Mag-log inThey said a Laxamana could never survive away from the grid. But Timothy proved that his entire world was already standing right in front of him.Dalawang taon matapos ang kasal—at dalawang taon mula nang magpasya si Timothy na tuluyang talikuran ang malamig at ang walang katapusang takbo ng mga stocks, ang mga flash ng media, at ang ingay ng Dominion, ay naging mga malabong alingawngaw na lamang ng nakaraan.Nakatayo kami sa isang pribadong isla sa Batangas. Isang nakatagong paraiso na walang mararangas na hotel, walang semento, at higit sa lahat, walang maayos na signal ng telepono. Dito namin piniling magtayo ng isang simpleng beachfront villa. Dito namin piniling mabuhay, malayo sa mga anino ng mga Del Rio at sa lahat ng sugat ng pitong taong digmaan na tuluyan nang natunaw sa bawat segundong lumilipas.Lumabas ako sa terrace ng aming bahay, suot ang isang simpleng puting linen dress na sumasabay sa marahang ihip ng hangin na may amoy ng asin at kalayaan. Doon ko sila nakita.Nakas
Ang unang liwanag ng sikat ng araw ay marahang sumilip sa pagitan ng mga puting kurtina ng villa, nag-iiwan ng mahahabang guhit ng ginto sa ibabaw ng malambot na kama. Kasabay nito ang banayad na simoy ng hangin mula sa dalampasigan na may dalang amoy ng sea salt, pamilyar at payapa.Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, sinalubong ng bahagyang hilo mula sa matinding pagod at emosyon ng nagdaang araw. Ngunit bago pa man tuluyang magproseso ang aking isip, naramdaman ko ang isang mabigat ngunit kumportableng braso na nakapulupot sa aking baywang, humihila sa akin pabalik sa isang mainit na dibdib.Napatitig ako sa lalaking katabi ko.Si Timothy. Ang aking asawa.Wala ang kaniyang karaniwang selyo ng buhok na naka-brush back; ang ilang hibla nito ay gulo-gulong nakalagay sa kaniyang noo, na nagpamukha sa kaniya na mas bata at malayo sa malamig na CEO na kinatatakutan sa boardroom. Ang kaniyang panga ay relaks, ang kaniyang mga labi ay bahagyang nakabukas, at ang mabagal na pag-n
Ang ingay ng labas ng katedral ay tila isang malabong humming sa aking pandinig habang naglalakad kami ni Timothy palabas, sinalubong ng ulan ng mga puting petals at ng nakakasilaw na flash ng mga kamera ng media. Ang kaniyang kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking baywang, isang protektibong gawi na ngayon ay wala nang itinatagong takot—kundi purong pag-aari at kalayaan.Ang reception sa grand ballroom ng The Peninsula Manila ay naging isang obra maestra ng kontradiksyon. Sa isang banda, nandoon ang pormalidad ng alta lipunan: ang mga matatayog na kristal na chandelier, ang tunog ng banayad na jazz, at ang mga naglalakihang pangalan sa mundo ng negosyo. Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon, ang aming lamesa ay puno ng init na kailanman ay hindi mabibili ng pera."Isang baso pa nga ng champagne, Trevor," natatawang utos ni Kacely habang nakasandal sa upuan, bahagyang namumula ang mga pisngi dahil sa nakatutuwang pagod ng buong araw. "Grabe, feeling ko ako 'yung ikinasal sa tindi ng kaba
They said a Laxamana wedding would always be a merger of empires. But Timothy made sure it was only a union of two souls.Ang Manila Cathedral ay binalot ng kakaibang antas ng elegansa na ngayon lang nakita ng alta lipunan. Walang mararahas na dekorasyon, walang nagtutunggaliang mga kulay.Ang buong dambana ay pinaligiran ng libu-libong buhay na white lisianthus, phalaenopsis orchids, at mga sariwang eucalyptus na nagpabango sa malamig na hangin sa loob ng simbahan. Ang dulo ng bawat upuan ay may nakasabit na mga kristal na may nakasinding kandila, lumilikha ng isang tila panaginip na liwanag na sumasayaw sa lumang arkitektura ng katedral.Ang tunog ng mga violin mula sa isang full orchestra ang dahan-dahang bumasag sa bulong ng mga piling bisita nang bumukas ang dambuhalang pinto ng simbahan.Napatayo ang lahat. Ngunit ang aking paningin ay nakatutok lang sa dulo ng mahabang karpet—kung saan nakatayo ang isang Timothy Axel Laxamana.He was wearing a bespoke, midnight-blue velvet tuxe
