CHAPTER 7: NEW IDENTITY LOVERS

FIVE YEAR LATER

Sa isang eleganteng fashion studio sa Paris, France, nakatayo si Carol sa harap ng isang malaking salamin habang inaayos ang isang haute couture gown na gawa niya mismo. Suot niya ang isang sleek na itim na dress, na nagpapakita ng kanyang pagiging isang ganap na fashion designer.

“Madame Carol, the client is here,” wika ng kanyang assistant na si Sophie.

Ngumiti si Carol at tumango. “Merci, Sophie. I’ll be right there.”

Lumipas ang limang taon mula nang lisanin niya ang buhay niya sa Pilipinas—mula nang piliin niyang umalis at magsimula ng panibagong buhay. Matapos ang lahat ng sakit, panlilinlang, at pagsubok na pinagdaanan niya, itinayo niya ang sarili niyang fashion brand sa France. Ngayon, isa na siyang kilalang pangalan sa industriya, at ang kanyang mga disenyo ay suot ng mga pinakamalalaking pangalan sa mundo.

Sa kabila ng lahat ng tagumpay, may mga gabing tahimik niyang iniisip ang nakaraan—si Damien, ang lahat ng nangyari sa kanila, at ang pagkawala nito sa buhay niya. Ngunit itinulak niya ang lahat ng iyon sa likod ng kanyang isip. Tapos na iyon. Wala na siyang balak bumalik.

Pagkauwi ni Carol sa kanyang eleganteng apartment sa Paris, isang maliit ngunit malakas na tinig ang agad niyang narinig.

“Mommy!”

Napangiti siya bago pa man niya makita ang munting katawan na sumalubong sa kanya.

Mabilis siyang yumuko upang saluhin ang yakap ng kanyang anak—si Dustin, isang apat na taong gulang na batang lalaki na may itim na buhok at mga matang tila pamilyar sa kanya. Mga matang matagal na niyang hindi nakikita, pero hinding-hindi niya nalilimutan.

“Bonjour, mon bébé,” malambing niyang sabi habang hinahaplos ang buhok ng anak. “Did you have fun today?”

Tumango ang bata, nangingislap ang mga mata sa tuwa. “Oui, Mommy! I drew something for you!”

Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye.

Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.

“It’s beautiful, sweetheart,” aniya, hinahalikan ang noo ng anak.

“Mommy, where is my Daddy?” biglang tanong ni Dustin, inosenteng nakatingin sa kanya.

Nanigas si Carol. Alam niyang darating ang araw na tatanungin siya nito tungkol sa ama, pero hindi niya inakalang ngayon na iyon.

Mabilis niyang tinapunan ng tingin ang nanny ni Dustin, na tahimik lang na nakatingin sa kanila mula sa kusina.

Huminga siya nang malalim at lumuhod sa harap ng anak, marahang hinahaplos ang pisngi nito.

“Sweetheart, Daddy is… busy right now,” sagot niya, pilit pinapakalma ang sarili. “But Mommy is always here, okay?”

Dustin frowned. “Will he ever come to see me?”

Hindi agad nakasagot si Carol.

Hindi niya alam.

Hindi niya alam kung ano ang gagawin kapag dumating ang araw na matuklasan ni Damien ang tungkol sa kanilang anak.

At hindi niya alam kung kaya pa niyang harapin ang lalaking minsan niyang minahal… pero ngayon ay wala na siyang balita pa.

Habang tinutulungan ni Carol si Dustin sa kanyang mga laruan, biglang tumunog ang doorbell.

Napatingin siya sa relo—hindi siya nag-aasahan ng bisita ngayong gabi.

“Stay here, sweetheart,” malambing niyang sabi kay Dustin bago tumayo at naglakad patungo sa pinto.

Pagbukas niya, bumungad sa kanya ang isang matangkad na lalaki na may hawak na isang sobre.

“Madame Caroline Dela Vega?” tanong nito.

“Yes?” maingat niyang sagot.

Iniabot ng lalaki ang sobre. “This is for you. It’s urgent.”

Kumunot ang noo ni Carol habang kinuha iyon. Bago pa man siya makapagtanong, tumango lang ang lalaki at agad na umalis.

Dahan-dahan niyang binuksan ang sobre, at nang makita niya ang laman nito, napahigpit ang hawak niya.

Isang imbitasyon.

GALA NIGHT AT BUSINESS COLLABORATION EVENT

At may isang sulat mula sa dati niyang Filipino professor noong college sa Italy ang natanggap niya.

Sa kanyang pagtataka, agad niya itong binuksan.

“Dear Carol,

It's been a long time! I have been following your success in the fashion industry, and I must say, I am truly proud of you.

I would like to personally invite you to an exclusive fashion symposium here in Milan. It will be a gathering of top designers, and I believe this will be a great opportunity for you to showcase your talent on a larger stage.

I hope to see you here soon. Let me know if you’re interested!”

