CHAPTER 1

ARIA POV

Nanginginig ang mga kamay ko habang inaayos ang suot kong silk dress sa harap ng salamin. It’s my 19th birthday. Dapat masaya ako, pero may kung anong kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag. Siguro dahil alam kong darating si Tito Julian.

Si Julian Imperial. Ang lalaking kumupkop sa akin simula noong mamatay ang mga magulang ko sa isang aksidente sampung taon na ang nakakaraan. Siya ang guardian ko, ang benefactor ko, at ang taong pinaka-kinatatakutan ko sa buong mundo.

“Aria, baby? Are you ready?”

Napalingon ako sa pinto. Si Mark, ang boyfriend ko. Halos isang taon na rin kaming secret relationship dahil alam kong hindi papayag si Julian. Mark is simple, a working student, and the only person who makes me feel normal.

“Yeah, pababa na,” sagot ko sabay pilit ng isang ngiti. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang bewang ko.

“You look beautiful. Happy birthday,” bulong niya bago ako hinalikan sa noo. “Don’t worry, okay? Everything’s going to be fine tonight. I have a surprise for you later.”

“Sana nga, Mark. Sana hindi siya magalit.”

Pagbaba namin sa grand hall ng Imperial Manor, naramdaman ko agad ang bigat ng presensya ng mga tao. Puro naka-tuxedo at gown, mga business partners ni Julian. Pero sa gitna ng karamihan, isa lang ang nakikita ko. Nakatayo siya malapit sa bar, may hawak na baso ng whiskey, at matalim ang tingin sa amin—partikular na kay Mark.

Lumapit kami sa kanya. Bawat hakbang ko, parang bumibigat ang suot kong sandals.

“Tito Julian,” bati ko, hindi makatingin nang diretso sa mga mata niya. “Good evening po.”

Huminga siya nang malalim, ang amoy ng mamahaling pabango at alak ay humalo sa hangin. “You’re late, Aria. Isang oras nang naghihintay ang mga bisita.”

“Sorry po, nag-ayos lang ako,” mahinang sabi ko.

Tumingin si Julian kay Mark. Ang tingin na para bang tinitingnan niya ang isang dumi sa sapatos niya. “And you are?”

“Mark po, sir. Boyfriend ni Aria,” matapang na sagot ni Mark, kahit ramdam ko ang panginginig ng braso niya na naka-angkla sa akin.

Isang nakakangilong ngiti ang gumuhit sa labi ni Julian. “Boyfriend. I see. Enjoy the party, Mark. Aria, follow me to the study later. May kailangan tayong pag-usapan.”

Tumalikod na siya nang hindi man lang ako binabati ng happy birthday. Iyon si Julian—malamig, kontrolado, at laging may plano.

Lumipas ang gabi na tila isang blur. Nakikipag-usap si Mark sa ilang kakilala habang ako naman ay panay ang tingin sa oras. Gusto ko nang matapos ang gabing ito. Noong mag-eleven na ng gabi, hinila ako ni Mark sa garden, malayo sa mga mata ng mga tao.

“Aria, listen,” seryosong sabi ni Mark. Lumuhod siya sa harap ko at naglabas ng isang maliit na velvet box. Huminto ang mundo ko. “Alam kong mahirap, alam kong natatakot ka kay Mr. Imperial. Pero mahal kita. Pagkatapos mong maka-graduate, gusto kong makasama ka habambuhay. Will you marry me?”

Napaiyak ako. Hindi dahil sa tuwa, kundi dahil sa takot at saya na naghahalo. “Mark…”

“Aria, sasamahan kita. Haharapin natin siya,” pangako niya.

Pero bago pa ako makasagot, narinig namin ang tunog ng palakpak mula sa dilim. Lumabas si Julian mula sa mga anino ng malalaking puno ng acacia. Nakapamulsa siya, kalmado pero bakas ang panganib sa bawat galaw.

“Bravo,” sarkastikong sabi ni Julian. “What a touching scene.”

“Mr. Imperial, mahal ko po si Aria,” depensa ni Mark habang tumatayo.

