Chapter 3: Broken Promises

Masakit pala talaga kapag ang kinatatakutan mo sa loob ng mahabang panahon ay tuluyan nang naging katotohanan.

Iyon ang natutunan ni Sophia habang nakaupo sa sahig ng home office ni Adrian. Hindi na niya alam kung gaano katagal siyang umiiyak. Siguro ilang minuto o siguro isang oras. O baka higit pa pero wala na siyang pakialam. Pakiramdam niya ay tumigil ang oras. Tumigil ang mundo at tumigil ang lahat.

Maliban sa sakit na patuloy na lumalamon sa kanya. Nasa tabi pa rin niya ang cellphone ni Adrian. Naka-on pa rin ang screen nito. At naroon pa rin ang mga mensaheng paulit-ulit na sumasaksak sa puso niya.

"I miss you already."

"Last night was perfect."

"When are you telling your wife?"

Asawa.

Hindi Sophia. Hindi ang pangalan niya. Kundi asawa. Parang isa na lang siyang balakid sa buhay ng dalawa. Parang isang problemang kailangang alisin.

Napapikit siya habang pinupunasan ang luha sa kanyang mga mata.

Hindi niya alam kung alin ang mas masakit. Ang katotohanang niloko siya ni Adrian o ang katotohanang matagal na pala itong nangyayari. Dahil hindi isang gabing pagkakamali ang nababasa niya. Hindi isang aksidenteng desisyon. Hindi isang impulsive na pagkakamali.

Mabagal niyang inilapag ang cellphone sa mesa. Ayaw na niyang magbasa pa. Ayaw na niyang makakita ng mas marami pang detalye. Dahil sapat na ang nakita niya para wasakin ang lahat.

Tumayo siya at habang nakatingin sa opisina ng asawa niya, biglang bumalik sa kanya ang mga alaala.

Mga alaalang dati ay nagpapangiti sa kanya. Ngayon, nagpapaiyak na lang.

—

Pitong taon na ang nakalipas. Bagong kasal pa lamang sila noon. Nakatira pa sa maliit na condominium unit.

Wala pang mansyon. Wala pang luxury cars. Wala pang milyon-milyong kontrata.

Pero masaya sila. Sobrang saya.

Naalala niya kung paano siya niyayakap ni Adrian habang nagluluto siya. Kung paano ito nagpapanggap na hindi marunong para lang mapatawa siya. Kung paano ito nagsasabing hindi kumpleto ang araw nito kapag hindi siya nakikita.

Noong panahong iyon, si Sophia ang sentro ng mundo ni Adrian. At si Adrian naman ang buong mundo niya. Ngunit nagbago ang lahat nang magsimulang lumaki ang kumpanya nito.

Noong una, naiintindihan niya. Mas maraming meetings. Mas maraming business trips. Mas maraming responsibilidad. Normal iyon. Sinusuportahan niya ito. Ipinagmamalaki pa nga niya eh. Ngunit habang tumataas ang tagumpay ni Adrian ay unti-unti rin itong lumalayo.

Nabawasan ang mga date nights nila, nabawasan ang mga tawag at nabawasan ang mga yakap. Hanggang sa isang araw ay parang wala na talaga. Hindi niya napansin kung kailan eksaktong nangyari.

Dahan-dahan kasing nawala at paunti-unti. Parang kandilang unti-unting nauubos ang apoy. Hanggang sa magising na lamang siya isang araw at maramdamang mag-isa na siya sa sarili niyang marriage.

Napamulat si Sophia. Mas masakit pala kapag binalikan mo ang masasayang alaala. Dahil mas lalo mong naiisip kung gaano kalaki ang nawala. Biglang may tumunog na makina sa driveway. Pamilyar na tunog iyon sa kaniyang tainga. Kotse ni Adrian ang dumating kaya agad siyang natigilan. Napatitig siya sa pinto. Bumalik na ang asawa niya.

At sa unang pagkakataon matapos niyang malaman ang katotohanan ay hindi niya alam kung paano ito haharapin. Hindi niya alam kung kaya niyang magpanggap.

Hindi niya alam kung kaya niyang tumingin sa mukha nito nang hindi naiisip ang ibang babae. Narinig niya ang pagbukas ng front door. Kasunod noon ang mga yabag papalapit.

