Mag-log inSi Anton ay hindi santo, at lalong hindi isang dakilang tao.Isa lamang siyang ordinaryong lalaki na taglay ang halos lahat ng karaniwang bisyo ng kalalakihan—lalo na ang kahinaan niya sa magagandang babae.Gusto niya sina Maribel, Marionne, at Alissa.Si Marionne ay dalisay at malamig, kaya palagi niyang gustong tunawin ang malamig nitong puso. Para sa kanya, ito ang uri ng babaeng pinakamainam maging asawa.Malaki rin ang paghanga niya kay Alissa. Bukod sa napakaganda nitong katawan, gusto rin niya ang matuwid at makatarungang ugali nito. Hindi mabilang ang beses na naisip niyang makasiping ito, iniisip pa nga niya kung magiging dominante rin ba ito sa kama, at kung sino sa kanila ang mangunguna.Tungkol naman kay Maribel, hindi na kailangang sabihin pa. Ang alindog at pagiging maalalahanin nito ay hindi niya kayang tanggihan.Gusto niyang mapasakanya ang lahat ng babaeng ito. Kung sasabihin niyang hindi, nagsisinungaling lamang siya.Ngunit may isang kundisyon.Kailangan ay kusang-
Bagama't ganoon ang sinabi niya, wala talaga ni katiting na kumpiyansa si Anton.Nahihirapan na nga siyang labanan ang isang ikatlong-henerasyong gene warrior kapag nagta-transform, at ang berdeng-matang halimaw sa kanyang harapan ay malamang na isang ikalawang-henerasyong gene warrior. Kapag ito ay nag-transform, wala talagang pag-asang manalo si Anton.Maliban na lamang kung siya mismo ang magta-transform.Ang problema, bagama't hinihinala ni Anton na isa rin siyang gene warrior—at posibleng isang mas mataas pang unang-henerasyong gene warrior—wala siyang ideya kung kaya ba niyang mag-transform, o kung ano ang magiging kapalit nito.Sa huli, hindi itinurok ng berdeng-matang halimaw ang syringe sa katawan nito. Ibinalik lamang nito iyon."Gusto mo talagang patayin kami, hindi ba? Ano'ng problema? Natatakot ka ba sa magiging epekto ng transformation? O baka may limitasyon ang oras ng transformation mo? Hindi ka sigurado na mapapatay mo ako bago ito matapos?" panunuyang sabi ni Anton.
Agad na nakiusap si Maribel, “Pakiusap, huwag dito! Kapag nalaman ni Steven, tapos na tayo!”Gustong-gusto na sanang yakapin at angkinin muli ni Anton si Maribel, ngunit naalala niyang nasa hotel lang sina Steven at ang lolo nito. Kapag nahuli sila, siguradong nakakahiya iyon. Kaya pinigil niya ang sarili at binitiwan siya.Lumapit si Maribel sa salamin at inayos ang sarili hanggang sa wala nang bakas ng nangyari. Pagkatapos ay pinagsabihan niya si Anton. “Bawal ka nang gumawa ng kalokohan. Lagi mo na lang akong pinapataranta.”“Maribel, adik na talaga ako sa'yo. Ngayong nandito sina Steven at Tito Armando, hindi na ako puwedeng matulog sa bahay mo. Ano na ang gagawin ko?” reklamo ni Anton na parang kaawa-awa. “Bakit hindi mo na lang sabihin kina Steven at Tito Armando?”“Hindi pa. Hindi ko pa alam kung paano ko sasabihin sa kanila. Magtiis ka muna.”“Hindi ko kayang magtiis."Hindi ba sanay ka namang magnakaw? Maliit na bagay lang ito, hindi ka mapipigilan niyan!” sabi ni Maribel hab
Pagkalabas nila ng restaurant, hindi napigilan ni Trese na magtanong. "Master, bibigyan n'yo talaga siya ng kalahating buwan para hanapin ang pumatay? Sa tingin ko, madaldal lang ang lalaking iyon at hindi mapagkakatiwalaan."Ngumiti nang bahagya si Sophia. "Hindi ko siya binigyan ng kalahating buwan. Ang totoo, binigyan ko ang sarili natin ng kalahating buwan. Kakabalik lang natin dito, at mahigpit tayong minamanmanan ng pulisya. Wala pa tayong sapat na pundasyon para makipagsagupaan nang harapan. Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon para makapagtatag ng matibay na puwesto rito. Pagkatapos, dahan-dahan nating sisingilin ang utang niya."Nag-atubili si Trese bago muling nagsalita. "Pero... paano kung hindi talaga siya ang pumatay? Kung sakaling wala talaga siyang kasalanan... pakakawalan n'yo ba siya?"Malamig na ngumiti si Sophia. "Pakakawalan? Paano ako mabubuhay sa bansang ito kung ganoon? Kapag hinayaan kong yurakan ako nang walang kapalit, ano ang iisipin ng mga tao? Sa tingin
