทั้งตัวและหัวใจ เขามองไปรอบ ๆ งานแต่งงาน ก่อนจะพาตัวเองเดินลงจากเวทีไม่สนใจใครอีก ในใจของเขาตอนนี้ทุกอย่างมันพังทลายไปหมดแล้ววันต่อมา“กูมีเรื่องให้มึงช่วย” พิธานกรอกเสียงเอ่ยพูดกับปลายสาย(มีคนทำอะไรให้มึงโกรธหรือไง) นิรามถามกลับมาอย่างรู้ทัน ทุกครั้งที่อีกฝ่ายขอให้เขาจัดการมักเป็นเรื่องที่ต้องออกแรง“อืม”(อยากให้กูช่วยอะไร)“จัดการผู้ชายคนหนึ่ง...ชื่อว่า ประวีร์ เจริญทรัพย์”(นั่นน้องชายของเมียมึงไม่ใช่เหรอ

“อัทพอแล้วลูก ตาอัทเมาแล้ว ดิฉันขอพาลูกไปพักก่อนดีกว่าค่ะ” คุณกัลยาพูดแทรกก่อนที่เรื่องราวจะใหญ่โตไปมากกว่านี้ ผู้เป็นแม่เข้ามากอดแขนลูกชายไว้ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรออกมา ก็มีแต่เสียกับเสียทั้งที่ความจริงการทะเลาะกันของทั้งคู่มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปแล้ว อัทกรเมาจนพูดทุกอย่างออกมาทั้งหมดและนิสัยไม่ยอมคนของลูกปัดก็สวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ทั้งสองครอบครัวมองหน้ากัน ที่ทำได้ตอนนี้คือแยกคู่บ่าวสาวออกจากกันแล้วพาลงจากเวที ไม่ให้เรื่องบานปลาย“ผมไม่ไป แม่ก็รู้ว่าตอนนี้ผมไม่เหลืออะไรแล้ว ขวัญจะไม่กลับมาหาผมแล้ว!” อัทกรขืนตัวเองเอาไว้แล้วมองลูกปัดด้วยสายตาเกลียดชัง“อ้อ! ที่เป็นบ้าแบบนี้เพราะว่าอีนั่นใช่ไหม!” พอได้ยินชื่อของพี่สาวที่เธอเกลียดนักหนา ใบหน้าของปัทมาก็บิดเบี้ยว“อย่าเรียกของขวัญแบบนั้น!”“ลูกปัดจะเรียกมันว่าอีนั่น ทำไม อีขวัญมันก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำ!”“ลูกปัด!”“โกรธเหรอ โกรธแล้วได้อะไรขึ้นมา คิดว่าของขวัญจะซึ้งใจหรือไง นู่น มันมีผัวใหม่ไปแล้ว!”“ทุกอย่างเป็นแบบนี้เพราะลูกปัดไง!”“เพราะลูกปัด? อัทก็กล้าพูด

“อัทถ้าเมาแล้วก็เงียบไปเลยนะ”“ผมเมา ใช่เพราะผมเมาไง ถ้าวันนั้นผมไม่เมาก็คงไม่เอาผู้หญิงอย่างลูกปัดหรอก”“อัท! ผู้หญิงอย่างลูกปัดมันทำไม” ลูกปัดมองหน้าอัทกรอย่างโกรธจัด ก่อนจะเหลือบสายตาเห็นว่าแขกเหรื่อที่มาร่วมงานเริ่มยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายคลิปทั้งสองราวกับเรื่องสนุก“ทำไม รับความจริงไม่ได้หรือไง” แต่อัทกรไม่สนใจเลยเขากลั้วหัวเราะ“อัทหยุดพูดได้แล้ว”“ทำไมต้องหยุด ยอมรับมาเถอะที่มีงานแต่งวันนี้ได้ก็เพราะว่าลูกปัดมอมเหล้าผมไง”“อัท! ลูกปัดบอกให้หยุดพูดไง” หญิงสาวตวาดลั่นไม่พอใจ ก่อนที่บรรดาครอบครัวของเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะรีบขึ้นมาบนเวทีเพื่อห้ามไม่ให้ทั้งคู่ทะเลาะกันไปมากกว่านี้เพียงเท่านี้ก็อายกันจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน“หยุดได้แล้ว เกรงใจแขกในงานบ้าง” ท่านชวันมองตักเตือนลูกเขย“มีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าผม หัดสั่งสอนลูกสาวของคุณอาให้ดีก่อนเถอะครับ” อัทกรเวลาปกติสุภาพมากแต่เขาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง เลยไม่เห็นหัวใครทั้งนั้นกระทั่งผู้หลักผู้ใหญ่ ก็ไม่สนไม่คิดเลยว่าลูกเขยคนดีจะหักหน้ากันกลางวง ท่านชวันถึงกับหน้าชา

