Mag-log inNagising si Karolina sa gitna ng gabi, hingal pa at magulo ang isip. The bed beside her was empty, Alejandro was gone.
For a moment, she just lay there in silence, staring at the dark ceiling while trying to calm the chaos inside her chest. The sheets were still warm from his body, carrying the faint scent of his cologne mixed with smoke and expensive liquor. Her body still remembered everything from earlier, the closeness, the heat, the way he made her forget how to think straight. Too intense, too consuming. Every touch still lingered on her skin like a mark she couldn’t erase no matter how hard she tried. Nakakauhaw. That was the only thing she could focus on. Dahan-dahan siyang bumangon at lumabas ng kwarto, barefoot, habang tahimik na naglalakad sa madilim na hallway ng mansion. The cold marble floor sent chills through her body. The place felt different at night, bigger, colder, like it was watching her. Shadows stretched across the walls while the dim lights from the chandeliers barely illuminated the hallway. Even the silence felt heavy, suffocating in a way she couldn’t explain. Pagdating niya sa kitchen, agad siyang kumuha ng baso at nagsalin ng tubig. Her hands trembled slightly as she lifted the glass to her lips. She drank slowly, trying to steady her breathing, trying to silence the uneasy feeling crawling under her skin. Pero bago pa man siya tuluyang makapagpahinga, biglang may brasong humawak sa kanya mula sa likod. Nanigas si Karolina. “You’re awake,” isang mababang boses ang bumulong sa gilid ng leeg niya. The familiar scent hit her instantly. Oh it’s Alejandro, she thought. Kaya hinayaan niya nalang gawin ang gusto nito. At bigla siyang napasinghap nang maramdaman niyang humigpit ang hawak ng binata sa kanyang baywang. His chest pressed firmly against her back while his breathing brushed against her skin, slow and controlled. “Don’t move,” he murmured. Hindi siya gumalaw gaya ng sabi nito. Her pulse spiked as his hand slid carefully inside her panty, holding her in place. Karolina’s thoughts scattered, confused, dizzy, trapped between fear and something she didn’t want to name. Her breathing became uneven as his fingers traced slowly against her skin, deliberate and possessive, like he already owned every part of her. He, then, tilted her chin slightly, forcing her to look up. The kitchen suddenly felt too small, too hot, too dangerous. And just as their lips almost met— “Let her go.” Cold. Composed. Chilling. The voice cut through the room like a blade. The arms around her immediately loosened. Karolina stepped back fast, breathing uneven, turning her head toward the door. And there he was. Alejandro. ‘Alejandro? No… wait. If he’s Alejandro… then who the hell is this guy supposed to be?’ Karolina’s stomach dropped violently. Or at least… another version of him. Her mind spiraled in panic as she stared between the two men. Same height. Same face. Same dark eyes that looked capable of ruining lives without remorse. Even the way they stood was identical, calm and terrifying at the same time. “What the fuck is happening?” Karolina was confused as fuck. Wala nang nagme-make sense sa kanya at that moment. Her thoughts were spinning so fast, hindi na niya alam kung ano ba talaga ang totoo Alejandro sa kanila. Her chest felt tight as panic slowly consumed her. Alejandro was already complicated enough, pero ngayon may kambal pa? She felt betrayed, overwhelmed, and honestly scared. Parang biglang gumuho yung reality niya. Standing in the doorway, Alejandro watched without moving. His expression remained unreadable, his jaw tight as his eyes locked onto the man behind her. The tension inside the kitchen became unbearable, thick enough to choke on. And the man in front of her looked exactly like him. Same presence. Same terrifying calm. But the real Alejandro’s voice came again, sharper this time. “Step the fuck away from her, Aldous.” Nanginginig ang mga kamay ni Karolina habang nakatingin sa pagitan nila. Dalawang