Mag-log inARIA POVBiglang bumagsak ang puso ko sa sinabi ni Julian. Masama ang balita mula sa ospital. Iyon lang ang pumasok sa isip ko habang mabilis kaming bumababa sa parking lot ng Imperial Holdings. Hindi na ako nakapagsalita pa sa buong biyahe. Ang utak ko, nagpapanic na. Paano kung may nangyaring komplikasyon pagkatapos ng operasyon? Paano kung biglang bumigay ang puso ni Lola? Siya na lang ang natitira sa akin, ang tanging dahilan kung bakit tinitiis ko ang lahat ng kabaliwan ni Julian. Kung mawawala pa siya, parang tuluyan na rin akong pinatay. Napakapit ako nang mahigpit sa seatbelt habang pinapanood ang mabilis na pag-andar ng sasakyan sa kahabaan ng daan. Parang napakatagal ng bawat segundo. Gusto kong sumigaw sa driver na bilisan pa, pero pinilit kong magpigil dahil ayokong makita ni Julian kung gaano ako kahina sa mga sandaling ito."Relax, Aria. She’s stable, may kailangan lang i-verify ang mga doktor tungkol sa post-op recovery niya," sabi ni Julian nang m
ARIA POVMabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad sa parking lot ng campus. Sa likod ko, nararamdaman ko agad ang presensya nina Santos at Reyes—ang dalawang bodyguard na ipinadala ni Julian. Naka-barong sila pero halatang may mga nakatagong baril sa ilalim niyon. Ang dumi ng mga tingin ng ibang estudyante sa amin. Sino ba naman ang hindi titingin? Mukha akong anak ng diktador o kaya naman isang kriminal na may escort papasok sa unibersidad.Naisip ko, siguro kumakalat na naman ang mukha ko sa mga group chat ng mga kaklase ko. 'Yung press conference kahapon sa Vyrios Plaza, tapos bigla akong nawala at ngayon ay may kasama na namang mga tauhan ni Julian. Sobrang nakakahiya. Ang tanging gusto ko lang naman ay mag-aral, matapos ang architecture, at makuha si Lola. Pero ngayon, kahit ang simpleng paglalakad sa hallway ng school, naging parang walk of shame. Pakiramdam ko, bawat bulungan ng mga nadadaanan ko ay tungkol sa akin. Gusto kong magtago sa ilalim ng de
ARIA POVHinintay kong lumipas ang ilang oras hanggang sa tuluyan nang magdilim sa labas. Nakatitig lang ako sa kisame ng malaking kwarto ni Julian, nakikiramdam sa bawat ingay sa labas ng pinto. Rinig ko ang paminsang-minsang yabag ng mga bodyguard sa hallway at ang mahinang sipol ng hangin mula sa balkonahe.Dahan-dahan akong bumangon mula sa kama at lumapit sa ilalim ng malaking wardrobe cabinet, gaya ng sinabi sa note ni Manang Rosa. Pagkapasok ng kamay ko sa madilim na puwang sa ilalim, naramdaman ko ang gaspang ng isang lumang sketchpad. Hinila ko ito palabas.Niyakap ko ang sketchpad sa dibdib ko habang nakaupo sa sahig. Sobrang laking bagay nito para sa akin. Hindi lang ito basta papel; ito na lang ang natitirang koneksyon ko sa buhay ko bago ako tuluyang ikulong ni Julian. Dito ko iginuguhit ang mga plano ko, ang mga pangarap kong building na gusto kong itayo balang araw kapag naging ganap na akong architect.Binuksan ko ang unang pahina. Nakita ko ang sketch ng isang moderno
ARIA POVNakatitig lang ako sa monitor kung saan gumagalaw ang linya ng tibok ng puso ni Lola. Pataas, pababa. Bawat tunog ng makina ay parang unti-unting pumupunit sa kung ano mang natitirang lakas sa katawan ko.Nararamdaman ko ang bigat ng presensya ni Julian sa likod ko. Hindi ko siya kailangang lingunin para malaman na nakatitig siya sa akin. Ramdam ko ang lamig na nanggagaling sa kanya. Naisip ko, paano ko ba natiis ang ganitong buhay nang sampung taon? Akala ko noon, ang pagiging strikto niya ay dahil concerned lang siya sa akin. Protective guardian. Mabuting kaibigan ng pamilya. Lahat pala 'yun, kasinungalingan. Pinapanood niya akong lumaki habang alam niyang siya ang dahilan kung bakit wala na akong mga magulang. Napakabaliw. Para akong manika na dahan-dahan niyang binuo pagkatapos niyang basagin ang pamilya ko."Aria," marahang tawag ni Julian. "Maupo ka muna. Ilang oras pa 'yan."Hindi ko siya sinagot. Nanatili akong nakatayo, nakahawak sa malamig na salamin ng viewing gall
