LOGINAVERY POV
Narinig ko ang mahinang kaluskos ng sapatos ni Sandro sa sahig habang maaga pa lang ay gising na siya para i-check ang perimeter ng bahay kasama si Gabriel. Nakatingin lang ako sa kisame, nakikinig sa bawat yabag ng paa niya hanggang sa bumukas at sumara ang pinto sa ibaba. Hindi na naman ako nakatulog nang maayos pagkatapos ng pagbisita ng abogado ni Mariana kagabi. Ang daling nawala ng kapayapaan na akala ko ay nahanap na namin dito sa Antipolo. Bumangon ako naAVERY POV Pinalipas ko ang magdamag na nakatitig sa kisame nitong lumang kwarto sa bahay ng nanay ni Gabriel dito sa Batangas. Kahit ligtas kami sa loob ng mataas na bakod na bakal at napapaligiran ng mga puno ng mangga, hindi pa rin talaga ako mapakali. Paano ako kakalma kung ang asawa ko ay nasa isang kwarto sa Makati Medical Center, nagpapagaling mula sa tama ng bala habang ang mga kalaban namin ay parang mga sugatang hayop na nagtatago sa kung saan? Bumangon ako nang dahan-dahan para hindi magising si Salve na mahimbing na natutulog sa kabilang kama. Suot ko pa rin ang cardigan ko kagabi, at dahan-dahan akong lumabas patungo sa balkonahe ng ikalawang palapag. Malamig ang hangin ng madaling-araw sa probinsya, amoy basang damo at lupa, malayo sa mausok at maingay na condo namin sa BGC. .Kailan ba tayo makakahinga nang maluwag, Sandro? Hinaplos ko ang tiyan ko habang nakatingin sa unt-unting pagbubukas ng liwanag sa silangan. Naiisip ko si Tita Letty n
AVERY POV Mabilis kong isinara ang zipper ng canvas bag habang nanginginig ang mga kamay ko. Ramdam ko ang bawat laktaw ng pintig ng puso ko sa tindi ng kaba. Sinasabi ko sa sarili ko na kailangan kong magpakatatag, para sa baby, pero ang hirap kapag alam mong ang asawa mo ay kasalukuyang nasa ospital dahil sa tama ng bala at ang taong pumatay sa kuya niya ay pabalik na rito para ubusin kami. Sandro, sana ayos ka lang dyan, pakiusap ko sa hangin habang pinapahiran ang luhang kanina pa gustong pumatak sa mga pisngi ko. Ayaw kong mag-panic sa harap ni Salve dahil kitang-kita ko na takot na takot na rin siya habang bitbit ang maliit niyang backpack. Kung noon ay pera lang ang pinag-aawayan ng mga Tallano at Jimenez, ngayon ay buhay na ang nakataya. Ang tanga ko na umasa na magiging tahimik ang buhay namin dito sa Tagaytay kahit isang gabi lang. Walang ligtas na lugar para sa amin hangga't malaya ang mga hayop na 'yun. "Ma'am Avery, tara na po. Handa na an
AVERY POV Nagising ako dahil sa singaw ng bagong saing na kanin at amoy ng pinipiritong tuyo na umaakyat sa kwarto mula sa kusina sa ibaba. Medyo madilim pa sa labas, pero nung kapain ko ang tabi ng kama, malamig na ang unan ni Sandro. Wala na siya roon. Mabilis akong bumangon kahit medyo mabigat pa ang pakiramdam ko dahil sa kulang na tulog. Binalot ko ang sarili ko ng isang manipis na cardigan at dahan-dahang bumaba sa hagdan. Nadatnan ko si Salve sa kusina, nag-aayos ng mga plato sa lamesa. Si Gabriel naman ay nakatayo sa may bintana ng sala, may hawak na tasa ng kape habang nakatingin sa labas ng resthouse. Ramdam na naman ang kakaibang tensyon sa hangin, 'yung tipong alam mong may bagyong paparating pero hindi mo alam kung anong oras tatama. "Ma'am Avery, gising na po pala kayo," bati ni Salve nung mapansin niya ako. "Kumain na po kayo rito. Mainit pa 'tong sinangag." "Si Sandro?" tanong ko agad, hindi ko na pinans
