Kabanata 1

“Masarap ang bawal.” ’Yan ang motto na ginagawa kong prinsipyo sa bawat desisyon ko. At kung may mali doon, then maybe I was never meant to be right.

“You will transfer to school, whether you like it or not.” 

Those are the exact words of my mother when she found out that I got expelled. Galit na galit itong humarap sa ‘kin habang itinatapik ang lamesa para pakalmahin ang sarili. 

I crossed my arms and leaned back on my chair. “Seriously, Ma? Transfer? Dahil lang doon?”

Hindi ko naman kasalanan na nahuli kami ng janitor sa boy’s comfort room ha? Kung may dapat sisihin dito, hindi ba dapat ‘yong lalaking nanghila sa ‘kin at basta-basta na lang ako hinalikan sa loob? Bakit kasi hindi niya muna ni-lock ang pinto? Ayan tuloy, bitin!

Kung sino man gumawa ng katagang “masarap ang bawal,” tama nga siya. Nakaka-excite kasi sa feeling na gumawa ng kakaiba, na parang anytime may mangyayaring hindi mo inaasahan. I don’t like following the rules. That’s for normal people who like the boring stuff.

I don’t do boring things. I was born to break the rules and stand out.

“Wala ka nang ibang ginawa kundi bigyan ng kahihiyan ang pamilyang ‘to!” Nasira ang iniisip ko dahil sa matalim at malakas na boses ni Mama. “Hindi habang panahon ay malilinis namin lahat ng kalat mo, Elosia!”

I rolled my eyes. Wala naman kasi talaga silang pakialam sa ‘kin ‘e. Ang tanging kinakatakutan lamang nila ay madungisan ang kanilang mga pangalan lalo na sa publiko. 

Pinabayaan ko na lang dumaldal nang dumaldal si Mama. Hindi naman na ako nakikinig talaga. Kahit ano namang paliwanag ko ay parang hangin lang sa kaniya. 

“The decision is final, Eloisa. You’ll transfer to West Crestfall University para mabantayan ka ng uncle mo.” 

Natigilan ako sa pagmuni-muni nang marinig ko ‘yon. Malinaw ang kaniyang pagkakasabi. West Crestfall? The university where my single and hot uncle is working? Gusto ko man sana ngumiti pero pinigilan ko ito para hindi na magalit pa lalo si Mama.

“Fine,” padabog kong pagsang-ayon. “I’ll transfer. Happy?”

Hindi na nagsalita pa si Mama, ang akala niya siguro ay sumusunod na ako sa kagustuhan nila. Ang hindi nila alam ay may namumuong plano sa utak ko.

Kinabukasan, kaagad akong nag bihis sa bago kong uniform at tinignan ang sarili sa salamin. Hanggang tuhod lang dapat ang aming palda ngunit mas pinaiksian ko ito at ang blouse ko naman ay mas pinahapit ko sa aking katawan para mas maipakita ang hubog ng katawan ko. 

Pagpasok ko, halos lahat ng tao ay nakatingin sa ‘kin. Marahil ay nagtataka kung bakit may transferee student sa kalagitnaan ng academic year o baka sadyang ganoon lang ako kaganda sa paningin nila. Ang mga kalalakihan ay hindi maiwasang mag nakaw ng tingin. Ang mga kababaihan naman ay panay ang bulungan, halatang minamasid kung ako ba ay threat sa kanila.

Sige lang, titigan niyo lang ako. 

Nilagpasan ko lang ang karamihan sa kanila at napansin ko ang isang lalaki na may makapal na salamin at may dala-dalang mga libro. Huminto ako sa harap niya at tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Excuse me,” pag-agaw ko sa kaniyang atensyon gamit ng mapang-akit kong tono. “Saan dito ang Room 203?”

Medyo natigilan siya sa biglaang tanong ko. Halos namula ang mukha niya habang hindi mapakali at nag-ayos ng salamin. “Uhm, diretso lang po kayo tapos kumaliwa lang kayo kapag nakita niyo ang drinking station,” sagot niya, halatang kinakabahan.

Kaagad naman ako ngumiti ng pagkaakit-akit. “Thank you!” Sabay wink bago ko siya tuluyang tinalikuran.

Mamaya na lang ako hahanap ng type ko dahil ayokong ma-late sa klase ko. Delikado na at baka masumbong na agad ako kayla Mama. Sayang naman ang ultimate plan ko!

Pagpasok ko ng classroom, natahimik lahat ng mga kaklase ko. Hindi ko sila pinansin at dire-diretso umupo sa bakanteng upuan sa dulo. 

Ipinatong ko ang baba ko sa palad ko at itinukod ang mga siko sa lamesa. Pinagmasdan ko ang bago kong classroom. Typical university classroom. Anim na hanay ng lamesa, puting dingding, at apat na inverter aircon.

Maya-maya pa ay naramdaman kong may tumabi sa ‘kin. Tinignan ko ang katabi ko, at napangisi nang makita siya.

He’s wearing the same uniform as the other guys, pero nakabukas ang unang dalawang butones. May suot din itong makapal na chain necklace. Mahaba ang buhok at nakahawi sa gitna. Maliit ang mukha nito, pero kapansin-pansin ang matulis na panga. Hot!

“Party later,” aniya, sabay abot ng maliit na papel. “You look like someone who knows how to have fun.”

Maingat na tinignan ko ang papel. 8 PM. Red Room. Be there.

May sasabihin pa sana siya ngunit biglang bumukas ang pinto at tumahimik agad ang buong klase. Dali-daling nagsi-upo ang lahat, at ang lalaki kanina ay tuluyang umupo sa bakanteng upuan na nasa tabi ko.

I noticed that he is trying to get my attention. But I was too absorbed looking at the man who stood in front of the class. 

Shit, paano ka makakapag-concentrate kung ganito kaguwapo ang professor mo?

Matangos ang ilong, matikas ang panga, at ‘yong suot niyang simpleng black polo? Halos pumutok na ito sa laki ng kaniyang mga muscles. Matangkad siya, halos abot sa taas ng pintuan, at ‘yong mga brown na mata niya, parang nakikipag-usap sa ‘yo sa lalim.

Nagbulungan ang mga kaklase ko sa harapan, dahil bago siguro ito sa kanilang paningin.

“Good Morning class, I am Professor Easton, and starting now, I’ll be handling your class.” Malalim ang kaniyang boses, ‘yong tipong kahit magbasa lang ng attendance, mapapatingin ka talaga. 

Paano pa kaya kung maririnig ko siya umuungol?

Nakatitig ako sa kaniya kaya nang mapatingin siya sa aking gawi ay agad nagtama ang mga mata namin ngunit kaagad din ako umiwas.

Of all places, dito ko pa talaga siya makikita sa harap ko, at ngayon ay hindi bilang si Uncle Easton, na siyang bunsong kapatid nila Papa, kundi bilang Professor Easton.