CHAPTER 5

ELIRA POV

"Ibig sabihin, wala ka talagang magagawa, Soren?" Hinawakan ko nang mahigpit ang dulo ng lamesa sa tapat ng opisina ng head legal counsel ng Monteverde Holdings.

Tumingin sa akin si Soren Rossi nang may halong simpatya, pero seryoso pa rin ang mukha niya. "Elira, I'm just the corporate lawyer here. Pagdating sa utang ng logistics firm ng kapatid mo, ang board at si Azriel ang may huling salita. Technically, binigyan ka nga niya ng out, eh."

"Out? Ang patitirahin ako sa mansyon niya habang ginagawa ang audit? Soren, alam mong hindi normal 'yon," sagot ko, pilit na ibinababa ang boses ko baka may makarinig sa labas.

Inilapag ni Soren ang isang makapal na folder sa tapat ko. "Hindi lang basta pagtira, Elira. Basahin mo muna 'to. It's a special co-habitation and confidentiality contract. Kapalit ng pananatili mo roon at ng pagtatapos ng audit sa loob ng tatlong buwan, popormalan ni Azriel ang pagbura sa lahat ng penalty at utang ng kumpanya ni Kuya Gideon mo. Kakanselahin din ang sampa na kaso laban sa kaniya."

Napatitig ako sa mga nakasulat sa papel. Marriage and Co-habitation Clause for Confidential Project Services. Ang dumi pakinggan. Ang dumi sa pakiramdam. Ginamit talaga ni Azriel ang kapangyarihan niya para ipitin ako sa sulok kung saan wala akong ibang pinto na puwedeng labasan.

"Bakit kailangan may kasamang kasal o kontrata ng pagsasama, Soren?" tanong ko, nararamdaman ang panginginig ng aking mga daliri.

"Para sa mga stockholder at sa pamilya niya," diretsong sagot ni Soren, sumandal siya sa kaniyang swivel chair. "May mga usap-usapan kasi sa loob ng board na may nagaganap na gulo sa upper management. Azriel needs to show stability. At ang pagdadala ng isang independent professional sa bahay niya bilang asawa o partner sa papel ay magandang proteksyon para sa kaniya laban sa mga mata ng media at nina Nadia. In short, kailangan ka niya para sa imahe niya, at kailangan mo siya para iligtas ang kapatid mo."

Napakagat-labi ako. Iniisip ko si Zion. Paano ang anak ko kung lilipat ako sa mansyon ni Azriel? Hindi puwedeng malaman ni Azriel ang tungkol sa kaniya. Kailangan kong pakiusapan si Kuya Gideon na itago muna si Zion sa isang ligtas na lugar, malayo sa radar ng mga Monteverde habang tinatapos ko ang tatlong buwang ito.

Bumukas ang pinto at pumasok si Azriel. Wala na ang kaniyang coat, naka-unbutton na ang unang dalawang butones ng kaniyang polo, at medyo gulo ang buhok. Umupo siya sa gilid ng desk ni Soren at tiningnan ang folder na nasa harap ko.

"Did you read it?" tanong ni Azriel, malamig ang tono pero may bahid ng pagmamadali.

"Gusto mo talaga akong pahirapan, 'no?" Tumingin ako nang diretso sa kaniyang mga mata. "Gagamitin mo pa ang pamilya ko para lang makuha ang gusto mo?"

Bahagyang ngumiti si Azriel, isang tipid at mapait na ngiti. "Pamilya mo? Niligtas ko lang ang kapatid mo sa kulungan, Elira. Utang 'yon ng kumpanya niya. Negosyo ito. Kung ayaw mo, madali akong kausap. Pwede nating ituloy ang demanda bukas na bukas din."

Tumingin ako kay Soren na ngayon ay nag-iwas ng tingin at nagkunwaring may binabasang ibang papel sa kaniyang computer. Alam kong talo ako. Wala akong alas sa pagkakataong ito. Dumampot ako ng ballpen mula sa pen holder sa mesa.

"Tatlong buwan lang," sabi ko, mariin ang bawat salita. "Pagkatapos nito, burado ang utang ni Kuya Gideon, at lalayo na ako. Kakalimutan nating nagkita pa tayo ulit."

"Deal," maikling sagot ni Azriel.

Pumirma ako sa tatlong kopya ng kontrata. Bawat hagod ng ballpen ko ay parang pagsuko ng huling piraso ng kalayaan ko. Pagkatapos kong pirmahan, binalot ko ang aking mga personal na gamit na nakalagay sa ibabaw ng mesa—ang aking tablet, calculator, at ilang mga folder.

