Mag-log inChapter 64Evie's POVTuwang-tuwa si Carlo nang ibalita niya sa akin na napakaganda ng naging feedback ni Mr. Devon sa sampung condominium units na ipinarenovate nito sa amin. Halos hindi ito mapakali sa saya habang ikinukuwento sa akin ang lahat."Honey, sobrang impressed si Mr. Devon. Sabi niya, hindi niya inaasahang ganito kaganda ang kalalabasan. At alam mo ba? Irerekomenda pa raw niya tayo sa mga business partners at mga kaibigan niya."Napangiti ako. Hindi lang dahil sa bagong project na posibleng dumating, kundi dahil ramdam ko kung gaano kasaya si Carlo sa bawat tagumpay ko. Hindi niya kailanman inangkin ang credit. Lagi niyang ipinagmamalaki ang trabaho ko."Honey," natatawa kong sabi, "dapat may komisyon ako diyan ha.""Oo ba. Ikaw pa. Kahit kalahati pa ng kita ibigay ko sa'yo."Napailing ako habang natatawa.Pambihira rin talaga itong CEO na ito... nanghihingi pa ng komisyon sa sarili niyang recommendation.Napuno ng tawanan ang usapan namin.Ilang oras ang lumipas ay tumaw
Chapter 63Carlo’s POVHindi ko pa rin maalis sa isip ko ang naging reaksiyon ni Evie nang minsang mapag-usapan namin ang tungkol sa pagmimina ng ginto.Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa alaala ko ang pagbabago ng ekspresyon niya noong araw na iyon. Mula sa masayang pakikipagkuwentuhan ay bigla siyang natahimik. Ang mga mata niyang laging puno ng sigla ay tila nabalot ng takot at sakit na hindi niya maitago.Parang may sugat na bigla kong nasagi nang hindi ko namamalayan.Maraming beses kong naisip na tanungin siya.Maraming beses kong gustong alamin ang dahilan.Ano ba ang mayroon sa pagmimina at bakit ganoon na lamang ang naging epekto nito sa kanya?Ngunit sa bawat pagkakataong bubuksan ko na ang usapan, may kung anong pumipigil sa akin.Takot.Hindi takot na baka magsinungaling siya.Kundi takot na baka ang katotohanang matuklasan ko ay hindi ko kayaning tanggapin.Paano kung may taong nasaktan?Paano kung may nawala sa kanya?Paano kung ang pagmimina ang dahilan kung bakit hang
Chapter 62Evie’s POVPagpasok ko sa unit, agad kong isinara ang pinto.Click.Parang kasabay ng tunog na iyon ay tuluyan nang bumigay ang matagal kong pinipigilang emosyon.Napasandal ako sa pinto.Unti-unti akong naupo sa sahig habang mahigpit na niyayakap ang sarili.At tuluyan na akong umiyak.Hindi ko na mapigilan.Akala ko...Matagal ko nang nalibing ang lahat ng alaala.Akala ko, matapos ang pitong taon, natuto na akong tanggapin ang lahat.Pero nagkamali ako.Sa isang salita lamang...Mining.Parang may malaking kamay na muling dumukot sa puso ko at piniga iyon nang buong lakas.Si Carlo...Gusto rin niyang mag-invest sa pagmimina.Hindi ko siya maaaring diktahan.Wala akong karapatang pigilan ang mga pangarap niya.Pero bakit ganoon?Bakit ang dalawang lalaking pinakamahal ko sa buhay...Parehong nahumaling sa pagmimina ng ginto?Ano bang mayroon doon?Kayamanan?Kapangyarihan?O isang sumpang unti-unting lumalamon sa mga taong lumalapit dito?Napapikit ako.At muli kong nari
Chapter 61Carlo’s POVNapakasarap sa pakiramdam na kasama ko si Evie.Hindi kumpleto ang araw ko kapag hindi ko man lang siya nakakausap. Kahit simpleng tawag lang sa telepono, isang maikling video call, o kahit isang "Good morning" at "Have you eaten?" sapat na iyon para gumaan ang buong araw ko.Nakakatawa nga dahil dati, trabaho lang ang umiikot sa isip ko. Ang pinakamahalagang sukatan ng tagumpay para sa akin ay kung gaano kalaki ang kinita ng kumpanya, kung ilang proyekto ang naisara, at kung gaano kabilis lumago ang negosyo.Pero ngayon...Isang ngiti lang ni Evie ang kayang higitan ang lahat ng iyon.Siya ang naging pahinga ko sa gitna ng magulong mundo ng negosyo.Siya ang naging tahanan ng puso kong matagal na ring naligaw."Mahal na mahal ko na talaga ang babaeng ito."Hindi ko na kailangang ikaila pa.Si Evie ang babaeng bumago ng buhay ko.Hindi niya ako binago sa pamamagitan ng pamimilit.Unti-unti niya akong tinuruan kung paano maging mas mabuting tao.Mas responsable.
