LOGINHumakbang pasulong si Samantha at marahang niyakap ang babae.
Amoy pa rin ng kaniyang tiyahin ang pamilyar na bango na iyon, pinaghalong banayad na mantika sa pagluluto at laundry detergent.
Ibinaon niya ang kaniyang mukha sa balikat nito, paos ang kaniyang boses.
"Tita, matagal na panahon na rin po."
<"Wala... wala akong itinatago," mabilis na sagot ni Samantha habang ang kaniyang boses ay naging malambot at kabado siyang lumingon-lingon sa paligid.Iniisip niya sa kaniyang sarili na kailangan niya agad palitan ang password ng kaniyang cellphone pagkaalis dito. Bagamat hindi naman kailanman pinakialaman ni Lucien ang kaniyang mga chat history noon, paano kung bigla nitong makita ang mga mensahe isang araw? Siguradong tapos silang dalawa. "Kailangan ko talagang palitan 'yung password mamaya," bulong niya sa sarili.Sinubukan niyang kalman ang kaniyang sarili at nag-angat ng tingin. Doon niya lang malinaw na nakita na ang lalaki ay naka-suot ng isang itim na silk pajamas. Napatigil ang kaniyang paghinga; iyon ang kauna-unahang regalo na ibinigay niya rito noong bago pa lang silang magkasintahan. Mayroon pang maliit na burda sa may dulo ng manggas—L♡Y. Si
Tinitigan niya ang pink na pajamas sa tabi nito, hinila ang kumot hanggang sa kaniyang kilikili, at medyo nahihiyang iniunat ang kaniyang kamay."Akin na nga 'yan, ako na ang magsuot sa sarili ko."Hindi nagsalita si Lucien, pero hindi rin huminto ang kaniyang mga kamay. Kinuha niya ang pang-itaas na damit at dahan-dahang ipinatong sa mga balikat ng babae.Ang malamig na dami ng silk ay nagpasingkit sa katawan ni Samantha, kaya ang tanging nagawa niya na lang ay sumunod sa pamamagitan ng pag-unat ng kaniyang braso papasok sa manggas.Sa buong proseso, walang nagsasalita sa kanilang dalawa, at ang mga pisngi ni Samantha ay lalong nag-init.Yumuko si Lucien at isa-isang isinara ang mga butones ng kaniyang dami
Bagamat labis niyang inayawan ang ganitong paraan ng pagpapainom at nakaramdam ng matinding hiya, sa sobrang uhaw ay wala na siyang pakialam at pasibo na lang na tinanggap ito.Gayunpaman, ang simpleng pagpapainom ng tubig ay dahan-dahang nagbago patungong isang kakaibang kapaligiran habang ang kanilang mga labi at dila ay muling nag-ugnay.Ang mga halik ng lalaki ay unti-unting nag-iba...Nang mapansin ni Samantha ang pagbabago, mabilis niyang itinaas ang kaniyang kamay para tapikin ang likod nito.Malugod namang humiwalay si Lucien, ang kaniyang mga labi ay nagniningning. Tinitigan niya ang babae nang may buong lambing at sinabi,"Baby, bakit parang napakalakas mo pa rin? Napakabilis naman yatang bumalik n
Matapos sabihin iyon, sadyang iniwas niya ang kaniyang ulo pabalik para gumawa ng kaunting distansya sa pagitan nilang dalawa.Napasimangot naman si Samantha sa labis na kawalan ng kasiyahan, hinawakan ang mukha ng lalaki gamit ang kaniyang mga kamay, at sinubukang hilahin ito pabalik."Napakamahál ng alak na ito, gusto mo bang tikman din?""Paano mo naman gustong ipatikim sa akin?" tiningnan siya pababa ni Lucien, may nakatagong mapaglarong ngiti sa kaniyang mga mata."Ibabá mo ang ulo mo~" sumunod naman si Samantha, habang sinusubukang itaas ang kaniyang nahihilong maliit na ulo, ang mga mata ay malabo ngunit may pagmamadali,"Paano kita mapapakain kung iniiwas mo ang ulo mo pabalik?"
Ang assistant naman, na may napakatapat na ekspresyon, ay nagsabi ng totoo."Kayo po, Young Master. Nag-utos po kayo na may mahahalagang aasikasuhin ngayong gabi, at dapat po ang pinakamapansing kotse ang ihanda."Huminga nang malalim si Adam, pakiramdam niya ay mababaliw na siya sa sobrang tapat at prangkang assistant na ito.Sino ba ang kumuha sa napakatalinong assistant na ito noon?Wala man lang itong pakiramdam sa sitwasyon. Nagbigay na siya ng napakaraming hudyat, ngunit hindi pa rin nito napansin.Hindi pa rin naglakas-loob ang assistant na magtago ng kahit ano, habang itinutuwid ang kaniyang likod."Ka
Ang lalaking tinawag sa pangalan ay naugong sa isang mahabang tawa.Bahagya niyang ibinaba ang kaniyang ulo, at ang kaniyang sunglasses ay bumaba sa kaniyang ilong, kaya naman sa wakas ay lumitaw ang kaniyang mga mata—napakahusay at napakagandang mga mata na may medyo nakataas na gilid at may malalim na kulay."Ate, narito ako. Napakaganda pa rin ng boses mo," bulong ni Adam.Naalala niya ang mga gabi kung saan ang pigil na paghinga at hindi mapigilang pag-iyak ng babae ay muntik nang magpatino sa kaniya.Nag-igting ang katawan ni Adam sa isang sandali at napatingin sa ibaba. Shet, talagang may nagawa siya sa kaniya.Ang kaniyang kanang kamay ay natural n
"Tuloy."Binuksan ni Assistant Chen ang pinto at pumasok, tsaka huminto sa harap ng kaniyang lamesa. Magalang nitong sinabi,"Director Samantha, pinapatawag po kayo ni
Plano nitong manatili pa ng dalawang linggo bago bumalik sa Kyoto, dahil ang edukasyon ng bata ang kaniyang pangunahing priyoridad.Pumili siya ng isang top international kindergarten sa Kyoto, kung saan ang tauna
Agad na sumunod ang isang galit at magaspang na boses ng lalaki mula sa labas ng pinto,"Min! Ikaw na maduming babae! Buksan mo ang pinto! Alam kong nandiyan ka sa loob! Nagtatago ka? Tingnan natin kung saan ka pu
"Mmm." Sinuportahan ni Lucien ang mukha ng babae gamit ang kaniyang mga palad, pilit itong pinatitingin sa kaniyang mga mata. "Samantha Aracosta, huwag mo na akong iiwan ulit ngayong gabi, okay?"Napakalambing ng pagbig







