LOGINBandang alas-singko ng hapon nang marating namin ang Calle Crisologo, Vigan City, Ilocos Sur.Pagkababa pa lang namin ng sasakyan, agad na napatingala ang kambal."Daddy!"Sigaw ni Eisha."The houses are so old!"Natatawa akong tumango."Historical kasi ang lugar na ito.""Can we ride the kalesa?"Tanong ni Ethan."Siyempre."Sagot ko."Pero mamamasyal muna tayo."Agad nilang hinawakan ang kamay namin ni MJ.Habang naglalakad kami sa makipot na kalsadang gawa sa lumang bato, hindi ko maiwasang pagmasdan ang paligid.Parehong nakasindi ang mga lumang ilaw.May mga souvenir shops sa magkabilang gilid.May mga turistang kumukuha ng litrato.May mga batang tumatakbo.At may mga pamilyang katulad namin na masayang nag-iikot."Ang ganda..."Mahinang sabi ni MJ.Napatingin ako sa kanya.Mas maganda ka.Gusto ko sanang sabihin iyon.Pero hindi ko na sinabi.Ngumiti na lang ako."Picture!"Sigaw ni Karen mula sa likuran."Ayan na naman."Reklamo ni Andrew."Kung saan-saan ka nagpapapicture.""
Kinabukasan, maaga kaming nagising. Halos alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ang kambal."Daddy! Wake up!" Paulit-ulit akong niyuyugyog ni Eisha habang si Eithaniel naman ay tahimik na nakaupo sa gilid ng kama, hinihintay lang na magising ako."Daddy, you promised." Napangiti ako habang kinukusot ang mga mata ko. "I know." Tumayo ako at sinulyapan si MJ na nakatalikod pa rin sa akin."Babe..." Mahina kong tawag."Bumangon ka na. Mauunahan tayo ng mga bata." Umungol lang siya at ibinaon pa ang mukha sa unan."Five minutes." Natatawa akong umiling."Ilang five minutes na ang lumipas?" Hindi na siya sumagot. Sa halip, bigla na lang siyang hinila ni Eisha sa kumot."Mama! Beach!""Eisha..." Natatawang bumangon si MJ."Ang kulit mo talaga." Pagkatapos naming maghanda, bumaba kami sa lobby ng resort.Naka-check in kami sa Puerto Del Sol Beach Resort and Hotel sa Brgy. Ilog Malino, Bolinao, Pangasinan. Isa ito sa mga lugar na matagal nang gustong puntahan ni MJ. Tahimik ang paligid, mal
Life has a funny way of reminding you that after every storm...The sun will always find its way back.Hindi man agad.Hindi man sa paraang gusto natin.Pero darating at darating ang araw na muli kang ngingiti nang hindi mo na kailangang pilitin ang sarili mo. Ganito ang nangyari sa amin. Unti-unti kaming bumangon. Unti-unti naming ibinalik ang normal na takbo ng buhay namin.At ang unang taong ipinagmalaki ko sa bagong yugto ng buhay namin...Ay ang asawa ko.Noong sabihin niyang gusto niyang tapusin ang pag-aaral niya, hindi na ako nagdalawang-isip na suportahan siya. Alam kong matagal na niyang pangarap iyon.At alam kong maraming beses niyang isinantabi ang sarili niyang mga pangarap para sa pamilya namin.This time...I wanted her to choose herself.I wanted her to become the woman she had always dreamed of becoming.Naalala ko pa noong minsan niyang sinabi sa akin na ayaw niyang ako ang mag-review sa kanya.Natatawa pa rin ako kapag naaalala ko iyon.Sabi niya, baka isipin daw ng
Tahimik kong pinagmamasdan ang asawa ko habang mahimbing itong natutulog. Nasa magkabilang gilid niya ang kambal naming sina Eithaniel at Eisha, habang ang bunso naming si Jeru Daslie ay mahimbing ding natutulog sa crib na katabi ng kama.Hindi ko namalayang napangiti ako.Five years...Limang taon na pala ang lumipas.Kung may magtatanong sa akin kung ano ang pinakamahalagang desisyong ginawa ko sa buong buhay ko...Hindi negosyo.Hindi pera.Hindi ang pangarap kong palakihin ang Reyes Group.Kundi ang piliin ang babaeng ngayon ay asawa ko.Minsan naiisip ko...Paano kaya kung hindi nangyari ang gabing iyon?Paano kung hindi kami pinagtagpo?Paano kung hindi ko siya nakilala?Siguro...Hanggang ngayon, mag-isa pa rin ako.Siguro, abala pa rin ako sa trabaho.Siguro, wala pa ring tahanang uuwian.Pero alam kong hindi iyon ang itinakda para sa akin.Dahil simula nang makilala ko si MJ...Unti-unti niyang binago ang lahat.Hindi naging madali ang umpisa namin.Kung tutuusin...Maraming