—Prof. Ricardo Moretti

Hindi napigilan ni Carol ang mapangiti.

It has been years since she last spoke to her professor, but she never forgot how much he supported her dreams back in college.

Tumingin siya kay Dustin, na abala sa paglalaro ng kanyang mga laruan. Kung pupunta siya sa Italy, kakailanganin niyang ayusin ang schedule niya.

Mabilis na lumipas ang araw at dumating ang araw ng GALA NIGHT.

Ang engrandeng ballroom ay puno ng magagarang ilaw, eleganteng dekorasyon, at mga kilalang personalidad mula sa mundo ng negosyo at fashion. Ang gala na ito ay hindi lang isang simpleng pagtitipon—ito ay isang prestihiyosong event kung saan ang pinakamayayaman at pinakamakapangyarihan ay nagtitipon upang ipakita ang kanilang impluwensya.

Sa entrance ng venue, bumaba si Carol mula sa kanyang sasakyan. Suot niya ang isang eleganteng itim na gown na may malalim na likod at perpektong akma sa kanyang katawan. Ang kanyang buhok ay nakaayos sa isang sleek bun, at ang kanyang makeup ay simple pero sophisticated. Walang duda, isa siya sa pinakakaakit-akit na babae sa gabing iyon.

Habang naglalakad siya papasok, dama niya ang mga matang nakatingin sa kanya. Marami ang nakakakilala sa kanya bilang matagumpay na fashion designer mula sa France. Ngunit ang iba, lalo na ang mga hindi niya kilala, ay tila nagtataka kung sino siya.

Pagpasok niya sa main hall, sinalubong siya ng kanyang dating professor na si Ricardo Moretti.

“Carol! Bellissima!” masayang bati nito habang niyayakap siya nang mahigpit. “Napakaganda mo, gaya ng dati.”

Ngumiti si Carol. “Grazie, Professor. Salamat sa imbitasyon.”

“Ikaw pa? Hindi kita papalampasin! Alam mo ba kung gaano karaming investors at designers ang gustong makilala ka ngayon?”

Napangiti si Carol, pero bago pa siya makasagot, biglang natigilan siya.

Sa kabilang dulo ng hall, isang pamilyar na pigura ang nakita niya—Damien.

Suot nito ang isang itim na tuxedo, at sa tabi niya ay ang isang babae… Maganda, sophisticated, at tila modelo ang datingan.

Nakatayo ang dalawa, at tila may kausap na mga business partners, pero kahit hindi siya tinitingnan ni Damien, hindi niya maiwasang maramdaman ang bigat ng presensya nito.

Huminga nang malalim si Carol at pinilit ang sarili na huwag magpaapekto. Matagal na niyang iniwan ang nakaraan. Dumating siya rito para sa kanyang career, hindi para sa emosyon.

Pero ang isang bagay na hindi niya inaasahan ay ang pagtagpo ng kanilang mga mata.

Nang lumingon si Damien sa direksyon niya, nagtama ang kanilang mga paningin.

At sa sandaling iyon… parang huminto ang mundo niya.

Nanigas naman si Carol nang magtama ang mga mata nila ni Damien. Sa loob ng limang taon, akala niya'y tuluyan na niyang naiwan ang lahat ng sakit at alaala. Pero sa isang saglit lang—sa isang tingin—parang bumalik lahat.

Si Damien naman ay tila nagulat. Kitang-kita niya ang bahagyang pagkalito sa mga mata nito. Halatang hindi nito inaasahan na makita siya rito.

“Do I know her?” mahina pero puno ng pagtataka na bulong ni Damien.

Mula sa tabi nito, napansin ni Jeannie ang direksyon ng tingin ng asawa. Mabilis siyang sumingit at hinawakan ang braso ni Damien, na parang ipinapakitang siya ang may-ari ng lalaking ito ngayon.

“Something wrong, darling?” malambing pero may bahagyang tensyon sa boses ni Jeannie.

Nagising si Carol sa reyalidad. Ngumiti siya, pero hindi niya mapigilang may bahagyang sakit sa loob. Tumango siya bilang pagbati kay Damien, pagkatapos ay ibinalik ang atensyon kay Ricardo.

“Carol, halika. May ipapakilala ako sa’yo,” sabi ni Ricardo, hinihila siya palayo.

Bago siya tuluyang lumayo, muli niyang narinig ang tinig ni Damien— mahina, pero sapat para marinig niya.

“Why does it feel like… I know her?”

Pero hindi na siya lumingon.

Hindi na siya ang dating Carol na mahina at madaling masaktan.

Siya na ngayon si Caroline na may sarili nang pangalan, sariling buhay. At wala nang puwang si Damien doon.

Matikas na nakatayo si Professor Ricardo habang tila may hinahanap na tao. At sa isang saglit lang ay kumaway ito sa direksyong ayaw niyang tingnan pa.

“Sh*t, No.” sambit ni Carol sa isipan niya.

