LOGINLumi POVAlas tres na ng hapon. Maayos nang nagpapatuloy ang trabaho ng mga contractor. Ang reception area ay nagsisimula nang mabaklas nang paunti-unti, habang ang mga engineer ay abala pa rin sa kani-kanilang inspeksiyon.Mukhang maayos naman ang takbo ng lahat kaya wala pa akong sakit ng ulo na nararanasan. Siyempre, first day palang, kaya parang wala pa talaga.Lumapit si Menda sa akin habang hawak ang tablet niya. “Alam mo, Miss Lumi, as of now, puwede kang maggagala muna. Wala pa namang masyadong aasikasuhin ang gaya mong may-ari nitong spa, enjoy your free time muna,” udyok niya sa akin.Tumango ako. “Sabagay, tama ka.”Isang bagay na lang ang gusto kong gawin bago matapos ang araw at alam ko na ang dapat kong gawin.“Menda,” tawag ko sa secretary ko.“Yes po, Ma’am?”“Punta tayo sa Makati branch, gusto mo ba?”Nakita kong nagulat siya. Pero halatang gusto niya ang naisip ko. “Ngayon po ba?”“Oo. Gusto ko lang makita kung kumusta ba sila roon.”Napangiti siya. “Sige po, Ma’am.”
Sorin POVIsinara ko ang folder na naglalaman ng financial projections para sa Japan branch ng Sorin Spa. Hindi pa kasi sapat ang market research nila. Hindi pa rin sapat ang demographic reports.Ang susunod na hakbang ang isa sa pinakamahalaga kasi, at ito ay ang makahanap ng lokasyong magiging bagong kauna-unahang tahanan ng unang Sorin Spa sa ibang bansa at ito nga ay doon mangyayari sa Japan.Muli ko na namang binuksan ang video conference. Ilang segundo lang ang lumipas ay isa-isang nag-online ang Japan Expansion Team ko.Nasa conference room sila sa Tokyo. Sa likod nila ay may malaking monitor na kita ang mapa ng city doon.“Good afternoon, everyone.”“Good afternoon, sir.”Diretso agad ako sa usapan.“So, anong update?”Tumayo si Kazuo, ang team leader. “Sir, we’ve narrowed our list from twelve properties to three.”Tumango ako. “Good. I don’t want quantity anymore. I want quality.”“Understood.” Lumabas sa screen ang tatlong gusali. Hindi ko agad tiningnan ang presyo. Mas maha
Lumi POVMaaga pa lang ay nasa main branch na ako ng Sorin Spa. Pagkababa ko ng sasakyan ay agad kong napansin ang malaking tarpaulin na nakasabit sa harapan ng building. Good job na naman si Menda diyan kasi utos ko rin ‘yan sa kaniya kahapon.SORIN SPA – MAIN BRANCHTEMPORARILY CLOSED FOR RENOVATIONIlang segundo akong nakatitig doon. Ibang-iba ang pakiramdam. Hindi pa rin ako sanay na wala diyan sa loob ang mga kagamitan at ang mga staff na nakasanayan kong babati sa akin kapag papasok sa loob.Araw-araw itong dinarayo ng mga customer.Ngayon, tahimik na. Wala nang pumapasok. Wala nang tumutunog na reception bell. Wala nang relaxing music.Construction sounds na ang papalit.Huminga ako nang malalim bago tuluyang pumasok sa loob. Pagbukas pa lang ng pinto ay sinalubong na agad ako ng amoy ng kahoy, karton, at alikabok.Maya maya ay lumapit sa akin si Menda.“Good morning, Ma’am.”“Good morning.”“Nasa loob na po sila.”Tumango ako. “Okay, let’s begin.”Habang naglalakad kami papunt
Sorin POVAng agang wala sa mansion ni Lumi. Mukhang maaga ring pumasok kahit kagabi, pagdikit ko ng tenga sa pinto ng kuwarto niya ay parang naririnig kong kumakain pa siya at nanunuod ng Japan vlog.Natawa nga ako dahil mukhang excited siyang makarating doon.Kung alam niya lang. Hindi talaga paggala ang pupuntahan namin doon kundi business din.Maaga rin akong nandito sa office room ko sa bahay. Nasa harap ko ang nakabukas na tatlong monitor.Ang una ay puro financial reports, pangalawa ay market analysis, at ang pangatlo ay video conference platform na hinihintay ko lang mag-online ang team ko mula sa Japan.Humigop ako ng mainit na black coffee na pinatimpla ko sa kasambahay.Maya maya pa ay sunod-sunod nang pumasok ang mga notification. Japan Acquisition Team. Online na. Lumabas sa screen ang apat na tao. Mga tauhan kong ipinadala sa Japan dalawang araw na ang nakalipas. Hindi sila interior designers. Hindi rin sila contractors. Mas mahalaga ang una nilang misyon doon at iyon ay