Paano at kailan?Minsan may mga karanasan talaga tayong hindi natin inaasahan na mangyari. Sabi nila tadhana naraw ang gumagawa non, pero sabi naman ng iba tayo ang gagawa ng tadhana.Well isa naku sa naniniwala sa pangyayaring iyon."Mj,prutas oh makaka tulong ito sayo." Turan ng kaibigan kung si karen. Masaya ako dahil may mga kaibigan akong maasahan ko sa ano mang pangyayari. Masasabi ko talagang parti na sila ng pamilya namin. Kasi nariyan sila para tulungan ako sa problema ko."Thank you nag abala kapa." Tsaka nya ko niyakap na sobrang higpit. "Hindi naman ako napuruhan kaya wag kana mag-ala-la. Tsaka sabi ng doctor makaka labas nadaw ako." Hinimas himas kupa ang likod nya."Eh. Akala ko kasi na baril kana ng bruhang chelseng yun! Gravi kaya yung pag alala ko sayo." Habang pinupunasan ang luha nya."Kung kailan doon na kami naka layo ni felix doon naman kami naka rinig ng putok ng baril buti nalang kay chelsea tumama yung balang yun!" Busangot na turan nya."MJ! Kamusta ka!" Siga
Mabubulok ka sa kulunganSana talaga maayos tong planong inihanda namin. Nasa loob kami ng sasakyan ng mga kaibigan ko at pasimple naming sinusundan ang kotse ng asawa ko. So kung hindi ko talaga maririnig ang usapan nila ng babaeng yon wala syang balak na ipaalam na kahit na sino. Mag isa nya lang haharapin ang Chelseang baliw nayon. No over may dead budy."Wala nabang ibibilis yan karen?" Reklamong tanong ni Andrew."Wow, ah, hiyang hiya naman ako sayo, sana ikaw nalang nag drive!" Simangot na sagot ni karen kay Andrew."Jay kinakabahan ako sa planong ginawa natin baka mamaya hindi mag worth," si Felix. Nasa back seat kami."Relax, felix the plan can be done well as long as we follow plan A. Now when plan A fails we go to B." Si Karen ang sumagot sa kanya."Sana bago sumapit ang pasko mamaya maiuwi na natin ang isa sa kambal mo Mj, and I'm sure his uncle and aunt will be happy" Andrew said. Sana nga pero in our current situation, we didn't even realize that Christmas is later becaus
Narrator Point of View"Nasan si Mj?" Tanong ni Karen sa mga kaibigan nya narito ngayon sila sa canteen ng school."Ewan ko, kanina pa namin hinahanap." sagot ni Felix."Hay naku! Hanapin na nga natin at baka mapano pa sya." sagot ni Andrew, akmang maglalakad na ito ng may nabanga sya."What the hell!?"
Criss Edric pov*Tahimik lang akong naglalakad ng may nabanga akong babae, She's beautiful like MJ pero mas maganda pa si MJ."Ano ba! Hindi kaba tumitingin sa dinadaanan mo!" Sabi nito, Wow ako pa talaga ang hindi tumitingin?"Wow, kasalanan kupa? Sino kaya yung naglalakad habang nag c-cellphone.
Nagising ako sa liwanag na tumapat sa aking mga mata, agad akong bumangon at nagtungo sa cr upang gawin ang aking morning routine. Pagkatapos kung naligo, nag desisyon akong bumaba upang mag breakfast ngunit hindi pa ako nakaka layo sa pintuan ng kwarto ko, nagulat ako sa aking mga nakita.Hindi na
Mj Point of ViewNandito ako ngayon sa garden ng school, nag mumuni muni baka sakaling makalimutan ko pansamantala ang problema. Katatapos lang kasi ng third class namin kaya dito muna ako dumiritso."Hay!sarap naman ng hangin dito," utas ko sa aking sarili habang nakaupo sa beanch katabi ng puno.