Hindi siya pinansin ni Julian. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang baba ko, pinatingin niya ako sa kanya. “Is this what you want, Aria? A life with a boy who can’t even afford the dress you’re wearing?”

“Tito, please…” hikbi ko.

Kinuha ni Julian ang isang envelope mula sa bulsa ng suit niya at inabot kay Mark. “Inside that envelope is a check for five million pesos. At may ticket din papuntang Canada. Lahat ng kailangan mo para magsimula ng bagong buhay, niyan na.”

Napatitig ako kay Julian. “Anong ginagawa mo?”

“Choice mo, Mark,” malamig na sabi ni Julian. “You can stay here and fight for ‘love’—and I will make sure you never find a job in this country again. Or, you can take the money, leave tonight, and forget you ever knew my niece.”

Tumingin ako kay Mark, umaasang itatapon niya ang envelope. Umaasang sasabihin niyang hindi niya kailangan ang pera. Pero nakita ko ang pagbabago sa mga mata niya. Ang takot ay napalitan ng pag-aalinlangan, at ang pag-aalinlangan ay naging… kasakiman.

Dahan-dahang kinuha ni Mark ang envelope. Hindi siya makatingin sa akin.

“Mark? No… Mark, huwag,” pakiusap ko, humahagulgol na ako.

“Aria, sorry,” mahinang sabi ni Mark. “He’s right. Wala akong maibibigay sa ’yo. Masyado siyang makapangyarihan.”

Tinalikuran ako ni Mark. Naglakad siya palayo sa garden, dala ang presyo ng pag-ibig namin. Gusto ko siyang habulin, pero bago pa ako makahakbang, hinila ni Julian ang braso ko nang mahigpit.

“See? That’s the value of your so-called love, Aria. Five million pesos,” bulong ni Julian sa tenga ko.

“I hate you! Bakit mo ginagawa ‘to sa akin?!” Isinubsob ko ang mukha ko sa dibdib niya habang sinusuntok-suntok ang balikat niya.

Hindi siya natinag. Hinayaan niya lang akong umiyak hanggang sa mawalan ako ng lakas. Inangat niya ang mukha ko at pinunasan ang mga luha ko gamit ang kanyang hinlalaki. Ang hawak niya sa akin ay hindi na galit, kundi isang bagay na mas nakakatakot—obsesyon.

“I’m doing this because I’m the only one who can have you,” sabi niya, ang boses niya ay mababa at puno ng awtoridad. “You are mine, Aria. I didn’t raise you for ten years just to give you away to some loser.”

“Guardian kita, Tito Julian… parang tatay na kita,” giit ko sa gitna ng hikbi.

Lumapit ang mukha niya sa akin, sapat na para maramdaman ko ang mainit niyang hininga. “Look at me, Aria. Look closely.”

Napatingin ako sa kanyang mga mata. Wala doon ang pagkalinga ng isang magulang. Ang nakita ko ay ang gutom ng isang lalaking matagal nang naghihintay.

“Do I look like a father to you right now?”

Hindi ako nakasagot. Binuhat niya ako na parang isang bata at naglakad pabalik sa loob ng mansyon. Pumasok kami sa elevator at pinindot niya ang floor kung saan naroon ang kanyang master bedroom.

Ipinasok niya ako sa loob at nilock ang pinto. Inilapag niya ako sa malaking kama at tumayo siya sa harap ko, dahan-dahang tinatanggal ang kanyang necktie.

“From now on, hindi ka na lalabas ng bahay nang wala ako. Hindi ka kakausap ng kahit sino nang hindi ko alam,” utos niya habang itinatapon ang tie sa sahig.

“You can’t do this! I’ll tell the police!”

Tumawa siya nang mahina, isang tunog na walang bahid ng saya. “The police? Aria, I *am* the law in this city. Everything you have, everything you are, belongs to me.”

Lumapit siya at lumuhod sa gilid ng kama, hinawakan ang buhok ko at inamoy ito. Napapikit ako sa takot at sa kakaibang kuryenteng dumaloy sa katawan ko—isang bagay na hindi ko dapat nararamdaman para sa kanya.

“Happy birthday, my little bird,” bulong niya bago tumayo at lumakad patungo sa banyo. “Wash up. I’ll be waiting here.”