LOGINAVERY POV
Nagising ako dahil sa huni ng mga ibon sa labas ng bintana. Medyo matagal bago nag-sink in sa utak ko kung nasaan ako. Puti ang kisame, simple ang kwarto, at walang mabigat na atmospera na katulad ng sa mansyon. Nasa Antipolo nga pala kami. Tiningnan ko ang sahig sa tabi ng kama kung saan natulog si Sandro kagabi. Wala na siya roon, pero maayos na nakatupi 'yung kumot at unan na ginamit niya. Pagtingin ko sa phone ko, alas-walo na ng umaga. Masarap ang tulog ko,SANDRO POV "Huwag mong piliting bumangon, Sandro. May mga tahi ka pa sa balikat," seryosong saway sa akin ng doktor habang inaayos ang swero sa kaliwa kong kamay. "Ayos lang ako, Doc. Kailangan ko lang pirmahan ang mga huling waiver para makuha ni Ramos ang clearance sa opisina," sagot ko habang pilit kong itinutuwid ang likod ko rito sa hospital bed ng Makati Medical Center. Ang bawat bahagyang galaw ng kanang braso ko ay may kasamang matalas na kirot, pero wala 'to kumpara sa tindi ng ginhawang naramdaman ko nung marinig ko ang boses ni Avery sa telepono kaninang tanghali. Ligtas sila. Iyan lang naman ang tanging mahalaga sa akin ngayon. Nung lumabas ang doktor, naiwan akong mag-isa sa pribadong suite. Tumingin ako sa labas ng malaking bintana na nakaharap sa mga nagtataasang gusali ng Makati. Pitong taon kong binuhat ang bigat ng kumpanyang ito, iniisip na tinutupad ko ang pangarap ni Papa at tinatama ang mga pagkakamali ko nung gabing mamatay si Samuel. Pero ang totoo, pinalili
AVERY POV "Avery," salubong ng boses ni Sandro sa kabilang linya. Malalim pa rin ang kaniyang paghinga, at maririnig ang mahinang tunog ng mga medical monitor sa background, pero nandoon ang tindi ng ginhawa na matagal ko nang hindi naririnig sa kaniya. "Napanood mo ba ang balita? Hawak na nila si Santos." "Oo, Sandro. Kakapanood ko lang sa tablet ni Gabriel," sagot ko habang humihigpit ang hawak ko sa cellphone. Naramdaman ko ang pag-init ng mga mata ko. Ang bigat na dinala namin mula BGC hanggang Tagaytay, at ngayon dito sa Batangas, parang unt-unting natutunaw. "Sandro... ang sugat mo? Kamusta ka talaga dyan? Huwag kang magsisinungaling sa akin." Narinig ko ang mahina niyang pagtawa, kahit halatang nagingat siya dahil baka bumanat ang mga tahi sa kaniyang kanang balikat. "Masakit nang konti, pero kayang-kaya. Mas masakit ang ulo ko sa mga abogado rito na ayaw akong paalisin sa kama. Pero huwag kang mag-alala, Avery. Ligtas na ako. At ang mas mahalaga, ligtas kayo dyan ni baby. I
AVERY POV Pinalipas ko ang magdamag na nakatitig sa kisame nitong lumang kwarto sa bahay ng nanay ni Gabriel dito sa Batangas. Kahit ligtas kami sa loob ng mataas na bakod na bakal at napapaligiran ng mga puno ng mangga, hindi pa rin talaga ako mapakali. Paano ako kakalma kung ang asawa ko ay nasa isang kwarto sa Makati Medical Center, nagpapagaling mula sa tama ng bala habang ang mga kalaban namin ay parang mga sugatang hayop na nagtatago sa kung saan? Bumangon ako nang dahan-dahan para hindi magising si Salve na mahimbing na natutulog sa kabilang kama. Suot ko pa rin ang cardigan ko kagabi, at dahan-dahan akong lumabas patungo sa balkonahe ng ikalawang palapag. Malamig ang hangin ng madaling-araw sa probinsya, amoy basang damo at lupa, malayo sa mausok at maingay na condo namin sa BGC. .Kailan ba tayo makakahinga nang maluwag, Sandro? Hinaplos ko ang tiyan ko habang nakatingin sa unt-unting pagbubukas ng liwanag sa silangan. Naiisip ko si Tita Letty n
