Chapter 6

Pagkatapos niyang magsalita, muling ibinalik ni Lucien ang tingin kay Samantha na parang hindi pa rin tapos ang pag-evaluate nito. 

Tahimik lang si Samantha pero sa loob niya, halos umikot na ang mata niya sa sobrang irita. Parang wala bang katapusan ‘to? 

Ilang beses na ba siyang tinititigan ng lalaki na para bang may nakadikit na label sa noo niya na kailangan i-analyze? Kung pwede lang talagang dukutin ang mata nito at ilagay sa display, kanina pa niya ginawa.

Sa tabi nila, si Hannah naman ay halatang naguguluhan na. Paulit-ulit siyang kumukurap, parang hindi makapaniwala sa naririnig niya. “Hindi satisfied?” bulong niya sa sarili. 

Si Lucien pa na personal niyang pinili at inasikaso ang pag-hire—hindi basta-basta ‘to. Graduate ito ng Kolehiyo De San Sebastian, isa sa mga pinaka-prestihiyosong design schools na kilala sa industriya. 

Hindi lang iyon, may dalawang taon pa itong experience sa Atelier Nova sa UK, isang kilalang design firm na humahawak ng big commercial projects at award-winning na cultural spaces.

Alam ni Hannah kung gaano ka-impressive ang background ni Samantha. Ang portfolio nito pa lang, halo ng creativity at professionalism—walang butas, walang sablay. 

Kaya hindi niya maintindihan kung bakit parang isang tingin lang ni Lucien, may verdict na agad na “hindi siya pasado.” Parang masyadong mabilis, parang hindi pinag-isipan.

Huminga si Hannah ng malalim bago nagsalita ulit, pilit kalmado ang boses. “President Reverio, si Director Aracosta po, baguhan man sa company, pero top tier po talaga siya sa field. Graduate siya ng Kolehiyo De San Sebastian, at may solid na experience sa Atelier Nova sa UK. Marami rin sa projects niya ang na-recognize sa Europe, lalo na sa emerging design awards.”

Sa oras na ‘yon, nakayuko lang si Lucien, nilalaro ang tie sa daliri niya na para bang wala lang sa kanya ang buong discussion. Mukha siyang nakikinig pero parang malayo ang isip. 

Pero ang totoo, ibang usapan ang tumatakbo sa ulo niya.

Limang taon. Limang taon niyang hinanap ang babaeng ‘to sa buong bansa, wala siyang makita kahit anino. Tapos ngayon, biglang nandito siya ulit—parang walang nangyari. So nasa abroad pala siya. Sa England.

Hindi niya inexpect na aalis ito ng bansa. Mas lalong hindi niya alam kung paano nito na-afford ang buhay at pag-aaral doon. 

Yung tiyuhin nito? Alam niyang wala ring maayos na maiaambag. Kaya ang tanong na hindi niya maalis sa isip niya: paano siya nabuhay sa mga taong ‘yon sa ibang bansa?

Humigpit ang hawak niya sa tie, pero mabilis din niyang binitawan ang emosyon. Sandaling bumaba ang mga mata niya, saka niya muling tinignan si Samantha. 

Calm lang ito, pero may ngiting hindi mabasa nang maayos.

“Naiintindihan ko,” sabi niya sa mababang boses.

Parang simple lang pakinggan, pero si Lucien alam niya agad—eto na naman. 

Yung ngiting ‘yan. Yung expression na sobrang pamilyar sa kanya noon. Yung tipong may gagawing kaguluhan o pambabawi. Kilala na niya ‘yan. Ibig sabihin lang, may parating na problema.

Sa isip niya, automatic na: eto na naman tayo.

Si Lucien sa labas mukhang composed, pero sa loob niya, alam niyang dati pa, ganito na talaga ‘to. Mukhang maayos, mukhang controlled, pero kapag galit o may gusto, sobrang delikado.

Si Hannah naman mas lalong kinabahan. Si Samantha kasi, halos walang sinasabi mula pa kanina, pero si Lucien parang naka-focus lang sa kanya. Parang lahat ng energy ng kwarto, nakapako sa pagitan nilang dalawa.

“President Reverio,” sabi ulit ni Hannah, pilit inaayos ang sitwasyon, “kung may issue po sa conduct ni Director Aracosta, pwede po natin ayusin step by step—”

Hindi na siya pinatapos ni Lucien.

“She has character issues.”

Diretso. Walang paligoy.

Napatingin si Samantha sa kanya, blanko ang mukha. “Ha?”

Sa isip niya ako pa may issue?

Hindi man lang siya nakapagsalita nang maayos kanina, tapos siya na agad ang problema? Anong logic ‘yon? Simpleng “good morning” lang naman sinabi niya, ano bang gusto nitong lalaki—lumuhod siya at mag-worship?

Pero hindi niya sinabi yun. Syempre hindi pwede.

Kaya sa halip, mahinahon siyang nagtanong, “President Lucien, saan po banda ako nagkamali?”

Maamo ang boses ni Samantha habang nagsasalita, pero sa loob niya ay gusto na niyang ibato ang pinakamalapit na bagay kay Lucien.

Saglit na katahimikan ang namayani bago muling nagsalita ang lalaki.

"Director Samantha has a bad habit."

Kumunot ang noo ni Hannah.

"Po?"

Umayos ng upo si Lucien at pinaglaruan ang necktie sa kanyang kamay.

"Mahilig siyang manghiram."

Napakurap si Samantha.

"Excuse me?"

Nag-angat ng tingin ang lalaki at deretsong sinalubong ang mga mata niya.

"Manghihiram tapos hindi na nagsasauli."

Naramdaman ni Samantha ang bahagyang paninigas ng kanyang katawan.

May ibig sabihin ang tingin nito.

At alam niyang silang dalawa lang ang nakakaintindi noon.

"President Reverio, hindi ko po yata naiintindihan," pilit niyang sabi.

Bahagyang ngumiti si Lucien.

"Really?"

Sumandal ito sa sofa.

"Five years ago may hiniram ka sa akin."

Tumigil ito sandali.

"Hanggang ngayon hindi mo pa rin sinosoli."

Napatingin si Hannah kay Samantha.

"May nahiram ka pala kay President?"

Halos mapangiwi si Samantha.

Kung alam lang ni Hannah kung ano talaga ang tinutukoy ng lalaking ito.

Hindi pera.

Hindi gamit.

Kundi ang puso niyang hanggang ngayon ay ayaw pa ring bawiin ni Lucien.

"At gusto mo na ngayon ko ibalik?" malamig niyang tanong.

Umangat ang isang sulok ng labi ni Lucien.

"Hindi."

Kumunot ang noo niya.

"Gusto ko lang malaman kung kailan mo balak aminin na sa'yo pa rin iyon."

Tuluyang natameme si Samantha.

Sa gilid naman ay litong-lito na si Hannah.

Pakiramdam niya may usapan ang dalawa na siya lang ang hindi kasali.

At doon na-realize ni Samantha ang isang bagay.

Hindi ito tungkol sa trabaho.

Hindi ito tungkol sa interview.

At lalong hindi ito tungkol sa pagiging bagong director niya.

Simula pa lang, may personal nang agenda si Lucien.

At mukhang wala siyang balak siyang takasan nito sa pagkakataong ito.