LOGINThanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“…HABANG AKO ANG BAHALA KAY WENDY.”Umiling si Damion.“I’m the kind of person who always wants something in return.” Bahagya itong huminto. “Aside from taking care of Wendy, if I ask you to do something, you have to agree.”Napaatras nang bahagya si Czarina. Instinktibo niyang itinakip ang dalawang braso sa sarili. “A-Anong balak n’yong ipagawa sa akin?”Napangiwi si Damion na tila nadidiri. “Relax.” Tinaasan siya nito ng kilay. “I’m not interested in your body.”“Talaga lang?” bulong sa isip. Napasimangot si Czarina. “Kung hindi ka interesado, sino pala ang nanghalik sa akin sa hagdan?”Tila nabasa ni Damion ang iniisip niya, kaya nagsalita ito agad.“That was just punishment.” Kalmado ang boses nito. “Para matuto kang may mga salitang hindi dapat binibitawan… at may mga taong hindi mo dapat basta-basta binabangga.”Agad na napahawak si Czarina sa sariling mga labi.“Wait...” Nagkunwari siyang naguguluhan. “Nasabi ko ba ‘yon nang malakas?”“No.”Bahagyang ngumiti si Damion. “But I’m
LABIS NA NATUWA si Czarina nang hindi tumutol si Tito Fran. Ngunit hindi nagtagal ang saya niya.Plano lang naman niya ang lahat. Paano kung biro lang pala ang sinabi ni Damion? Ayaw niyang umasa sa maling akala.Sa huli, nagpasya siyang lunukin ang pride at tanungin mismo si Damion. Ngunit nang dumating na ang pagkakataon, bigla siyang nag-alinlangan. Kakakatanggi lang niya noon, tapos ngayon siya pa ang magtatanong. Nakakahiya.HABANG ABALA si Czarina sa pamamahagi ng mga dokumento sa iba't ibang departamento, paulit-ulit pa rin niyang iniisip kung paano kakausapin si Damion. Sa gitna ng paglalakad, muntik siyang madulas sa balat ng prutas mabuti na lang ay nakakapit siya bigla sa railings, pero bahagyang napilayan. Sakto namang dumating si Damion. Dahil ayaw niyang makita nito ang nakakahiyang sitwasyon, mabilis siyang nagkunwaring umiinom ng tubig habang palihim na nararamdaman ang paglapit nito. Nang mapansin siya ni Damion, nagkunwari si Czarina na napadaan lang at umiinom ng
“SO… YOU’RE REALLY NOT GOING TO HELP?”“It‘s not that I don‘t want to.” Kibit-balikat si Damion. “There‘s simply nothing I can do. Pero kung nag-aalala ka talaga, pwede ka namang sumama sa ‘min.” Bahagya itong ngumiti. “Though I doubt you have the guts.”Napairap si Czarina. “Tama ka. I don’t.” Tumaas ang isang sulok ng labi niya. “And don‘t bother using reverse psychology on me. Hindi gagana ‘yan.”Pagkasabi niyon, sumakay siya sa elevator. Nanatili namang nakatayo si Damion habang unti-unting nagsasara ang mga pinto. Lumalim ang ngiti nito. Coward.BUONG HAPON, hindi mawala sa isip ni Czarina ang naging usapan nila ni Damion.Hanggang sa makauwi siya… Halata pa rin ang pagkainis sa mukha niya. Napansin iyon ni Tito Fran.“Miss, may problema ba?”Tinanggap ni Czarina ang tasa ng tsaa at napabuntong-hininga.“Hay...” Umiling siya. “Si Wendy kasi. Alam na ngang hindi maganda ang kondisyon niya; gusto pa ring sumama sa trip nila dahil lang sa mga impostor na ‘yon.”“Narinig ko nga ang t
MARQUEZ FAMILY MANSION.Nang makabalik si Damion sa mansyon mula sa ospital, he looked somewhat lost and dejected. Para itong tuta na naligaw at hindi mahanap ang amo, o kaya'y basang sisiw na nawalan ng masisilungan. Gano’n ka-down ang mood niya matapos tumakbo palayo si Czarina sa kanya na para bang isa siyang halimaw na kailangan agad layuan.He badly misses her, and if only he could, poposasan niya ito at ikukulong sa tabi niya para hindi na muling makatakas.Pero nang makita ang babaeng nasa harapan niya, umaarte bilang asawa niya, wala siyang nagawa kundi ngumiti at maging mabait dito.“Damion...” agad na tanong ni Cassidy. “Okay na ba si Wendy?”“Nagising na siya.”Napabuntong-hininga si Cassidy.“Mabuti naman.” Napahawak siya sa dibdib. “Kung may nangyari kay Wenwen dahil sa akin, hindi ko mapapatawad ang sarili ko habang buhay.” Unti-unti na namang namuo ang luha sa mga mata niya. “Ano bang nangyari sa akin noon? How could I do something that horrible to her?”Umupo siya sa
