LOGINSa pagkakarinig ng salitang iyon, tila ba bumalik ang enerhiya ni Adrian at marahas siyang napatayo mula sa kanyang silya.
Mabilis na nagbago ang timbre ng kanyang boses, naging mabilis, may panginginig, at puno ng umaapaw na pag-asa. “Anak ko ba si Bunbun? Siya ba ang munting prinsesa ko?”
Bahagyang natigilan ang assistant. Lumunok muna ito ng laway bago nag-atubiling sumagot sa isang mababang tono. “P-President... base po sa inilab
Pinunasan ni Noah ang kanyang mga luha at tahimik na bumalik sa kwarto. Tiningnan niya ang natutulog na si Bunbun. Yumuko siya at marahang hinandugan ng halik ang matambok na kamay ng kapatid."Bunbun, kahit sinong piliin ni Mommy sa huli, aalagaan ka ni Kuya. Hinding-hindi ko hahayaang saktan ka ng kahit sino."Napahilig si Adrian sa upuan ng eroplano, paulit-ulit na nag-e-echo sa isip niya ang mga salita ng anak. Bawat salita nito ay parang talim na bumaon sa dibdib niya.Tama ang anak niya. Ang katotohanang nagkawatak-watak ang pamilya nila ay dahil sa sarili niyang mga maling desisyon. Inaani na niya ngayon ang pait ng nakaraang pang-iiwan at pagtataksil kay Lia. Ito ang karapat-dapat na karma sa kanya.-Makalipas ang kalahating oras, sa wakas ay lumipad na ang eroplano.Kinaumagahan na nang makarating siya sa lumang mansiyon ng pamilya Serano.&n
Habang hawak ang kanyang cellcellphone, nakatayo si Lia sa tapat ng bintana habang dinadamdam ang malamig na simoy ng hangin ng gabi.Hindi ito kasing-ginaw noong gabing lisanin niya ang pamilya Serano noon, mas malamig pa sa gabi ang puso niya ngayon. Wala na siyang kahit katiting na tiwala kay Adrian. Ubos na ubos na siya noon pa man.Noon, masyado niyang ibinigay ang sarili sa lalaking ito. Naniwala siyang mamahalin siya nito habambuhay at totoo ang bawat pag-aalaga nito sa kanya. Kaya naman, pikit-mata siyang nagtiwala—walang kaalam-alam na sinasaksak na pala siya nito sa likod.Siya lang ang nakakaalam kung gaano kasakit ang naramdaman niya noong mga oras na iyon. Parang may paulit-ulit na humihiwa sa laman niya gamit ang kinakalawang na kutsilyo. Masakit pero dahan-dahan itong ibinabaon.Hinding-hindi niya malilimutan ang pakiramdam na iyon habang buhay. At hinding-hindi na niya muling pa
Ang tindi rin magbiro ng tadhana sa kanya. Kung kailan unti-unti na niyang naaabot ang mga pangarap niya pagkatapos ng matagal na paghihirap, doon pa siya makakatanggap ng ganitong klaseng bagsik.At ang dahilan ng sakit na ito at dahil lang sa isang tao, kay Adrian. Apat na taon na ang lumipas, bakit ba hindi pa rin siya makalaya sa sumpa ng lalaking iyon?Noon, ginawa siyang panangga sa gulo, at hindi niya isinumbat kahit nawala ang kakayahan niyang magpinta. Hindi niya isinumbat na hindi itinaboy siya ng sarili nilang anak.Pero bakit hanggang ngayon, ayaw niya pa rin siya nitong lubayan?Hindi pa ba sapat ang pinsalang idinulot nito sa kanya at sa mga bata?Habang tumatagal, lalong nagdidilim ang mukha ni Lia sa galit. Napahigpit ang kapit ng dalawa niyang kamay sa unan na tila ba anumang oras ay mapupunit na ito sa matinding emosyon.Hinawakan ni Leonard