AVERY POV Mabilis kong isinara ang zipper ng canvas bag habang nanginginig ang mga kamay ko. Ramdam ko ang bawat laktaw ng pintig ng puso ko sa tindi ng kaba. Sinasabi ko sa sarili ko na kailangan kong magpakatatag, para sa baby, pero ang hirap kapag alam mong ang asawa mo ay kasalukuyang nasa ospital dahil sa tama ng bala at ang taong pumatay sa kuya niya ay pabalik na rito para ubusin kami. Sandro, sana ayos ka lang dyan, pakiusap ko sa hangin habang pinapahiran ang luhang kanina pa gustong pumatak sa mga pisngi ko. Ayaw kong mag-panic sa harap ni Salve dahil kitang-kita ko na takot na takot na rin siya habang bitbit ang maliit niyang backpack. Kung noon ay pera lang ang pinag-aawayan ng mga Tallano at Jimenez, ngayon ay buhay na ang nakataya. Ang tanga ko na umasa na magiging tahimik ang buhay namin dito sa Tagaytay kahit isang gabi lang. Walang ligtas na lugar para sa amin hangga't malaya ang mga hayop na 'yun. "Ma'am Avery, tara na po. Handa na an
AVERY POV Nagising ako dahil sa singaw ng bagong saing na kanin at amoy ng pinipiritong tuyo na umaakyat sa kwarto mula sa kusina sa ibaba. Medyo madilim pa sa labas, pero nung kapain ko ang tabi ng kama, malamig na ang unan ni Sandro. Wala na siya roon. Mabilis akong bumangon kahit medyo mabigat pa ang pakiramdam ko dahil sa kulang na tulog. Binalot ko ang sarili ko ng isang manipis na cardigan at dahan-dahang bumaba sa hagdan. Nadatnan ko si Salve sa kusina, nag-aayos ng mga plato sa lamesa. Si Gabriel naman ay nakatayo sa may bintana ng sala, may hawak na tasa ng kape habang nakatingin sa labas ng resthouse. Ramdam na naman ang kakaibang tensyon sa hangin, 'yung tipong alam mong may bagyong paparating pero hindi mo alam kung anong oras tatama. "Ma'am Avery, gising na po pala kayo," bati ni Salve nung mapansin niya ako. "Kumain na po kayo rito. Mainit pa 'tong sinangag." "Si Sandro?" tanong ko agad, hindi ko na pinans
SANDRO POV Umakyat ako sa rooftop ng resthouse matapos kong masigurong nakatulog na si Avery sa kwarto namin. Malamig ang hangin dito sa Tagaytay, ramdam na ramdam ko sa balat ko ang lamig na parang sumasabay sa panginginig ng buong katawan ko. Hawak ko ang laptop sa kaliwang kamay ko, habang sa kanang bulsa naman ng jacket ko ay nandoon pa rin ang itim na flash drive na ibinigay sa akin ni Avery kanina. Inilapag ko ang laptop sa ibabaw ng isang lumang mesang kahoy at umupo sa silya. Agad kong tinawagan si Ramos sa pamamagitan ng video call, at kasabay nito ang pag-akyat din ni Gabriel sa rooftop bitbit ang dalawang tasa ng mainit na kape. Umupo si Gabriel sa tabi ko, tahimik ngunit alerto ang mga mata habang hinihintay na mag-connect ang linya namin kay Ramos na nasa opisina pa rin sa Makati. "Sir Sandro," salubong ni Ramos nung bumukas ang camera niya. Mukha siyang pagod na pagod pero seryoso ang ekspresyon. "Nakahanda na po ako. Nak
AVERY POVBiyernes. Ordinaryong araw lang sa labas—mainit ang sikat ng araw at abala ang mga tao sa kani-kanilang buhay. Pero sa loob ng opisina ng mayor sa Taguig, parang tumigil ang oras para sa akin.Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na lounge, tinitingnan ang sarili ko. Hindi ako naka-
AVERY POVMuntik na akong madapa sa silver heels na 'to pagbaba ko ng hagdan. Ang taas masyado, parang balak yata akong pilayin ni Sandro bago pa man kami makarating sa dinner. Hawak-hawak ko ang railings habang dahan-dahang bumababa, tinitiis ang hapdi sa likod ng sakong ko.Nasa baba ng hagdan si
AVERY POV "Bantayan mo si Avery, Beatrice. Huwag mong hahayaang may makalapit na reporter dito. Kahit isa," mahaba at seryosong utos ni Sandro. Mas lalong tumigas ang kaniyang panga habang isinasara ang butones ng jacket niya. "Opo, Sir. Tumatawag na rito ang hospital security para mag-ayos ng da
AVERY POVPag-uwi ko sa apartment, hindi ko na binuksan ang ilaw. Naupo lang ako sa gilid ng kama habang pinapanood ang mga ilaw ng sasakyang dumadaan sa labas. Kanina pa magulo ang isip ko. 'Yung sinabi ni Sandro tungkol sa kumpanya nila, 'yung board, pati 'yung tatay ko... hindi ko na alam kung a







