Scaping from the Past

Chapter 2

Evie’s POV

Dalawang  linggo ang makalipas mula ang charity event.

Rush hour, napakadaming tao sa station ng MRT. Nasa West Avenue ako patungo sa Shaw Blvd. Ang haba ng pila. Naubos na pala ang laman ng Beep Card ko. Wala na akong nagawa. Kailangan ko na talagang  pumila at makipagsiksikan sa mga tao sa istasyon.

“Naku, late na ako sa presentation ko.

May nagtext, “Saan ka na? Yari tayo.”

Hindi ko na muna  sinagot iyon. Wala sa character ko ang mahuli sa appointment.  Pero dahil sa di-inaasahang pangyayari, malalate na ako.

Nag-ready na rin ako ng booking para sa Angkas, para kahit papaano mabawasan ang pagkalate ko.  Medyo malayo-layo pa ang ibyahe ko.

Pagkababa ko sa station, binaybay ko ang daan tungo sa Shangrila, may naghihintay na duon na Angkas Rider

“Ms. Evie Gutierrez” tanong ng rider

“Yes Kuya, sa DLB building po”

Sumakay na ako, at habang nasa biyahe, iniisa-isa ko sa isip ang presentation na gagawin ko. Mabuti na lang at hindi pa mainit ang panahon. Masarap ang hangin dahil sa katamtamang bilis ng motorsiklong sinasakyan ko.

Pagbaba ko ay dalidali na akong tumungo sa lobby ng building. Kilalang-kilala na ako dito sa nasa reception kaya nginitian ako ng receptionist.

Tinanong ko, “Andiyan na ba si Ms. A?”

“Wala pa, natraffic siguro,” sagot nito.

Nakahinga ako nang maluwag, at ang laking pasasalamat ko, at dahil may panahon pa akong mag-compose ng sarili at ayusin ang sarili.  Mabuti na lang at low maintenance ako, konting pulbos, konting lipstick ay ayos na dahil may natural akong kaakit-akit na ganda“ natatawa akong sinasabi sa sarili.

Pagdating ko sa 18th floor, nag-aabang na si Lida.

Napasigaw ito, “Girl, ang tagal mo, inatake na ako ng anxiety.” Nakakatawang sabi nito.

Okey na ba yung printables natin? tanong ko.

Ano ang sabi ni Ms. A? darating ba si A. B? tanong ni Evie

“Ang confirm pa lang is yung 12 members ng board, with or without A.B magproceed daw tayo sa presentation, according kay Ms. A. from there malalaman natin ang next step.”sabi ni Lida

“Ganuon ba, sige lets nail this” postibo kong sinabi sa kanya

Sa conference room.

Nagpalakpakan ang lahat sa board meeting.

“That was impressive, good job everyone.” Complimented by VP for Sales & Marketing

Hihintayin pa ba natin ang decision ni A.B. dito? Tanong ng isang member ng board.

“Of course, he still has the last say.” Sagot ni Ms. A

“Well, I guess yun na lang talaga, ang ilap-ilap kasi ng boss mo.  He should be visible at these hours.  How can he let these ladies wait?  Anyway, let us know agad if ok na, please write our decision on this and take note that it is highly recommended.

Isa-isa nang nagtayuan ang mga board members; nilalapitan ako at si Lida. Isa-isang nakikipagkamay, tinatapik ang aming braso.

Sa office ni Ms. A, tumungo kami ni Lida. Nagpunta na sa cafeteria ang mga staff namin. Kahit papaano, nakahinga-hinga na kami mula sa aming preparation at  presentation.

“I’ll be honest with you girls, para sa board members.  I think approved na ang proposal.  But knowing A.B., he will go against them.  That’s why I arranged na makapasok kayo sa event last time, para ma-corner niyo siya.  It is too bad na sinumpong siya that day at hindi pumunta sa event.  Inaway pa niya ako at bakit ko daw siya pinipilit.  He is such a brat.  A Billion Contract kasi ito, girls, kung nasa 10M below lang ito. I can easily award this to you, after all, outstanding din talaga ang profile ninyo.

“I know this is not about the money, right, Evie? It’s a vindication.” Sambit niya

Tumahimik na lamang ako sa sinabi ni Aika. Matagal na kaming magkakilala at alam niya ang kuwento ng buhay ko.

Lumapit si Lida sa aming dalawa at inakbayan kami, larawan ng magkakaibigan na handa sa laban.

“Hoy babae nasa office tayo, nirerespeto ako ng mga tao dito, may pagbibirong sabi ni Ms. A kay Lida

Nagkatawanan na lang kami sa mga sitwasyon namin.

“Don’t worry, I will think of something that will turn this page to our winnings,” positibong sinabi ni Aika.

“Patiently waiting,” mahinang sagot ko.

Pagkatapos noon, tumungo na kami sa aming opisina. Nagche-check na ako ng mga accomplishment report sa mga ongoing project namin. Habang masinsing binubusisi ko ang mga papel na hawak ko.  May biglang tumawag sa akin, ang aking ina.

“Anak, kumusta ka na? Kailan ka ba uuwi?” tanong ni Nanay.

“Naku, Nay, pasensya na po, medyo tambak ang trabaho po. Pero huwag kayong mag-alala, subukan ko pong dumalaw sa weekend. Kamusta na kayo ni Tatay?” pagtatanong ko.

“Ayos lang naman ako, pero ang tatay mo ay hindi mabuti. Bigla kasi niyang naalala at iniisip pa rin ang mga nangyari,” kuwento ni Nanay. 

Napabuntong-hininga na lang ako sa narinig ko kay Nanay. Wala akong masabi para mapagaan ang loob niya.”

“Pasensya ka na, anak, at kung ano-ano pa ang sinasabi ko. Huwag ka nang mag-isip.  Kakayanin namin ito basta gawin mo lang ang magpapasaya sa iyo ha.

Nagbalik-tanaw  ako sa madilim na kahapon  ng aming pamilya.  Napakasaya namin noon; may kasaganaan at may kapayapaan.  Pero sa isang dagok sa buhay na dumating sa amin, nawala ang lahat.

Hindi ko na makayanan ang matinding emosyon habang iniisip ko ang mga nangyari sa aking buhay.  Kaya ibinaling ko na lang  sa mga papel na nasa harap ko.  Positibo kong  sinabi sa sarili ko na makakabangon din ako balang araw.  Kaya ko itinataguyod ngayon ang sariling kumpanya para manumbalik ang minsang nawala sa amin. Ang maningning na katayuan sa lipunan at ang mataas na estado ng pamilya.