Chapter 7

“Director Samantha, sandali lang.”

Napahinto si Samantha sa mismong pag-abot niya sa doorknob.

Pagkalabas ni Hannah, biglang naging tahimik ang buong opisina. Para bang pati hangin ay tumigil sa paggalaw. Kanina lang ay may ibang tao sa loob, pero ngayon, silang dalawa na lang ni YLucien ang natitira.

At iyon ang mas nakakapagpakaba.

Dahan-dahang lumingon si Lucien. Nakita niyang nakatingin pa rin sa kanya ang lalaki. Kalma ang mukha nito, pero may kakaibang intensity sa mga mata nito na matagal na niyang kilala.

“May kailangan pa ba, President Lucien?” pormal niyang tanong.

Bahagyang ngumiti si Hannah.

“President Lucien?” ulit nito. “Ganito na ba tayo ngayon?”

Hindi agad nakasagot si Samantha.

Limang taon.

Limang taon niyang pinilit kalimutan ang lalaking nasa harapan niya. Limang taon niyang pinaniwala ang sarili na kaya niyang mabuhay nang wala ito.

Pero sa bawat segundo na magkasama sila sa iisang silid, pakiramdam niya ay bumabalik lahat ng alaalang pilit niyang ibinaon sa nakaraan.

“Trabaho ito,” mahinahon niyang sagot. “Mas okay kung professional tayo.”

Bahagyang yumuko si Lucien at napatawa.

Hindi malakas.

Pero sapat para magpakaba lalo kay Samantha.

“Professional?” ulit niya.

Tumayo ang lalaki mula sa sofa at unti-unting lumapit.

Bawat hakbang nito ay parang tumatama sa dibdib ni Samantha.

Hanggang sa huminto ito ilang pulgada lang ang layo sa kanya.

Hindi siya umatras.

Hindi dahil matapang siya.

Kundi dahil parang hindi na gumagalaw ang mga paa niya.

“Professional ka nga,” bulong ni Lucien. “Pero bakit parang ikaw lang ang nakalimot sa limang taon natin?”

Napakurap si Samantha. “Wala akong nakalimutan.”

“Talaga?”

Napasinghap siya nang bahagyang yumuko ang lalaki upang magtapat ang kanilang mga mata.

“Then tell me,” mahinang sabi nito, “bakit tumakbo ka ulit?”

Tumigas ang ekspresyon ni Samantha.

Ito na naman.

Palagi itong ganito.

Kapag may tanong siyang ayaw sagutin, babawiin siya nito gamit ang tanong na mas mahirap sagutin.

“Hindi ako tumakbo.”

“Really?”

Tumawa nang mahina si Lucien.

“Five years ka nawala.”

Diretsahan.

Walang paligoy-ligoy.

At iyon ang mas masakit pakinggan.

Napayuko si Samantha.

Hindi niya alam kung paano ipapaliwanag ang lahat.

Hindi niya alam kung saan magsisimula.

At higit sa lahat, hindi niya alam kung kaya pa ba niyang buksan muli ang mga sugat na matagal na niyang pinilit paghilumin.

Tahimik silang dalawa nang ilang segundo.

Pero para kay Samantha, parang ilang minuto iyon.

Hanggang sa muli siyang magsalita.

“Past is past, Lucien.”

Ngumiti ang lalaki.

Pero hindi iyon masayang ngiti.

“Kung past na talaga,” sabi nito, “bakit nanginginig ka pa rin kapag kaharap mo ako?”

Biglang natigilan si Samantha.

Hindi niya namalayang nakakuyom na pala ang mga kamay niya.

Napansin iyon ni Lucien.

Palagi nitong napapansin.

Kahit noon pa.

Kahit gaano siya magtago, parang laging nababasa ng lalaki ang bawat emosyon niya.

At iyon ang kinatatakutan niya.

Hindi ang galit nito.

Hindi ang paghihiganti nito.

Kundi ang katotohanang kilalang-kilala pa rin siya nito.

Mas kilala pa kaysa sa gusto niyang aminin.

“Stop it,” mahinang sabi niya.

“Stop what?”

“Acting like nothing happened.”

Saglit na natahimik si Lucien.

Sa unang pagkakataon mula nang magkita silang muli, may dumaan na lungkot sa mga mata nito.

Napakabilis.

Pero nakita iyon ni Samantha.

“At ikaw?” tanong nito. “Hindi ba ikaw ang unang umakto na parang walang nangyari?”

Tumama ang mga salitang iyon diretso sa puso niya.

Hindi siya nakasagot.

Dahil alam niyang may katotohanan iyon.

Limang taon na ang lumipas.

Maraming bagay ang nagbago.

Mas mature na sila.

Mas matatag.

Mas sanay magtago ng nararamdaman.