Akala ko, ang gulo sa Del Rio Tower, ang pagbagsak ng kanilang imperyo sa harap ng media, at ang sunod-sunod na balita sa telebisyon ang dulo ng lahat. Akala ko, iyon na ang pinakamatinding yugto ng kwento namin.Mali ako. Dahil ang totoong pinaplano ni Timothy Laxamana... ay mas tahimik. Mas malalim. At mas permanente. Isang hakbang na walang kinalaman sa mga stocks, sa Laxamana Holdings, o sa paghihiganti."Magbihis ka nang maayos," kaswal na sabi ni Trevor habang humihigop ng kape sa almusal.Bahagya kong isiningkit ang mga mata ko sa kaniya, puno ng hinala. "…Bakit?"Hindi siya nag-angat ng tingin mula sa kaniyang telepono, patuloy ang mabilis na pagpindot. "Sabi ni Lola, mahalaga raw. Huwag ka nang maraming tanong, Ate Marianne."Iyon lang. Walang paliwanag. Walang detalye. Isang maikling utos na may dalang kakaibang kaba. At si Timothy? Hindi siya nagsalita buong magdamag at maghapon. Pero sa tuwing magkakasalubong ang mga tingin namin, tinitingnan niya ako na tila ba alam na ni
Akala ko noon, kapag natapos na ang lahat ng gulo, ang kapayapaan ay magiging isang nakababagot na siklo ng paulit-ulit na araw. Akala ko, kapag wala nang banta ng mga Del Rio, babalik lang kami sa isang normal na buhay na walang masyadong kulay.Turns out… it feels like someone constantly checking if you’re still there.Mali ako. Dahil ang kapayapaan pala sa piling ng isang Timothy Laxamana ay nangangahulugan ng isang bagong uri ng tensyon—isang banayad ngunit walang katapusang pagsisigurado kung totoo bang hindi ako naglaho kasabay ng paglipas ng gabi.Paglabas ko ng aking silid kinaumagahan, sinalubong ako ng pamilyar na katahimikan ng mansiyon. Pero sa pagkakataong ito, masyadong tahimik. Too quiet. Ang kaba na akala ko ay tuluyan ko nang nailibing sa Del Rio Tower ay biglang gumapang pabalik sa aking dibdib."Good morning," kaswal kong bati sa malawak na hallway, pilit na itinatago ang biglaang pagbago ng ritmo ng puso ko.No reply. Walang sumagot."Timothy?" lakas-loob ko pang t
P.uro na ako mura sa utak ko habang nasa loob ng elevator, ni hindi pa ako nakakapagpahinga tapos uutusan niya ulit akong bumaba para lang sa kape niya?! Kung kaya niyang man trip, pwes ako rin!“Ahh, Miss… sure ka ba na with sugar iyang kay Mr. Laxamana?” tanong ng barista sakin pagkabigay niya ng
Marriane Mercadejas Maaga akong nagising dahil 8 am ang pasok ko. Alasingko pa lang ay nag asikaso na ako ng isusuot ko. Lulunukin ko na muna ang pride ko sa ngayon, dahil kailangan ko talaga ng trabaho, isa pa, ayokong sirain yung saya ni mamay kahapon nang malaman niyang maiinterview ako at nata
Timothy Axel Laxamana Hindi naging maayos ang tulog ko dahil sa babaeng sumuntok sakin kagabi. I still can’t believe she had the nerve to do that to me. There’s no way I’ll let her treat me like that, not in my bar, not under my roof. I decided na lang na mag punta na lang sa kumpanya, pero ng ma
Masakit ang ulo kong bumangon sa higaan, buti na lang pag uwi ko kagabi ay tulog na si Mamay, kung hindi ay malilintikan talaga ako pag naamoy niya akong amoy alak. Pag labas ko ng kuwarto ko ay naabutan ko si Mamay na nagluluto ng sinangag, may nakalapag na rin sa hapag na piniritong itlog at lon