JULIAN POVNakatitig ako sa orasan sa dashboard ng Rolls-Royce habang binabaybay namin ang daan patungong St. Jude Medical Center. Walang umiimik sa loob ng sasakyan. Si Aria ay nakasandal pa rin sa kabilang pinto, malayo sa akin, nakatingin sa labas ng bintana na tila ba mas kapana-panabik ang traffic kaysa sa presensya ko.Uminom ako ng kaunting whiskey mula sa baso ko at dahan-dahang inilapag ito sa lalagyan. Nilipat ko ang tingin ko sa kanya. Suot pa rin niya ang blazer na ibinigay ng tauhan ni Vyrios. Kumulo na naman ang dugo ko nang maalala ko kung paano siya hawakan ng lalaking 'yun sa harap ng media kanina."Monica," tawag ko sa cellphone, nakaspeakerphone para marinig sa buong sasakyan."Yes, Julian? Nakadating na kami sa opisina," sagot ni Monica mula sa kabilang linya. Medyo hingal pa ang boses niya."Yung press conference na ginawa ni Aria at Vyrios kanina, siguraduhin mong walang lalabas na kopya sa mga major TV networks. Bibilhin natin ang lahat ng media mileage na nakuh
ARIA POVNanginginig ang buong katawan ko habang nakatitig sa malaking screen sa lobby. Ang video ng pagkakagulo sa ICU room ni Lola ay patuloy na nagpe-play hanggang sa bigla itong mag-black—senyales na napatay na ng IT team ni Alexander ang feed. Pero huli na. Nakita ko na ang kailangan kong makita."Aria, don't listen to him," mabilis na sabi ni Alexander habang hinahawakan ang siko ko. Ang boses niya ay mahina pero may diin, sapat na para marinig ko lang sa gitna ng ingay ng mga reporter. "My team is handling the hospital. Hindi basta-basta makukuha ng mga tao niya ang lola mo.""Handling it?" singit ni Julian, na naglalakad pa rin nang dahan-dahan palapit sa amin. Ang dalawang security guard na nakaharang sa kanya ay parang umurong dahil sa bigat ng awtoridad niya. "The injunction is already signed by the court, Alexander. Legal ang paglipat ko sa matanda. In exactly three minutes, bubunutin ng mga tao ko ang mga apparatus na hindi naman kayang i-maintain ng mumurahing ospital mo
ARIA POVMabilis ang tibok ng puso ko habang pababa kami sa grand staircase ng Imperial Manor. Ngayong gabi ang charity ball kung saan magaganap ang merger announcement ni Julian, pero sa isip ko, ito ang gabi ng pagtakas ko. Suot ko ang isang kulay emerald na gown—masyadong magarbo para sa isang "
ARIA POVBuong gabi kong tinitigan ang calling card ni Alexander Vyrios. Itinago ko iyon sa loob ng casing ng cellphone ko, sa ilalim mismo ng pirma ko sa kontrata ni Julian na kinuha ko ng litrato sa isip ko. Alam kong delikado, pero sa mundong ito na puro pader ang nakapaligid sa akin, ang maliit
ARIA POVIsang linggo na ang nakalipas simula noong pirmahan ko ang kontratang 'yun, pero pakiramdam ko ay isang taon na ang lumipas. Hindi ako pinapayagang lumabas ng mansyon nang walang bodyguards. Kahit sa school, kailangan kong mag-file ng leave dahil sabi ni Julian, "masyado pang magulo ang si
ARIA POVHindi ako nakatulog nang maayos. Buong gabi akong nakatitig lang sa kisame ng guest room—dahil hindi ako pumayag na manatili sa kwarto ni Julian. Sinubukan kong tumakas kagabi pagkapasok niya sa banyo, pero gaya ng inaasahan, naka-lock ang pinto mula sa labas. I felt like a prisoner in a h