Dahil sa taranta at bigat ng nararamdaman ko, mabilis kong isinilid ang lahat sa aking bag. Hindi ko napansin na may isang maliit, kulay ginto, at medyo kupas nang bagay ang nadulas mula sa gilid ng aking envelope at naiwan sa ibabaw ng makinis na desk ni Azriel.

"Mag-empake ka na ngayong gabi. I'll have a driver pick you up at seven tomorrow morning," utos ni Azriel habang kinukuha ang mga pirmadong papel mula kay Soren.

"Alam ko. Hindi mo kailangang ipaalala sa akin," sagot ko habang isinusukbit ang bag ko. Mabilis akong tumalikod at lumabas ng opisina ni Soren nang hindi na muling tumitingin sa kaniya. Kailangan ko pang kausapin si Kuya Gideon para sa setup kay Zion.

Nang tuluyan nang magsara ang pinto, naiwan si Azriel sa loob ng silid kasama si Soren. Inilagay ni Azriel ang mga papeles sa loob ng kaniyang briefcase. Papaalis na sana siya nang mapansin niya ang isang kumikinang na bagay sa gilid ng kaniyang table organizer.

Lumapit siya at dinampot ito. Isang lumang locket. May kaunting gasgas ang likod nito, tanda na madalas itong hinahawakan o binubuksan. Pamilyar sa kaniya ang locket na ito—ito ang ibinigay niya kay Elira noong unang anibersaryo nila bilang magkasintahan.

"Naiwan ni Elira," untag ni Soren habang inaayos ang kaniyang mga gamit. "Ihabol mo na lang sa kaniya."

Hindi sumagot si Azriel. Dahan-dahan niyang ginamit ang kaniyang hinlalaki para pilitin ang lock ng gintong pendant. Sa loob ng limang taon, akala niya ay itinapon na ni Elira ang lahat ng alaala nila. Nang bumukas ang locket, natigilan siya.

Walang larawan nila ni Elira sa loob. Sa halip, isang maliit na litrato ng isang batang lalaki ang nandoon. Ang bata ay may kulot na buhok, matangos na ilong, at ang hugis ng panga nito ay eksaktong kopya ng mukha ni Azriel noong kasing-edad niya ito. Nakangiti ang bata sa camera, hawak ang isang maliit na laruang barko.

Kumunot ang noo ni Azriel, biglang bumilis ang paghinga niya habang tinititigang mabuti ang mukha ng bata. Hinila niya ang kaniyang wallet at binuksan ang isang lumang litrato niya noong limang taong gulang pa lamang siya na ibinigay ng kaniyang ina—magkamukhang-magkamukha sila.

Ipinasok niya ang kaniyang daliri sa likod ng maliit na litrato sa locket at dahan-dahang hinila ang papel para tingnan kung may nakasulat. Sa likod niyon, may nakasulat na maikling mensahe gamit ang sulat-kamay ni Elira: "Our Angel, In Loving Memory."

Nabitawan ni Azriel ang hawak niyang fountain pen, gumulong ito sa sahig at lumikha ng maingay na tunog sa tahimik na silid. Napatingin si Soren sa kaniya, nagtataka sa biglang pagbabago ng kulay ng mukha ng kaniyang kaibigan.

"Azriel? May problema ba?" tanong ni Soren, tumayo na mula sa kaniyang upuan at lumapit.

Humarap si Azriel kay Soren, ang kaniyang mga mata ay puno ng halo-halong galit, matinding gulat, at labis na pagdududa habang mahigpit na nakasara ang kaniyang kamao sa hawak na locket.

"Soren, tumawag ka sa city hall at sa ospital kung saan dinala si Elira limang taon na ang nakakaraan," mariin at nanginginig ang boses ni Azriel, halos gumuho ang kaniyang awtoridad sa tindi ng emosyon. "I want every single record of her medical history. Now."

"Teka, bakit? Ano'ng meron?" tanong ni Soren, naguguluhan sa biglang reaksyon ng CEO.

Ipinakita ni Azriel ang locket kay Soren, habang ang kaniyang paningin ay nakapako sa pintuan kung saan kakalabas lang ni Elira ilang minuto ang nakalilipas. Nababalot ang buong boardroom ng isang matinding tensyon na handang sumabog anumang oras.

Inabot ni Azriel ang kaniyang telepono sa bulsa at mabilis na idinalial ang numero ng kaniyang chief of security. "Humarang kayo sa lobby. Huwag ninyong palalabasin ng building si Elira Marquez."