หลังจากพิธานพาของขวัญจากไป อัทกรก็มองประตูห้องที่ปิดสนิทและความเงียบงันโรยตัว รอบกายมีเพียงความว่างเปล่า ผู้หญิงที่เขารักมากที่สุดและคิดว่าเธอก็รักเขามากที่สุดเหมือนกัน ตอนนี้ได้จากไปแล้วทั้งหมดมันเป็นเพราะลูกปัดคนเดียว!ถ้าเธอไม่มอมเหล้าแล้วนอนกับเขา ถ้าเธอไม่แกล้งว่าท้อง เขาก็ไม่ต้องเลิกกับของขวัญ ไม่ต้องเสียเธอไปแบบนี้ แม้กระทั่งเวลาสุดท้ายที่เขาพยายามจะรั้งของขวัญเอาไว้ ลูกปัดก็ยังยื่นมือเข้ามาสอดเธอกับพี่ชายคงร่วมมือกัน วางแผนจะถ่ายรูปตอนที่ของขวัญอยู่กับเขาสองต่อสองในสภาพที่ไม่เหมาะสม ถ้าทำสำเร็จรูปภาพถูกเผยแพร่ออกไปจะต้องทำให้ของขวัญเสียหาย และตัวเขาคงถูกตราหน้า ชื่อเสียงป่นปี้“สารเลว!” อัทกรจะไม่ยอมให้ลูกปัดได้สมหวังชายหนุ่มคิดแค้นอยู่ในใจ กระดกดื่มเหล้าจนหมดขวด จากนั้นก็พาร่างกายที่ซวนเซออกมาจากห้องรับรอง เขาเดินกลับมายังห้องโถงจัดงาน ใบหน้าทุกคนกำลังเปื้อนยิ้ม มีเพียงเขาที่ยิ้มไม่ออกทั้งที่เป็นเจ้าบ่าว“ตาอัทไปไหนมา แล้วทำไมกลิ่นเหล้าหึ่งแบบนี้ล่ะลูก” คุณกัลยาเข้ามาพยุงลูกชายด้วยสีหน้าเป็นห่วง“แม่...ผมเสียขวัญไ

“ตั้งใจหน่อยครับ” เขาเตือนเมื่อเธอเผลอตัวหยุดขยับ มือหนาเลื่อนกลับมาที่ก้นนุ่มแล้วตีเบา ๆ“รู้แล้ว” ของขวัญนิ่วหน้า เด้งเอวแรง ๆ เพื่อเอาคืนเขา กลับกลายเป็นชอบมาก ร่างสูงครางต่ำ “อืม”“อ๊าา”“อย่างนั้น สุดยอด”“อื้อ อ๊ะ”“ซี้ด เร็วอีกนิดขย่มของผมแรง ๆ” คำกระซิบที่หยาบโลนทำให้ของขวัญหน้าแดงซ่าน พิธานเป็นแบบนี้เสมอเมื่อถึงจุดที่อารมณ์เดือดพล่านมักจะพูดจาไม่เพราะ ไม่พอยังเลื่อนมือกอบกุมสะโพกเร่งจังหวะแต่นี่กลับปลุกเร้าอารมณ์คนตัวเล็กของขวัญเชื่อฟังมาก ทั้ง ๆ ที่เป็นคนแรงน้อย ตอนนี้กลับขย่มโยกแก่นกายจนอกนุ่มดีดเด้ง มือเล็กเกาะซบที่ไหล่กว้างของสามี ใช้เป็นหลักยึดตับ ตับเสียงเนื้อกระแทกกระทั้นดังลั่นห้อง“อีกนิดเดียว จะแตกแล้ว”“อ๊ะ ๆ ไม่ไหว”“ใกล้แล้วที่รัก”“ขวัญไม่ไหวแล้ว อ๊าา”กายบางกัดปากแน่น เธอหยุดตัวเองเพราะรู้ว่าถ้าขยับต่อไปจะต้องเสร็จสมถึงจุดหมาย ของขวัญไม่อยากเสร็จก่อนเขาพิธานกระตุกยิ้มมองภรรยาที่ยังอ่อนหัด“ไม่ไหวจริง ๆ เลย” เขาพึมพำเสียงแผ่วแล้วยกสะโพกเล็กขึ้น

ได้คำตอบที่พอใจ พิธานก็เลื่อนมือทั้งสองข้างจับแน่นที่สะโพกมน ชายหนุ่มไม่ช้าเลยเขาขยับสะโพกรัวเร็วปั่ก!“อ๊า!” กายบางร้องลั่นเมื่อเขาสอดใส่เข้ามาลึกมาก“ซี้ด!”ตับ ๆพอเริ่มได้ที่เจ้าของเอ็นร้อนขนาดใหญ่ก็ดันกายเข้าออกเร็ว เขาขยับรุนแรงจนของขวัญต้องใช้มือทั้งสองค้ำยันกำแพง“แรงไปแล้วนะ”“คุณชอบแรง ๆ”“ไม่ใช่ อ๊าง”“ห้ามตอบว่าไม่!” พิธานตอนนี้เอาแต่ใจมาก มือหนาเลื่อนมาฟอนเฟ้นที่สองเต้า เท่านั้นยังไม่พอใจเขาเลื่อนลงบดขยี้ที่เม็ดเสียวแดงก่ำ“กรี๊ด” ของขวัญร้องลั่นสุดเสียง ความรู้สึกปั่นป่วนมากมายเกินจะรับไหว“ชอบหรือเปล่า”“ไม่เอาแล้ว เสียวไป อ๊ะ ๆ”“ของขวัญชอบไหม ตอบผม”“ชอบ”“เด็กดี อ่าส์!” ของขวัญเรียนรู้แล้วว่านาทีนี้ไม่สามารถขัดใจพิธานได้ เธอต้องว่าง่ายที่สุด“พอแล้ว แรงไปแล้ว”“ผมอยากเอาแรง ๆ”สวบ!ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ พิธานขยับกระแทกจนเรือนกายเล็กโยกคลอนยืนไม่ไหว เขาทำราวกำลังระบายความโกรธและความใคร่ไปพร้อมกัน คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับเมื่อเขาขยับไม่ห