CHAPTER 4

ELIRA POV

Narinig ko ang mahinang kalabog ng pinto nang tuluyan nang lumabas si Soren. Ang dambuhalang boardroom, na kanina lang ay mukhang malawak, ay biglang sumikip. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng puso ko, halos mapigtas ang strap ng suot kong sapatos sa tindi ng panginginig ng mga binti ko. Pilit kong ibinaon ang aking mga kuko sa palad ko para lang manatiling tuwid ang tayo ko.

Humarap ako sa kaniya, sinusubukang dalhin ang mukha ng isang propesyonal na auditor na walang tinatagong kahit anong atraso. Ngunit si Azriel, nanatili lang sa tapat ng mahabang mesa. Hindi ko mabasa ang ekspresyon niya. Walang galit, walang sigaw, pero ang paraan ng pagtingin niya sa akin—mula sa gupit ng buhok ko hanggang sa hawak kong ballpen—ay sapat na para manghina ako.

"So, it's really you," pagsisimula niya. Mababa ang boses niya, mas baritono kumpara limang taon na ang nakakaraan, at may kakaibang lamig na hindi ko pa naririnig noon.

"Good morning, Mr. Monteverde," sagot ko. Proud ako sa sarili ko dahil hindi nagingalig ang boses ko. "I am Elira Marquez, the independent auditor for the logistics project."

Natawa siya nang bahagya, isang maikling tunog na walang bahid ng saya. Humakbang siya nang dahan-dahan pautos sa pwesto ko. "Mr. Monteverde? Talaga, Elira? Pagkatapos mong maglaho na parang bula limang taon na ang nakakaraan, babalik ka rito sa kumpanya ko at kakausapin mo ako na parang hindi mo ako kilala?"

"Nandito ako para magtrabaho," diretso kong sagot, pilit na iniiwas ang tingin sa kaniyang mga labi. "Kung may isyu po kayo sa background ko o sa pagkaka-hire sa akin ng board, maaari ko namang iwan ang project na 'to."

"No, you're not going anywhere," mabilis niyang putol. Huminto siya sa mismong tapat ko. Amoy na amoy ko ang pamilyar niyang pabango—isang halo ng mamahaling leather at citrus na cologne—na agad nagdala sa akin sa mga gabi kung saan akala ko ay ligtas ako sa mga bisig niya. "Masyadong madali 'yon. Ganiyan ka naman, 'di ba? Kapag nahihirapan ka, aalis ka. Magtatago ka."

Kumunot ang noo ko. Nasaktan ako sa tono niya. Siya ang nagtaboy sa akin. Siya ang pumirma sa papel para ipalaglag ang anak namin. Bakit siya ang mukhang galit ngayon? "Hindi mo alam ang pinagsasabi mo, Azriel."

"Iyon na nga, eh. Wala akong alam," seryosong sabi niya, mas lalong lumapit kaya napaurong ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa gilid ng mesa. Itinukod niya ang dalawang kamay niya sa magkabilang gilid ko, kinukulong ako sa kaniyang pwesto. "Isang gabi, okay tayo. Sabi mo mahal mo ako. Tapos kinaumagahan, blangko na ang apartment mo. Pinalitan mo ang number mo. Kahit si Kuya Gideon, nag-resign sa trabaho at hindi ko na mahagilap. Bakit, Elira? Dahil ba nakuha mo na ang gusto mo sa akin?"

Napakurap ako. "Ano?"

"Sino ang lalaking kasama mo?" tanong niya, lumalalim ang guhit sa kaniyang noo. May kung anong pait sa kaniyang mga mata na pilit niyang itinago sa likod ng kaniyang malamig na titig. "Sino ang pinagpalitan mo sa akin kaya mo ako nagawang iwan nang ganoon na lang?"

Napatitig ako sa kaniya, tuluyang naguluhan. Bakit niya itinatanong kung may ibang lalaki ako? Hindi ba niya alam na nasa ospital ako noon? Hindi ba niya alam na si Zander ang naghatid sa akin ng mensahe niya? O baka naman umaarte lang siya ngayon dahil nandidito ako sa teritoryo niya?

"Wala akong ibang lalaki," mahina kong sabi, ramdam ang bigat ng emosyon na pilit sumusungaw. "At alam mo kung bakit ako umalis. Huwag na tayong mag-lokohan dito, Azriel. May asawa ka na, 'di ba? O engaged ka na kay Nadia? Bakit kailangan mo pa akong tanungin tungkol sa nakaraan natin?"

Bahagyang lumuwag ang pagkakatukod ng mga kamay niya sa mesa. Mukha siyang nagulat, pero agad ding bumalik ang kaniyang mapang-akit at seryosong mukha. "Anong kinalaman ni Nadia rito? My family wanted that arrangement, yes. Pero bago ka pa nawala, alam mong ginagawa ko ang lahat para tanggihan 'yon. I was building my own name para hindi nila ako madiktahan. Pero bago ko pa maayos ang lahat, iniwan mo na ako."

Umiling ako, ayaw kong maniwala. Natatakot ako na baka isang salita pa niya ay tuluyan nang gumuho ang pader na itinayo ko sa loob ng limang taon. "Hindi na mahalaga 'yon ngayon. Tapos na tayo. Nandito ako para sa kumpanya ni Kuya Gideon. Gusto ko lang linisin ang pangalan niya mula sa maling paratang ng logistics division niyo, at pagkatapos niyon, hindi mo na ako makikita muli."

Tinitigan niya ako nang matagal, tila binabasa ang bawat galaw ng mga mata ko. Mayamaya ay dahan-dahan siyang lumayo, ipinasok ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang slacks, at tumalikod.

"The board approved you because you're the best at what you do," sabi niya habang nakatingin sa labas ng malaking salamin ng boardroom kung saan tanaw ang buong lungsod. "But I am the CEO, Elira. At hindi ko hahayaang may gumagalaw sa mga files ng kumpanya ko na may hindi natatapos na atraso sa akin."

"Ano'ng ibig mong sabihin?" tanong ko habang inaayos ang pagkakasabit ng bag ko.

Humarap siya sa akin, may kakaibang ngiti sa kaniyang mga labi na nagpabilis muli ng tibok ng puso ko. Isang ngiti na nagsasabing hawak niya ang alas sa larong ito. "Masyadong malawak ang opisina na ito para sa auditing na gagawin mo. At dahil confidential ang kaso ng kapatid mo, mas mabuting doon mo gawin ang trabaho kung saan mababantayan kita nang maayos."

"Saan?" kabado kong tanong.

"Sa bahay ko," seryosong sagot ni Azriel sabay dampot ng kaniyang fountain pen sa mesa. "Simula bukas, doon ka na magre-report. I'll have Soren prepare the papers."

Lumakad siya deritso sa pinto, ngunit bago niya tuluyang pihitin ang hawak nito, huminto siya at lumingon muli sa akin nang may mapanuring tingin. "Huwag mong subukang tumakas ulit, Elira. Dahil sa oras na gawin mo 'yon, titiyakin kong hindi lang kumpanya ng kapatid mo ang babagsak."