登入Cara Minasahe ko ang aking sentido. Masyadong matigas ang ulo ng isang Tristan Peralta, gaya ng dati. Bakit iyon pa ang hindi nawala sa personalidad niya? I gritted my teeth and wanted to smash his head while he was staring at me, preparing for his coffee. Wala siyang kasama sa araw na ito. Sobrang aga niya. Siya ang first customer namin dahil kakabukas pa lang namin ang shop ay nasa likod na agad siya sa likod namin. Mukhang nag-aabang siya kung kailan kami magbubukas. And of course, Alisha and Yna were giggling and inviting Tristan even without my permission. Napailing na lang ako. Nagkatinginan kami ni Ana, tapos nagkibit-balikat lang ako dahil hindi ko naman iyon gusto, pero kasi… ugh! Ang kulit talaga ng dalawang 'to. I served the coffee he ordered. Pagkarating ko sa kanyang
Cara Nakatatak sa isip ko ang sinabi ng anak ko. "Alam mong masama pero uminom ka pa rin." How can someone like him think about it at such a young age? I couldn't believe it. Nakatitig lang ako sa kanya. Kumunot ang kanyang noo, kaya pinilit kong ngumiti, pero seryoso lang ang kanyang mukha. Tila ba hindi niya nagustuhan ang pag-inom ko. "Kunti lang naman iyon, Ethan," paliwanag ko. "Kunti?" Ngumiwi siya, "I count the bottles, and it's almost up to 20 bottles." "Whoa, di nga?" "Mommy!" I zip my lips and shift at my seat para magharap kami ng maayos. "Mommy's an adult, and she occasionally needs to drink. Unfortunately, napasarap ang usapan namin ni Tita Ana mo kaya napadami ang ininom namin." Mahinahon kong ipinaliwanag dahil ayoko namang isipin niya na isa akong pabayang ina sa kanya. I want the best for him because I love him, and I want to be his role model. Kaya kung gagayahin niya ako, dapat iyong mga positivity lang na ugali, hindi iyong kabalas
Cara "How did you know that I need to drink?" Tanong ko sa. Kanya habang tumutungga ulit ng alak na nasa bote. Medyo tipsy na ako dahil ilang bote na ang naubos namin. Nakatulog na ang anak ko pagkatapos mag-half bath. Tatawagan ko sana sina Alisha at Yna, pero pinigilan ako ni Ana dahil maingay sila kapag nalalasing, kaya kami na lang dalawa. Dahil nasa taas pa ang anak ko. "You have a problem, kaya niyaya na kita." Ana came from a prestigious family somewhere in Cebu, but she left that life for someone she dared the most. In the end, he left her with nothing but a debt. Kaya kaliw
Cara Mukhang naramdaman ni Ana na may something, kaya hinila niya ako palabas bago pa ako makita ng tatlong pamilyar na mukha. Dumaan kami sa likod. Tapos, nang makarating kami doon, sandali akong natulala. Ang daming tanong na tumatakbo sa isip ko. Pero isang tanong lang ang gusto kong masagot… Anong ginagawa ni Crystal dito? Ipinikit ko ang aking mga mata; kailangan ko lang maging propesyonal. Iyon lang. Makikipag-usap ako sa kanila na parang wala lang, tapos aalis na parang wala lang din. Iyon lang. Ganoon lang kabilis.
Cara I was driving my Tesla, tapping my fingers at the wheel while driving smoothly. Bumalik siya? Bakit kaya? Anong kuwento niya bukod sa pagiging workaholic niya? Di ba dapat ay nasa honeymoon stage pa sila? I don't know, and why am I even thinking about those things? Ano bang karapatan ko? Di ba, at wala naman, kaya sana ay manahimik na lang ako!Pero habang papalapit ako sa bahay, may napamataan akong pamilyar na kotse sa labas ng gate. Hindi ako puwedeng magkamali.Why is he here? At paano siya nakapasok sa loob? Mabilis kong inilagay sa garahe ang kotse at pagkatapos ay pumasok sa loob. Pagbukas ko ng pinto, natagpuan ko si Tyler at si Ethan na masayang nagkukuwentuhan. Bakit siya pinapasok ng anak ko? Mukhang naramdaman nila ang presensya ko. Ethan ran towards me while Tyler
Cara Months had passed since Tatay died. I was still mourning his death, crying in my room whenever I had time, but in the morning—I moved forward. May anak ako. Kailangan niya ako. Unti-unti, masasanay na rin kami na wala na si Tatay. Nakapag-adjust na rin si Ethan, kahit pa nakikita kong nahihirapan siyang tanggapin ang mapait na katotohanan, dahil minsan din naman naming pinangarap na makasama kaming tatlo sa hirap at ginhawa. Pero naisip na rin namin na ganoon talaga ang buhay. Kahit anong gawin mo, may mawawala at kailangan mo lang mag-move forward dahil hiram lang natin ang buhay natin. This year was the most painful in my life.