Pero may mga bagay talagang hindi nabubura ng panahon.

At isa roon ang sakit.

Isa roon ang pagmamahal.

Nagtagpo ang mga mata nila.

At sa maikling sandaling iyon, parang bumalik silang dalawa sa nakaraan.

Wala ang opisina.

Wala ang trabaho.

Wala ang limang taong pagitan.

Sila lang.

Sila ulit.

Pero mabilis ding kumalas si Samantha sa tingin nito.

Hindi puwede.

Hindi dapat.

Matagal na niyang natutunan ang leksyong iyon.

Huminga siya nang malalim at inayos ang salamin.

“May iba pa ba kayong instructions para sa Department Two, President Lucien?”

Napailing si Lucien.

May halong amusement ang ekspresyon nito.

“Talagang ibabalik mo sa trabaho.”

“Of course.”

“Fine.”

Tumango ito.

Pero bago siya tuluyang makalayo, muli itong nagsalita.

“SAMANTHA.”

Nanigas siya.

Matagal na niyang hindi naririnig ang pangalan niya mula sa bibig nito.

Hindi bilang Director Aracosta.

Hindi bilang empleyado.

Kundi bilang Samantha.

Katulad noon.

“Hmm?”

Bahagyang ngumiti si Lucien.

“Welcome back.”

Simple lang ang mga salita.

Pero hindi maintindihan ni Samantha kung bakit parang may humigpit sa dibdib niya.

Hindi na siya sumagot.

Mabilis siyang tumalikod at naglakad palabas ng opisina.

Hindi na siya lumingon.

Pero habang papalayo siya, hindi niya napigilang maramdaman ang tingin ng lalaki sa likod niya.

Katulad noon.

Katulad pa rin ngayon.

At masakit mang aminin, alam niyang iyon ang problema.

Pagkatapos ng limang taon, kaya pa rin siyang guluhin ni Lucien sa paraang walang ibang tao ang kayang gawin.

Parang may biglang pumindot ng pause button kay Lucien.

Nanigas siya sa kinatatayuan niya.

Sa isang iglap, parang nabuhusan siya ng malamig na tubig. Ang init na kanina'y bumabalot sa buong katawan niya ay mabilis na napalitan ng malamig at mabigat na pakiramdam.

Humigpit ang panga niya.

Mabigat pa rin ang paghinga niya, pero unti-unting naglaho ang lambot sa mga mata niya. Napalitan iyon ng malamig na galit na matagal na niyang hindi nararamdaman.

Dahan-dahan siyang umatras.

Hindi niya inalis ang tingin kay Samantha.

Ni isang segundo.

Parang natatakot siyang may makita.

O baka may marinig pa siyang mas ayaw niyang marinig.

"Samantha..."

Mababa ang boses niya.

Delikado.

Iyong tipong alam mong konting tulak na lang ay sasabog na.

"Sino ang tinawag mo?"

Hindi agad sumagot si Samantha.

Tahimik lang siyang nakatingin sa lalaki.

Pero sa loob niya, napangiti siya nang mapait.

Tama nga siya.

Kahit ilang taon na ang lumipas, may isang pangalan pa ring kayang guluhin si Lucien Reverio.

Jansen Zamora.

Parang tinik na hindi kailanman naalis sa dibdib nito.

Noon pa man.

Hanggang ngayon.

Alam niyang hindi dapat binabanggit ang pangalang iyon.

Pero alam din niyang iyon lang ang pinakamabilis na paraan para mapahinto si Lucien.

At tama siya, Kung hindi niya ginawa iyon, malamang ay hindi siya nito pakakawalan.

Napabuntong-hininga siya sa isip.

Sorry, Jansen.

Pangalan mo lang ang hiniram ko.

Babawi ako kapag nagkita tayo.

***

Samantala, si Lucien naman ay patuloy na nakatitig sa kanya.

Tahimik lang, Pero nakakatakot.

Mas nakakatakot pa kaysa kapag sumisigaw ito.

Dahan-dahan nitong hinawakan ang baba niya at pinaharap siya rito.

Hindi naman masakit, Pero sapat para maramdaman niyang seryoso ito.

"Look at me." Mas mababa na ngayon ang boses nito.

"Samantha. Sagutin mo ako." Nagtagpo ang mga mata nila.

Walang gustong umiwas.

Walang gustong magpatalo.

Pakiramdam ni Samantha, para silang nasa isang digmaan na silang dalawa lang ang nakakaintindi.

"Narinig mo naman."

Diretso ang sagot niya.

"Wala ka bang problema sa pandinig, President Reverio?" Bahagyang kumibot ang panga ni Lucien.

Hindi siya sumagot agad.

Kitang-kita ni Samantha kung paano nito pinipigilan ang sarili.