Nakatitig si Trese kay Anton na punong-puno ng pagkabigla.Kung hindi niya mismo nakita, hinding-hindi siya maniniwalang ito ang lalaking sinasabing malupit, marahas, at walang awa na pumatay kay Daniel.Sa unang tingin, ano ba ang pinagkaiba nito sa isang mayamang binatang mahilig magmaneho ng mamahaling sasakyan at manligaw ng mga babae kung saan-saan?Magtakda ng ibang araw para mag-away? Akala ba nito ay simpleng sparring lang iyon? Labanan iyon na buhay ang kapalit!"Hindi muna kita kakausapin. Ang amo ninyo muna ang kakausapin ko." Sabi ni Anton habang naglalakad papunta sa kotse kung saan nakaupo si Sophia."Tumigil ka." Mabilis siyang hinarangan ni Trese at malamig na sinabi, "Kapag lumapit ka pa ng isang hakbang sa aming master, babaliin ko ang leeg mo.""May silbi ba ang puro patayan at away araw-araw?" mahinahong pangaral ni Anton. "Bilang tao, matuto kang manalo gamit ang kabutihan.""Trese, hayaan mo siyang lumapit," biglang utos ni Sophia."Miss, natatakot akong may masa
Taimtim ang mukha at kalmado ang kilos ng lalaking ito. Kung hindi pa alam ni Marionne ang tunay nitong ugali, iisipin niyang nagsasabi ito ng totoo."Ano ba ang kailangan para pumayag kang makipagdiborsyo?" galit na tanong ni Marionne habang mabilis ang paghinga dahil sa inis."Asawa, alam mo naman kung gaano kasakit para sa akin ang diborsyo, kaya hinding-hindi ako papayag. Pero kung talagang gusto mo, nirerespeto ko ang desisyon mo. Kailangan mo lang akong bayaran sa pagkawala ng kabataan ko, reputasyon ko, at... semilya ko. Hindi naman kalakihan ang hinihingi ko— sampung bilyon lang," sabi ni Anton."Sampung bilyon? Mas mabuti pang mangholdap ka na lang!" galit na sagot ni Marionne."Kung ayaw mong pumayag, eh di hindi tayo magdidiborsyo. Inaantok na ako, aakyat muna ako." Pagkasabi niyon, mabilis siyang tumakbo paakyat."Walanghiya talaga." Napangiti na lamang nang mapait si Marionne habang pinagmamasdan ang kanyang likod.Kinabukasan, alas-sais pa lamang ng umaga ay nagising na
Isang mesa na puno ng iba't ibang putahe ang nakahain. Sina Pilar at Danica, kapwa nakasuot ng apron, ay abalang naghahanda at nag-aasikaso.Nang makita ni Danica si Anton na pumasok, mabilis niya itong sinulyapan bago agad umiwas ng tingin.Nagkunwaring walang napansin si Anton at naupo, ngunit li
Kinabukasan, matapos ihatid si Marionne sa kumpanya nito, nagmaneho si Anton papunta sa Queenstar Hotel.Pagdating pa lamang niya, agad siyang sinalubong ni Danilo. “Anton, libre ka ba mamayang gabi? Gusto kang imbitahan ni Mama na maghapunan.”“Napakabait talaga ni Tita Pilar. Siyempre pupunta ako
“Wife, alin ang gagamitin nating sasakyan?” tanong ni Anton habang itinuturo ang dalawang mamahaling kotse.“Yung Porsche. May sasalubungin akong mahalagang dayuhang kliyente ngayon. Narinig kong magaling ka raw sa Ingles, kaya sasama ka sa akin sa airport para sunduin siya,” sagot ni Marionne.“Si
Tinakpan ni Anton ang kanyang mga mata, napaupo sa sahig, at napaungol sa tindi ng sakit.“Okay ka lang ba?” Nakita ni Alissa ang nakaumbok na mga ugat sa kanyang katawan, halatang nagtitiis ito ng matinding kirot.Tahimik na nanood si Camille sa tabi, may bahid ng pag-iisip ang kanyang mga mata.T