Pero wala na siyang nagawa pa nang hilahin siya ni Ricardo patungo sa mga ito.

“Caroline, I’d like you to meet Mr. Damien Alcaraz. Isa siya sa pinakamahalagang business partners ng fashion industry ngayon.”

Napalunok si Carol. Of all people…

Dahan-dahan siyang humarap kay Damien, ngunit sa halip na pagkagulat o emosyon sa mukha nito, nakita niya ang isang malamig na ekspresyon. Walang bahid ng pagkilala.

“Pleasure to meet you, Miss Caroline,” sabi ni Damien, walang emosyon at pormal na iniabot ang kamay.

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Carol. Hindi niya ako… kilala?

Pinilit niyang kontrolin ang kanyang sarili at maingat na iniabot ang kamay dito. “It’s nice to meet you too, Mr. Alcaraz,” sagot niya, kahit pa ramdam niyang nanginginig ang boses niya.

Nang magtama ang kanilang mga kamay, para bang may kuryenteng dumaloy sa katawan ni Carol. Pero si Damien? Diretso lang ang ekspresyon nito, parang walang kahit anong nararamdaman.

“Ahem.” Sumingit si Jeannie, bahagyang hinawakan ang braso ni Damien. “Ako naman si Jeannie, ang asawa ni Damien. Nice to meet you, Caroline.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Carol. Asawa? Nag-asawa ulit si Damien? Para siyang naguguluhan sa nangyayari.

“Nice to meet you too.” wala sa sariling tugon ni Carol.

“Magkakilala ba kayo ng asawa ko?” bigla ay tanong ni Jeannie.

Napakunot naman ng noo si Damien. “Kilala mo ba ako?”

Nanigas ang katawan ni Carol. Walang kahit anong bahid ng pagkilala sa mukha nito. Pero mabuti na rin ‘yon kung hindi na talaga siya nito naaalala.

“N–No.”

“Ah, hindi naman pala!” mabilis na sabi ni Jeannie, pilit na tinatago ang sakit. “Nagkataon lang siguro.”

Tumango si Damien, tila wala talagang ideya kung sino siya. “I see. Well then, I hope we have a productive collaboration, Miss Carol.”

Ngumiti si Carol, pilit na itinatago ang bumibigat na dibdib. “Of course, Mr. Alcaraz.”

At sa sandaling iyon, naisip niya…

Bakit siya ang nasasaktan, gayong siya naman ang nang iwan?

Ngunit hindi pa rin siya makapaniwala sa pangyayari. Kasama niya ngayon si Damien sa isang private lounge ng gala, habang si Jeannie ay nakikipag-usap sa ibang guests.

“I heard you’re one of the best designers in Europe now,” malamig na sabi ni Damien habang nakaupo ito sa tapat niya, hawak ang isang baso ng alak.

Hindi agad nakasagot si Carol. Hindi niya pa rin matanggap na wala talagang kahit anong pagkilala sa mata nito.

“It’s an honor na kilala mo ako,” sagot niya, pilit na tinatago ang sakit sa likod ng isang professional smile.

Diretsong tumingin si Damien sa kanya, tila sinusuri siya. “I want to make a special request.”

Nagkibit-balikat si Carol. “And what would that be, Mr. Alcaraz?”

Nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa isang iglap, may kung anong bumalik na emosyon sa mukha ni Damien, pero agad ding nawala.

“Gusto kong ikaw ang mag-design ng wedding outfits namin ni Jeannie. Ikakasal kami for the 2nd time.”

Parang nawala ang lahat ng tunog sa paligid ni Carol. Tama ba ang narinig ko?

“I—what?”

“Gusto kong ikaw ang gumawa ng gown ni Jeannie at ng suit ko para sa kasal namin,” ulit ni Damien, walang bahid ng pag-aalinlangan sa boses.

Hindi agad nakapagsalita si Carol. Ang lalaking minsan niyang minahal—na ama ng kanyang anak—ngayon ay kaharap niya, humihiling na siya ang maghanda ng isusuot nito sa ikalawang kasal nito sa ibang babae.

Napahinga siya nang malalim, pinipigil ang pagnginig ng kamay niya. This is too much.

“Wow…” mahina niyang sabi, bahagyang tumawa pero walang saya.

“Out of all designers in the world, ako talaga ang naisip mo?” sambit ni Carol sa isipan niya.

“You’re the best,” sagot ni Damien, na tila narinig ang nasa isip niya. “At gusto kong perpekto ang kasal namin ni Jeannie.”

May kung anong bumigat sa puso ni Carol. Gusto niyang tumanggi. Gusto niyang sabihin na hindi niya kaya. Pero… kaya ba niyang ipakita na apektado pa rin siya?

Kaya ba niyang aminin sa harap ni Damien na kahit wala itong maalala, siya pa rin ang talo?

Napangiti siya, isang mapait na ngiti. “If that’s what you want, Mr. Alcaraz… then, I accept.”