“AND WHO SAID WE WOULDN’T TAKE RESPONSIBILITY?”Bahagyang ngumiti si Czarina. “Hindi na kailangang sabihin ‘yan. Nakikita naman.”Sandaling natahimik si Damion. Pagkatapos ay malamig itong ngumiti. “You really never think before you speak, do you?”Nanlaki ang mga mata ni Czarina. “Anong sabi mo?”“I said...” Bahagyang itinaas ni Damion ang isang kilay. “You're letting your emotions do all the thinking.”Halos mawalan ng pasensya si Czarina. “You—!”Bago pa tuluyang lumala ang argumento… Mahina ngunit nagmamadaling nagsalita si Wendy. “Um…” pilit siyang ngumiti. “Puwede ninyong tigilan ang pag-aaway? Sumasakit ang ulo ko sa inyo. Isa pa, kailangan kong magpahinga at katahimikan.”Nais lamang ni Wendy na kumalma silang dalawa upang maayos nilang mapag-usapan ang lahat.Itinaas ni Czarina ang baba at itinuro ang pinto. “Narinig mo naman siya, ‘di ba? Maaari ka nang umalis.”Bahagyang ngumisi si Damion. “Bakit ako lang ang aalis? Kung aalis man ako, sabay na tayong aalis.”“Sino bang gust
“TUMAWAG KAYO NG AMBULANSYA!”Habang nagbibigay siya ng first aid, unti-unting natauhan si Cassidy.Napatingin siya kay Wendy. Mabilis na namumutla ang mukha nito hanggang sa halos mawalan na ito ng kulay.Doon lang siya kinabahan. Pasyente pa rin siya… What if… What if I really killed her?Nanghina ang mga tuhod ni Cassidy at tuluyan siyang napaupo sa sahig. Sobrang takot niya na hindi man lang siya makaiyak.Sa gitna ng kaguluhan, mabilis na pumasok si Tito Fran. Hindi na ito nag-aksaya ng oras. Agad nitong binuhat si Wendy.“You—”“She’s running out of time.” Mariing putol ni Tito Fran. “Hindi na kayang maghintay pa ng ambulansya.”Napatingin ito sa caregiver. “Bring my car.” Sa sandaling iyon, wala na ang karaniwan nitong mahinahon at palangiting anyo. Ang natitira na lamang ay ang awtoridad ng isang lalaking sanay magdesisyon sa oras ng panganib. At walang sinuman ang nangahas na kumontra.Nasa hardin noon si Mr. Marquez. Kaya nang malaman niya ang nangyari, nauna nang maisugod n
“NAGLASLAS?” malamig na tanong ni Damion. “Why would she commit suicide?”Napapitlag ang nurse, hindi alam kung anong sasabihin. “H-Hindi ko po alam, Mr. Marquez… Lumabas lang ho ako kanina para kuhanan siya ng pagkain… Pagbalik ko… N-Naglaslas na po siya…”Gumalaw ang panga ni Damion. “I’ll be ther
“...IKAW NA ANG MAGIGING HUMAN WHEELCHAIR NIYA. NAIINTINDIHAN MO?”Damion’s face darkened at wala sa sariling tumanggi ito. “Marami akong aasikasuhin, Dad. Marami namang kasambahay dito sa bahay na pwedeng mag-alaga sa kanya.”Ayaw rin naman ni Czarina na alagaan siya nito kaya maging siya ay tumang
“A-ANONG GAGAWIN MO?” mahina nitong tanong, halos hindi na marinig ang boses.Paatras siya nang paatras hanggang sa dumikit ang likod niya sa malamig na pader—wala na siyang matakbuhan.Tahimik siyang pinagmasdan ni Damion, ang mga mata’y madilim at puno ng galit. Magulo na ang buhok ni Czarina, at
SIERRA HOSPITAL.Mabilis na nakarating si Damion sa ward ni Cassidy.Pagdating pa lang niya sa pinto ay nasalubong niya agad ang doktor na palabas. Halatang nakahinga ito nang maluwag nang makita siya at agad na nagsalita, “Mr. Marquez, bumaba na po ang lagnat ni Miss Ilustre, pero hindi pa rin po







