CHAPTER 7

ELIRA POV

Mabilis kong isinarado ang pinto ng unit at agad na pinihit ang lock. Sumandal ako roon, hinahabol ang hininga ko habang marahas na tinatapik ang dibdib ko. Ramdam ko pa rin ang panginginig ng buong katawan ko mula sa engkwentro namin kay Azriel sa labas ng gusali.

"Mommy, why are you crying po? Is the bad man outside hurting you?"

Napaangat ang tingin ko. Nakatayo si Zion sa tapat ng maliit naming hapag-kainan, hawak pa rin ang drowing niya ng asul na barko. Ang kaniyang malalaking mata ay puno ng pag-aalala. Agad akong lumuhod para mapantayan siya, pilit na pinapahid ang mga luha sa pisngi ko bago siya tuluyang hilahin para yakapin nang mahigpit. Amoy sanggol pa rin siya, amoy pulbos, at siya lang ang tanging dahilan kung bakit pilit kong pinatitigas ang puso ko sa loob ng limang taon.

"No, love. Mommy is okay. Napuwing lang si Mommy sa labas, okay?" bulong ko sa kaniya habang hinahaplos ang likod niya. "Go to your room muna, play with your Lego. Kakasapin lang ni Mommy si Tito Gideon."

Tumango si Zion, bagaman halatang hindi siya lubos na naniniwala. Dahan-dahan siyang naglakad pautos sa kwarto niya at isinarado ang pinto.

Eksakto namang pumasok si Kuya Gideon mula sa kusina, dala ang isang basong malamig na tubig. Inabot niya ito sa akin at naupo siya sa plastic na silya sa gilid ng sofa. "Uminom ka muna, Elira. Maputla ka na."

Ininom ko ang tubig nang mabilis, halos mabilaukan pa ako. Iniwan ko ang baso sa maliit na lamesa. "Kuya Gideon, nalaman na niya. Nakita niya ang locket. Nakita niya si Zion."

Bumuntong-hininga si Kuya Gideon at hinilot ang kaniyang sintido. "Narinig ko nga sa labas kanina. Pero Elira, napansin mo ba ang reaksyon niya nung binanggit ko 'yung waiver at 'yung pera?"

Napatigil ako. Naalala ko ang mukha ni Azriel—ang gulat, ang pagkalito, at ang biglang pagkawala ng kaniyang mayabang na postura nung sinabi kong pumirma siya para ipapatay ang anak namin. "Mukha siyang... walang alam. Pero paanong mangyayari 'yon? Nakita ko ang pirma niya, Kuya Gideon. Kabisado ko ang sulat niya."

"Iyon ang kailangan nating malaman," seryosong sabi ni Kuya Gideon. "Pero ang mas malaking problema natin ngayon, alam na niyang buhay si Zion. At base sa impluwensya ng mga Monteverde, madali nilang maiimbestigahan kung paano naging valid ang death certificate na hawak natin. Pwede tayong makulong pareho, Elira."

Bago pa ako makasagot, biglang umalingawngaw ang sunod-sunod at malalakas na katok sa pinto ng unit namin. Ang bawat hampas sa kahoy ay tila nagpapatakbo ng kaba sa buong sistema ko.

Nagkatinginan kami ni Kuya Gideon. Dahan-dahan siyang tumayo at lumapit sa pinto, sumungaw sa silipang-butas bago dahan-dahang lumingon sa akin. "Si Azriel."

"Huwag mo bubuksan, Kuya," pabulong kong sigaw, habang lumalapit ako sa pinto ng kwarto ni Zion para siguraduhing hindi siya lalabas.

"Elira! Buksan mo 'tong pinto!" Rinig na rinig ang mariin at baritonong boses ni Azriel mula sa labas. "Gideon, buksan mo 'to kung ayaw mong ipasira ko ang pinto na 'to sa security ko!"

"Azriel, umalis ka na! Walang kailangan sa 'yo rito!" sigaw ni Kuya Gideon habang nakasandal sa pinto para pigilan ito kung sakaling pilitin nitong buksan.

"Hindi ako aalis hangga't hindi ko nakakausap si Elira! At huwag niyo nang subukang itago sa akin ang bata, dahil nakita ko siya!" Bawat salita ni Azriel ay may kasamang awtoridad na hindi mo pwedeng basta na lang talikuran. "Soren is already checking the legal files. Kung ayaw niyong magka-demandahan tayo ng falsification of documents ngayon din, pag-usapan natin 'to gaya ng mga matatandang tao!"