Chapter 60Evie's POV"Honey, may project ako sa'yo. Pero maliit lang ito ah."Katatapos ko lang pirmahan ang ilang dokumento nang marinig ko ang boses ni Carlo mula sa pintuan ng opisina ko. Hindi na nga siya kumatok. Tuluyan na siyang nasanay na parang pangalawang opisina na rin niya ang kumpanya ko.Hindi man lang siya naghintay ng permiso. Umupo agad siya sa sofa habang nakangiti, tila may balak na naman siyang ipakiusap.Napailing ako."Naku, Mr. Madrigal," natatawa kong sabi habang ipinapatong ang ballpen sa mesa, "sa iba mo na lang ipagawa."Agad siyang napakunot-noo."Oh? Bakit mo agad ako tinatanggihan? Hindi mo pa nga alam kung ano iyon.""Tama na. Kilala na kita."Natawa siya."Ano ba'ng ginawa ko?""Basta. Ayoko."Sa totoo lang, hangga't maaari ay iniiwasan kong tumanggap ng proyekto mula sa kumpanya ni Carlo.Hindi dahil wala akong tiwala sa kakayahan namin.Kundi dahil gusto kong manatiling malinaw ang hangganan ng personal at propesyonal naming relasyon.Ayokong dumatin
Chapter 59Evie’s POV“Totoo? Bigla mo na lang naisip si Marco?”Halos malaglag ang hawak na mug ni Aika sa sobrang gulat habang ka-video call ko sila ni Lida. Pare-pareho kaming nasa kani-kaniyang bahay, pero parang bumalik kami sa dati naming tambayan noong magkakasama pa kami.Napangiti ako.“Bigla ko lang naman siyang naalala,” paliwanag ko. “Hindi naman ibig sabihin no’n na nami-miss ko siya.”Seryoso ang mga tingin nila sa akin.“Alam mo,” sabi ni Lida, “kung tutuusin, akala talaga namin noon siya na ang makakatuluyan mo.”Tumango si Aika.“Grabe ka kay Marco noon. In love na in love ka talaga.”Napabuntong-hininga ako.Hindi ko maitatanggi iyon.May panahon talaga na umiikot ang mundo ko kay Marco. Akala ko noon, sapat na ang pagmamahal para manatili ang dalawang tao sa isa’t isa.Pero mali pala ako.May mga pagmamahal na kahit gaano kalalim, hindi pa rin nakatakdang magtagal.“Tell us honestly,” nakangiting sabi ni Lida habang nakasandal sa sofa.“Halimbawa lang ha…”“Bigla ka
Chapter 4Carlo Madrigal’s POVBiglang humina ang tuhod niya, kaya dali-daling akong lumapit. Mabuti na lamang at nasalo ko siya.“Evie, are you okey?” may pagaalalang tanong ko sa kanyaNapaiyak na lamang siya. Maraming nakakatakot na pangyayari sa buhay niya ang bigla niyang naalala.“Don’t worr
Chapter 3Evie’s POVBiyernes alas 7:00 ng gabi, sa wakas pumayag si Mr. A.B sa isang friendly meeting. Hindi ko alam ang buong detalye, pero bigla akong minessage ni Ms. A at nag-arrange agad ng meeting.Magkahalong damdamin ang nararamdaman ko noong araw na iyon. “This is it” ang sabi ko sa sar
Chapter 2Evie’s POVDalawang linggo ang makalipas mula ang charity event.Rush hour, napakadaming tao sa station ng MRT. Nasa West Avenue ako patungo sa Shaw Blvd. Ang haba ng pila. Naubos na pala ang laman ng Beep Card ko. Wala na akong nagawa. Kailangan ko na talagang pumila at makipagsiksikan
Chapter 1Evie Gutierrez POVHinding-hindi ko malilimutan ang mga nangyari limang taon na ang nakakaraan.Bumuhos ang napakalakas na ulan at ayaw tumigil nito. Kasabay ng pagpatak ng mga luha ko. Walang nakakarinig sa paghiyaw ko ng pagmamakaawa. Walang may pakialam sa mga salitang lumalabas sa bi