SANDRO POV Umakyat ako sa rooftop ng resthouse matapos kong masigurong nakatulog na si Avery sa kwarto namin. Malamig ang hangin dito sa Tagaytay, ramdam na ramdam ko sa balat ko ang lamig na parang sumasabay sa panginginig ng buong katawan ko. Hawak ko ang laptop sa kaliwang kamay ko, habang sa kanang bulsa naman ng jacket ko ay nandoon pa rin ang itim na flash drive na ibinigay sa akin ni Avery kanina. Inilapag ko ang laptop sa ibabaw ng isang lumang mesang kahoy at umupo sa silya. Agad kong tinawagan si Ramos sa pamamagitan ng video call, at kasabay nito ang pag-akyat din ni Gabriel sa rooftop bitbit ang dalawang tasa ng mainit na kape. Umupo si Gabriel sa tabi ko, tahimik ngunit alerto ang mga mata habang hinihintay na mag-connect ang linya namin kay Ramos na nasa opisina pa rin sa Makati. "Sir Sandro," salubong ni Ramos nung bumukas ang camera niya. Mukha siyang pagod na pagod pero seryoso ang ekspresyon. "Nakahanda na po ako. Nak
AVERY POV Niyakap ko nang mas mahigpit ang makapal na kumot na nakabalot sa balikat ko habang nakaupo ako sa tapat ng fireplace. Ang lakas ng ihip ng hangin sa labas, humahampas sa mga luma at malalaking bintanang kahoy nitong resthouse. Sanay naman ako sa lamig, pero iba 'yung lamig dito sa Tagaytay ngayon. May kasamang kilabot. Pakiramdam ko, kahit anong layo ang takbuhin namin, dala-dala pa rin namin 'yung bigat ng mga sikretong iniwan namin sa Maynila. Nilingon ko si Sandro na kasalukuyang kausap si Gabriel sa may madilim na sulok ng sala. Seryoso ang mukha niya, paminsan-minsan ay humahawak sa kaniyang batok na tila ba doon nag-iipon ang lahat ng stress niya sa buhay. Simula nung sumakay kami sa van paalis ng BGC, hindi ko na siya nakitang ngumiti nang totoo. Paano nga naman siya ngingiti? Kung ang mismong nanay mo ang nagkanulo sa sarili mong kapatid para lang sa pera at kapangyarihan, parang guguho talaga ang mundo mo. Galit na galit ka siguro s
AVERY POV Ramdam ko ang bawat segundo na lumilipas habang nakatingin ako sa orasan sa pader ng condo. Dalawang oras na ang nakalipas simula nang makatanggap ako ng text kay Ramos, pero wala pa ring update. Ano na kayang nangyayari roon? Tanong ko sa sarili ko habang pabalik-balik sa paglalakad sa sala. Ang bawat yabag ng paa ko ay tila sumasabay sa pintig ng puso ko. Paano kung maging marahas si Tita Letty? O paano kung hindi makayanan ni Sandro ang emosyon niya? "Ma'am, uminom po muna kayo ng tubig. Masyado na kayong balisa," malambing na sabi ni Salve habang inilalapag ang baso sa maliit na lamesa. "Hindi ko mapigilan, Salve. Paano kung may mangyaring masama sa kaniya?" sagot ko, pilit kong pinapakalma ang sarili ko pero hindi talaga kaya. Ang flash drive na ibinigay ko kay Sandro... sana magamit niya 'yun nang tama. Sana hindi 'yun maging mitsa ng mas malaking gulo. Habang naghihintay, napaupo ako sa sofa at hinaplos ang aking tiyan. *Baby,
AVERY POV Nanginginig ang kamay ko habang hawak ko ang phone ko sa tapat ng mukha ni Sandro. Kitang-kita ko kung paano tuluyang nawalan ng kulay ang mukha niya nung marinig niya ang boses na lumalabas mula sa speaker ng cellphone ko. Boses 'yun ng kuya niyang si Samuel. Isang video recording pit
AVERY POV "Bantayan mo si Avery, Beatrice. Huwag mong hahayaang may makalapit na reporter dito. Kahit isa," mahaba at seryosong utos ni Sandro. Mas lalong tumigas ang kaniyang panga habang isinasara ang butones ng jacket niya. "Opo, Sir. Tumatawag na rito ang hospital security para mag-ayos ng da
AVERY POV Hindi na ako nakabalik sa tulog pagkatapos ng huling sinabi ni Sandro sa balcony. Bumalik lang ako sa kama, nagkumot, at nakatitig lang sa dilim hanggang mag-alas-sais ng umaga. Ang gulo-gulo ng utak ko. Ano ba talaga ang pinasukan ko? Akala ko noong una, simple lang ang usapan—magpa
AVERY POVBiyernes. Ordinaryong araw lang sa labas—mainit ang sikat ng araw at abala ang mga tao sa kani-kanilang buhay. Pero sa loob ng opisina ng mayor sa Taguig, parang tumigil ang oras para sa akin.Nakatayo ako sa harap ng salamin sa maliit na lounge, tinitingnan ang sarili ko. Hindi ako naka-