Nanginig ang mga tuhod ko sa narinig ko. Falsification. Alam ko ang batas, at alam kong dehado kami kung totoong gagamitin ni Azriel ang kapangyarihan niya. Hinawakan ko ang braso ni Kuya Gideon at dahan-dahang tumango. "Buksan mo na, Kuya. Hindi rin tayo tatantanan niyan."

Huminga nang malalim si Kuya Gideon bago pinihit ang susi at dahan-dahang binuksan ang pinto.

Pumasok si Azriel na parang bagyo. Wala na ang kaniyang mamahaling coat, at ang kaniyang polo ay may lukot na dahil sa pagmamadali. Ang mga mata niya ay agad na lumikom sa kabuuan ng maliit at masikip naming sala, bago tuluyang huminto sa akin. Umayos si Kuya Gideon ng tayo sa tabi ko, nananatiling alerto.

"Nasaan ang anak ko?" diretsong tanong ni Azriel. Walang paligoy-ligoy.

"Anak mo?" Natawa ako nang pilit, kahit na ang totoo ay naiiyak na ako sa takot at galit. "Ngayon, tinatawag mo siyang anak mo? Noong nasa ospital ako, nasaan ka, Azriel? Noong kailangan kita dahil muntik na kaming mamatay sa aksidente, isang waiver na nagkakahalagang limampung milyon lang ang natanggap ko!"

Humakbang si Azriel pautos sa akin, ngunit agad siyang hinarang ni Kuya Gideon gamit ang kaniyang kamay. "Huwag kang lalapit sa kapatid ko, Monteverde."

Tiningnan ni Azriel si Kuya Gideon nang matalim, ngunit ibinaba niya rin ang kaniyang mga kamay para ipakitang wala siyang balak makipag-away physically. "Gideon, makinig ka sa akin. Wala akong alam sa waiver na sinasabi niyo. Noong gabing maaksidente si Elira, ang alam ko ay umuwi siya sa probinsya niyo dahil iniwan niya ako. Si Zander... si Zander ang nagsabi sa akin na nakahanap na siya ng ibang lalaki."

Napatitig ako kay Azriel. Ang kaniyang mga mata ay hindi gumagalaw, seryoso, at may halong sakit na hindi ko kayang pekein. "Anong... anong sinasabi mo?"

"I was blocked from seeing you, Elira," sabi ni Azriel, ang boses niya ay bumaba at naging pakiusap. "Ang akala ko, binitawan mo ako dahil sa panggigipit ng pamilya ko tungkol kay Nadia. Hinalughog ko ang buong Maynila, pero ang ipinakita sa akin ni Zander ay death certificate ng isang sanggol na nakapangalan sa 'yo. Sabi niya, nakunan ka sa probinsya niyo at ayaw mo na akong makita kailanman."

"Pero si Zander ang nagdala ng papel sa ospital!" giit ko, tuluyang naguguluhan ang isip ko. "May pirma mo 'yon, Azriel! Kitang-kita ng dalawang mata ko!"

"Zander is the VP of Strategy, Elira. He has access to my digital signature and my office documents," mariing sagot ni Azriel. Lumapit siya ng isa pang hakbang, at sa pagkakataong ito, hindi na siya pinigilan ni Kuya Gideon dahil maging ang kapatid ko ay napatulala sa mga narinig. "Ginamit niya tayo para paghiwalayin tayo. Dahil kung magkakaroon ako ng anak sa 'yo, mawawalan siya ng karapatan sa pamumuno ng korporasyon kapag nalaman ng lolo natin."

Naitakip ko ang kamay ko sa aking bibig. Ang buong limang taon ng buhay ko—ang pagtatago ko sa Samar, ang pag-iyak ko gabi-gabi habang tinititigan ang natutulog na si Zion, ang galit ko sa lalaking una kong minahal—lahat ba 'yon ay dahil lang sa isang malaking kasinungalingan?

"Hindi... hindi ko alam kung paniniwalaan kita," umiiling kong sabi habang umaatras pautos sa pintuan ng kwarto ni Zion.

Bumukas ang pinto ng kwarto at lumabas si Zion, bitbit ang kaniyang laruan. Tumingin siya kay Azriel, tapos sa akin. "Mommy, who is he? He looks like the man in your old book."

Agad na napalingon si Azriel kay Zion. Kitang-kita ko ang biglang paglambot ng kaniyang buong mukha. Dahan-dahan siyang lumuhod sa sahig ng masikip naming condo, pilit na inaabot ang kaniyang kamay sa bata nang may panginginig.

"Hi, Zion," mahinang sabi ni Azriel, ang kaniyang boses ay tila may kasamang hikbi na pilit niyang tinatago.