LOGINthanks a bunch for reading! Your comments always make my day. Hope you’re having an amazing one too~ 🌸🫶
“...JUST FOCUS ON CHANGING YOURSELF.”Bahagyang ibinaba ni Cassidy ang ulo. Hindi mapakali ang mga kamay niyang magkakapit.“Nag-aalala lang ako…” mahina niyang bulong. “Paano kung hindi pa talaga ako pinapatawad ni Miss Velasco? Paano kung may galit pa rin siya... Gusto ko siyang kausapin ulit.”“You already apologized, and she accepted it.” Nanatiling kalmado ang boses ni Damion. “That’s enough. Why keep making yourself suffer?”“Pero—”“No.” Mahinahon pero mariing pinutol siya ni Damion. “I’ve already seen your sincerity. Don’t force yourself.”Sa tono pa lang nito, alam na ni Cassidy na ayaw na nitong pag-usapan pa ang tungkol kay Czarina.Sa paningin ng iba, parang ipinagtatanggol lang siya ni Damion. Pero para kay Cassidy… Parang gusto lang nitong siguraduhing hindi na niya muling guguluhin si Czarina.Mas humigpit ang pagkakakuyom niya sa sariling palad. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Puno ng hinanakit ang mga mata niya.“Do you really see my sincerity?” mahina niyang
“MUKHANG NASABI NA RIN NAMAN ANG LAHAT NG KAILANGANG SABIHIN.”Aalis na sana si Czarina para puntahan ang tiyuhin nang muling nagsalita si Damion.“That guy who kept bothering you...” malamig nitong sabi. “He’s already been kicked out of the city. Hindi na siya makakabalik para guluhin ka ulit.”Napakurap si Czarina. Hindi siya agad nakapagsalita.Pagkaraan ng ilang segundo, napailing na lang siya. “You really went all out.”Akala ni Damion ay magpapasalamat siya. Pero ang unang narinig nito ay tila pagbatikos.Bahagyang tumalim ang tingin nito.“You feel sorry for him?” malamig nitong tanong. “If that’s the case, I can bring him back so you can continue getting to know each other.”Mabilis na umiling si Czarina.“No, no. Wala akong intensyong gawin sa kanya ng kahit ano pa ’yan.” Napangiti siya nang alanganin. “Sinasabi ko lang, masyado kang desidido. Once you make a move, you don’t leave any loose ends.”Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ni Damion.“Just remember what you promis
“…THEN ANO PA BA ANG PAG-UUSAPAN?”Halatang tumama ang sagot ni Tito Fran. Sa isang iglap, tila naubusan ng isasagot si Damion.Halos mapangiti si Czarina. Wow… bihira niyang makitang natutulala si Damion.Ang galing talaga ni Tito Fran.Pero hindi pa man siya tuluyang nakakasaya… Bumaling na sa kanya si Damion.“Of course, we have something to talk about.” Malamig ang boses nito. “Like my employee’s love life. For example...” Bahagya itong tumigil. “That clueless idiot who kept pestering you, ignored your rejection, and insisted on asking you out.”Agad nawala ang ngiti ni Czarina. Seriously?Sa dami ng puwedeng pag-usapan… Iyon pa talaga ang binuksan nito.Naikuwento na niya kay Tito Fran ang nangyari sa office ilang araw na ang nakalipas, pero hindi na niya iyon pinalaki. Hindi rin naman gaanong binigyan ng pansin ng matanda, kaya akala niya tapos na ang usapan.Pero ngayon… Sa paraan ng pagkukuwento ni Damion, para bang isa nang delikadong kriminal ang lalaking may salamin.Hindi
“...I HOPE YOU CAN FORGIVE ME.”Bahagyang tumaas ang kilay ni Czarina. Hindi niya inaasahang magagawa iyon ni Cassidy.Sa totoo lang, wala sa kanya kung gaano katagal yuyuko. Pero dahil nakatingin ang lahat—lalo na ang pamilya Marquez—wala siyang ibang magagawa kundi panatilihin ang maayos na pakikitungo.“Your family has already apologized more than enough,” kalmado niyang sabi. “And sinabi na rin naman naming wala kaming sama ng loob. So... let’s leave everything in the past.”“Thank you for your kindness, Miss Velasco.” Dahan-dahang tumuwid si Cassidy. “I’ll make it up to you someday.”“There’s no need.”Nakangiting tumango si Mr. Marquez. “I’m glad everything has been cleared up. It was all just a misunderstanding.” Napatingin ito kay Tito Fran. “Now that everything’s settled, I hope we can all move forward... Don’t you agree?”Bahagyang ngumiti si Tito Fran. “People make mistakes.” Dahan-dahan nitong ibinaba ang hawak na kubyertos. “What matters is whether they truly learn from
“MAKE SURE YOU KEEP YOUR WORD.”“Definitely.”Napasulyap si Czarina sa tambak na papeles sa mesa. “So… Paano na po ‘tong mga ‘to?”“Go home.” Maikli ang sagot ni Damion. “We’ll deal with them tomorrow.”Yes!Hindi napigilan ni Czarina ang makahinga nang maluwag.Napansin ni Damion ang reaksyon niya.“You’ve only been working overtime for an hour.” Bahagya itong kumunot-noo. “Are you really that tired?”“Not really.” Umiling siya. “Naghihintay na kasi
“MISS VELASCO… WOULD YOU LIKE TO HAVE DINNER WITH ME?”“Oh my God… Bakit bumalik na naman tayo sa umpisa?! Gusto ko na talagang magsabi ng masasamang words…” Bulong ni Czarina sa sarili.Sasagot na sana si Czarina nang biglang nagsalita si Damion.“Security.” Malamig ang boses nito. “Throw him out.”Ilang sandali lang, pilit nang inilabas ng mga guwardiya ang lalaking may salamin kahit nagpupumiglas pa ito.Sa wakas, natahimik din ang lobby.“Honestly… bakit hindi mo na lang ginawa ‘yan kanina pa?”
“HE’S… HE’S STILL THE BABY’S FATHER.”Hindi agad sumagot si Carlo. Pero pagkatapos ng ilang segundo, tumango siya. “Don’t worry,” sagot niya. “Hindi siya kasama.”“Hindi… Kasama?”Parang bumagal ang tibok ng puso niya.Oo nga naman. Sa status ni Damion, bakit siya mismo ang hahabol nang ganito?Hind
MATAPOS siyang iwanan ng lalaki ay doon na kumawala ang luhang pinipigilan niya. Mga salitang tumarak sa kanyang dibdib ang dahilan kung bakit siya labis na nasasaktan ngayon.“This is really a mess, Zari…” bulong niya sa sarili, habang nakahiga sa carpet ng silid, yakap ang sarili, hindi dahil sa s
HINDI alam ni Czarina kung ano ang mararamdaman niya ng gabing iyon. Bago pa siya makita ay agad na itong napabalik sa kanyang kwarto at dahan-dahan na napaupo sa sahig habang yakap ang sarili.So hindi dahil delayed ang flight niya kaya hindi siya nakadating kundi dahil ayaw niya talagang pumunta?
DisclaimerThis book is a work of fiction. Names, characters, businesses, events, and incidents are the product of the author's imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. The author does not intend to offend