Mabilis niyang pinunasan ang mga luha sa pisngi. Ayaw niyang makita siya nitong umiiyak. Ayaw niyang ibigay ang kasiyahang iyon.

Makalipas ang ilang segundo ay lumitaw si Adrian sa pinto ng opisina.

Agad itong natigilan nang makita siya.

"Soph?"

Napatingin ito sa kanya. Pagkatapos ay sa cellphone sa mesa. At doon bahagyang nagbago ang kulay ng mukha nito. Para itong nanlamig, nanigas at agad itong natahimik. At sa katahimikang iyon ay nakuha na ni Sophia ang kumpirmasyong kailangan niya. Alam ni Adrian. Alam nitong nahuli na siya.

"Wala ka bang sasabihin?" tanong niya dito. Mahina lang ang pagkasabi niya pero puno ng sakit ang bawat salita.

Hindi agad sumagot si Adrian.

"Sophia..."

Napatawa siya nang mapait.

"'Sophia' lang?"

Humigpit ang panga ng lalaki. Hindi ito makatingin nang diretso sa kanya at mas lalo iyong masakit dahil ang isang inosenteng tao ay lumalaban. Ang inosenteng tao ay nagpapaliwanag at ipagtatanggol ang sarili.

Pero si Adrian ay tumahimik at halata talagang guilty.

"How long?" tanong niya.

Nanatiling tahimik ang lalaki.

"How long, Adrian?"

Muling bumuntong-hininga ito. At doon tuluyang nadurog ang puso niya. Dahil alam niyang hindi na nito maitatanggi.

Hindi na.

"A few months."

Pakiramdam ni Sophia ay may sumampal sa kanya. Ilang buwan? Ilang buwan siyang ginawang tanga? Ilang buwan siyang pinagmukhang walang alam? Ilang buwan siyang umuwing mag-isa habang may ibang babaeng naghihintay sa asawa niya?

"You're lying." Mahina ang boses niya ngunit matalim ang bawat bitaw ng salita.

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Adrian.

"I know you, Adrian."

At muli na namang bumalot ang katahimikan.

"That wasn't a few months."

Pero hindi pa rin ito nagsalita at doon niya nakuha ang sagot.

Ang buong akala niya ay matagal pa siya bago makahanap ng evidence. Pero hindi pala. Mas mabuti na rin siguro to diba?

Tumulo muli ang luha niya. Ngunit hindi na niya ito pinunasan. Bahala na. Hayaan na niyang makita nito ang sakit. Deserve nitong makita.

"Why?"

Iyon lamang ang tanong niya. Hindi pasigaw ang tanong niya, hindi pagalit, at hiindi siya nag-hysterical. Simpleng tanong lang.

Bakit? Bakit hindi siya naging sapat? Bakit kinailangan pang humanap ng iba? Bakit sinira ang pitong taong pagsasama?

Ngunit ang sagot ni Adrian ang tuluyang nagpaguho sa natitirang bahagi ng puso niya.

Napabuntong-hininga ito. Pagkatapos ay tumingin sa kanya ng direkta. Malamig ang tingin nito na parang sinasabi nitong pagod na ito. Ni hindi man lang ito nagpakita ng emotion.

"I don't know if I love you anymore."

Parang tumigil ang mundo niya nang tuluyan. Wala nang tunog siyang naririnig. Parang pati hangin ay iniwan siya, parang pati liwanag hindi na niya makita. Ang narinig lamang ni Sophia ay ang tunog ng sariling puso niyang tuluyang nabasag.

Dahil minsan ay mas masakit pa ang katotohanan kaysa sa kasinungalingan. At sa sandaling iyon, napagtanto niya ang isang bagay.

Hindi ang affair ang sumira sa kanya. Hindi ang ibang babae. Hindi ang pagtataksil. Kundi ang katotohanang matagal nang tumigil si Adrian Gonzaga sa pagmamahal sa kanya. At siya na lamang ang hindi nakakaalam.

Sa unang pagkakataon matapos ang pitong taong pagsasama ay naramdaman ni Sophia na parang wala na siyang asawa. At marahil ay matagal na pala talaga.