Lumi POVHalos tanghali na nang tuluyang matapos ang paglipat ng mga gamit mula sa main branch ng Sorin Spa. Isa-isang isinakay ng mga movers ang treatment beds, massage chairs, reception desk, display shelves, lounge furniture, at maging ang maliliit na dekorasyon.Habang pinagmamasdan ko silang magtrabaho, paulit-ulit kong chine-check ang inventory list na hawak ni Menda.Ayokong may maiwan. Ayoko ring may mawala. Lahat ng kagamitan ay pinaghirapang bilhin kaya dapat lang ingatan. May ilan pa nga roon na custom-made para lang sa Sorin Spa. Iyon ang sabi sa akin noon ni Sorin, kaya bawat kahon na inilalabas ng building ay pinagmamasdan ko.“Ma’am,” tawag ni Menda sa akin kaya napalingon ako sa kaniya. “Last truck na po.”Tumango ako. “Good, sa wakas ay nakaraos na sa paghahakot.”Ilang minuto pa ang lumipas bago tuluyang nagsara ang pinto ng huling truck.Ngayon, halos wala nang laman ang main branch.Ang dating eleganteng reception area ay puro bakanteng espasyo na lang. Wala na ang
Lumi POVMaaga pa lang ay nasa opisina na ako ng main branch ng Sorin Spa. Surprise, kahit late na akong nakatulog, maaga pa rin akong nagising at nakapasok sa work.Bakit, aba, sa narinig ko ba naman kagabi, sino ang hindi sisipagin. Kumbaga, parang nagkaroon ako ng inspiration.Tahimik pa ang buong spa pagdating ko.Pero hindi nagtagal, isa-isa na silang dumating. Ngayong araw kasi ang simula ng pagre-renovate ng main branch ng Sorin Spa.Napabuntong-hininga ako habang nakatanaw sa glass wall ng opisina ko. Hindi ko akalaing darating agad ang araw na ito. Parang nung nakaraan lang ay nag-uumpisa palang ako rito at halos wala pa akong ka-close sa mga staff ko. Pero ngayon, para na kaming isang buong pamilya.Makalipas ang ilang minuto ay kumatok si Menda sa office ko.“Ma’am Lumi?”“Come in,” sagot ko.Binuksan niya ang pinto at pumasok sa loob. “Nasa conference area na po ang lahat.”Tumango ako. “Okay.”Tumayo ako mula sa swivel chair ko. Inayos ko ang blazer ko, at saka kami sabay
Everett’s POVThe sun had just barely risen, casting a golden hue over the skyline as I stared out the floor-to-ceiling windows of my office. Today’s the day. I could feel the anticipation building in my chest, a sense of triumph that I hadn’t felt in a long time. The final step had been taken. I had
Misha’s POVAng dami-daming lugar rito sa company na puwede naming pagkitaan, dito pa talaga sa loob ng banyo na kung saan ay tanging kaming dalawa lang ang naroon. Natakot na naman ako. Masamang tao ang isang ‘to, iyon na ang tumatak sa isip ko kaya hindi puwedeng ‘di ako kakabahan. Mamaya niyan, bi
Everett’s POVAs the night progressed, I took the stage. The music died down, and the crowd turned their attention towards me. Standing in front of everyone, I felt the weight of the moment—but not in a burdensome way. It was a reminder of how far I’d come, how far we all had come.“Good evening, ever
Misha’s POV“Putcha, grabe ka manipsip, nanghihina ako sa ‘yo, Misha,” sabi niya habang nakababad pa rin ang titë niya sa loob ng bibig ko. Tapos, habang nakababad ang titë niya sa bibig ko, sinisipsip kong mabuti ang butas ng ulo niya. Heto, napapasabunot tuloy siya sa buhok ko. Panay ang ungol niya