Parang tinutusok ng libo-libong karayom ang puso niya sa sobrang sakit.Ang babaeng noon ay buong-puso siyang minahal nang walang kapalit, ngayon ay malapit nang maging maybahay ng ibang lalaki.Magsasama sila sa iisang bubong, bubuo ng sariling pamilya, magkakaroon ng sariling mga anak. At pagdating ng araw na iyon, mawawalan na ng puwang si Adrian sa buhay nito. Magiging ina na lang ito ng dalawa niyang anak.Wala na itong natitirang nararamdaman para sa kanya. Kahit katiting.Nang mapagtanto iyon, hindi namalayang napadiin ang kapit ni Adrian sa hawak niyang baso. Sa isang iglap, tuluyan iyong nadurog sa palad niya. Bumaon nang malalim ang matatalas at transparent na bubog sa kanyang balat. Agad na dumanak ang malapot at pulang dugo, na dahan-dahang pumatak pababa sa kanyang pulso.Pero wala siyang naramdamang sakit. Manhid na ang buong katawan niya."Mr. Serano! Ano pong nangy
Biglang nag-flashback kay Lia ang nangyari noon, kung paano siya nahulog sa bitag ni Adrian noon. Ang sakit na idinudulot ng lalaking iyon sa buhay niya, ay tila walang katapusan.Nilunok ni Lia ang pait at pilit na pinanindigan ang pagiging kalmado. "Sinasadya ninyong sirain ang pangalan ko. Ipa-paimbestiga ko ito sa abogado ko para lumabas ang katotohanan. Pero isa lang ang sasabihin ko ngayon, guro at magulang lang ang ugnayan namin ni Adrian. Wala akong balak makipag-ugnayan sa kanya nang higit pa roon. Kung itutuloy ninyo ang paninirang-puring ito, idadaan ko kayo sa batas."Pagkatapos magsalita, tumalikod siya para lisanin ang entablado, pero isang malakas na tulak ang tumama sa likod niya. Kasabay nito ang muling pag-ulan ng mga masasakit na salita sa magkabilang tenga niya."Kapag hindi ka nagpaliwanag nang maayos, ibig sabihin guilty ka! Kung hindi mo inaakit si President Serano, bakit ayaw mong pakasalan 'yung
Biglang nagdilim ang paligid bago muling umilaw ang dambuhalang LED screen sa harapan.Isang litrato ang sumambulat doon. Walang may alam kung sino ang may gawa, pero sapat na iyon para magbago ang ihip ng hangin sa buong bulwagan.Sa screen, kitang-kita ang matitinding titigan nina Adrian at Lia. Isang mapanganib na lapit. Doon pa lang, nagsimula nang magbulungan ang mga tao. Ang kaninang palakpakan, napalitan ng nakatutuling bulung-bulungan.Isang matalas na boses ang bumasag sa ingay. Isang babae ang lantarang nagturo kay Lia sabay panghuhusga."Teacher pa naman, tapos ganyan ang pinapakita niyang ehemplo? Kabit! Ang galing mong magturo, pero mas magaling ka palang pumatol sa lalaki!"Sumabay agad ang iba pa. "Oo nga! Ang balita ko, dalawang beses iniligtas ni Miss Imperial ang buhay ni President Serano. Ikakasal na nga sila sa susunod na buwan, tapos umeepal pa ang gurong 'ya
Nang makita ang kanyang ina, hindi tumakbo si Bunbun patungo rito. Sa halip, mas hinigpitan pa ng maliit na bata ang pagkakapulupot ng kanyang mga braso sa leeg ni Adrian.Ang labis na pagiging malapit ng dalawa ay nagdulot ng malalamig na pawis kay Lia. Gumaralgal ang kanyan
Abot-kamay na niya ang kanyang pangarap, ngunit mas pinili niyang manatili sa dilim, hindi iyon ang kilala kong Lia.Mula bata pa lang, malinaw na ang mithiin niya: ang maging isang tanyag na wedding dress designer sa buong mundo. Ipinaglaban niya ito nang buong husa
Nakatayo si Noah sa isang sulok, tahimik na pinapanood ang bawat eksena.Dinig na dinig niya ang bawat salitang binitawan ni Lia, na wala na silang anumang ugnayan, at nakita niya kung paano ito umalis bitbit ang anak ng ibang lalaki. Namula ang kanyang mga mata sa tindi ng galit at hinanakit. Pada
Lumipas ang halos ilang oras bago tuluyang naayos ang shipment issue. Nakuha pa ng courier ang box at ibinalik sa studio. Habang inaayos ang tamang lining, napansin ni Lia na wala si Mina sa main floor.May kakaibang katahimikan sa pantry area nang madako siya. Paglapit niya roon, sa may b