lalaki. Iisang mukha. Isang bangungot na hindi niya maintindihan. And then Karolina realized she had never truly known who she was sleeping beside all this time. But who cares if she knows him or not? She got fucked the moment they met in that VIP room, so what was the point? Alejandro took one slow step forward. The other didn’t move. And in the suffocating silence of the kitchen, with her heartbeat turning violent against her ribs, Karolina whispered the only question that mattered. “Who the hell did I marry?”Tahimik ang buong biyahe pauwi. Walang nagsalita kahit isa sa kanila. Tanging ang mahinang ugong ng makina at paminsan-minsang pagpatak ng ulan sa salamin ang maririnig sa loob ng sasakyan. Pagdating sa mansyon, hindi na lumingon si Alejandro. Agad itong bumaba at naglakad papasok ng bahay. Hindi rin ito huminto. Diretso itong nagtungo sa opisina. Napalunok si Karolina. Hindi niya alam kung bakit, ngunit bawat hakbang palapit doon ay parang lalong bumibigat ang pakiramdam niya. Huminto siya sa labas ng pintuan nang marinig ang pagbukas nito. Pumasok si Alejandro. Hindi na ito nagsalita. Hindi rin siya nilingon. Ilang segundo lang ang lumipas bago muling bumukas nang bahagya ang pinto. Tahimik na lumabas si Romano. Nagtagpo ang tingin nila ni Karolina. Walang biro sa mukha nito ngayon. Wala ang nakasanayan niyang kalmadong ngiti. Lumapit ito nang isa pang hakbang. "Karolina." Napatingin siya rito. "Huwag kang makipagtalo sa kanya." Bahagya siyang napakunot-noo. "Will he hurt me
The house was still asleep when Karolina opened her eyes. Madilim pa ang langit sa labas. Ang unang sinag ng araw ay hindi pa sumisilip sa mga bintana, ngunit gising na siya.Hindi na siya muling nakatulog matapos ipikit ang mga mata niya kagabi. Every time she closed her eyes, she saw Jed. Naaalala niya ang huli nitong yakap. Ang huli nitong tawag ng "Mama."Napaupo siya sa kama at napabuntong-hininga. Today. Today she will finally see her son.Tahimik siyang nagbihis, halos hindi gumagawa ng ingay. Ayaw niyang magising si Alejandro.Paglabas niya ng silid, nadatnan niyang maliwanag na ang kusina. Nandoon na si Romano, nakasandal sa kitchen counter habang umiinom ng kape.Napalingon ito nang marinig ang mga yabag niya."Morning."Mahina siyang ngumiti. "Morning."Tumingin si Romano sa wall clock. "It's not even five.""I know."A faint chuckle escaped him. "I figured." Lumapit ito sa coffee maker at nagsalin ng isa pang tasa. "Cream? Sugar?""No. Black is fine."Iniabot nito ang tasa
Who would have thought that a woman who had long given up hope of ever finding someone who would truly accept her after having two children would finally experience the acceptance she had always yearned for? At that moment, Karolina was beyond happy. Hearing those words from Alejandro felt like a weight lifting from her heart, healing wounds she had thought would never mend.Napababa si Karolina ng tingin sa plato niya.Hindi niya alam kung bakit parang sasabog ang dibdib niya sa sobrang saya. Siguro dahil sa unang pagkakataon, hindi niya kailangang mamili sa pagitan ng pagmamahal at pagiging ina. May taong tumanggap sa kanya nang buo—sa lahat ng pagkukulang, lahat ng sugat, at higit sa lahat, sa dalawang batang pinakamahal niya sa mundo.Tahimik ang hapag-kainan.Ang tanging maririnig ay ang mahinang kalansing ng kubyertos laban sa plato at ang pagaspas ng hangin mula sa bukas na bintana.Ngunit kahit puno ng pagkain ang mesa, wala ni isa sa kanila ang tunay na nakatuon dito.Si Kar
Paglapag ng helicopter sa Puerto Rosario, parang saka lang naramdaman ni Karolina ang bigat ng lahat ng nangyari. Bawat kalamnan niya ay nananakit sa pagod at tensyon. Habang bumababa siya ng helicopter, hindi niya napigilang mapahawak sa kanyang leeg. Mahapdi pa rin iyon mula sa pagkakasakal kanina. Ngunit agad din niyang ibinaba ang kamay nang maramdaman ang mabigat na tingin ni Alejandro na nakatutok sa kanya.Nakatingin ito sa kanya. Na parang walang nangyari. Parang hindi nito halos durugin ang lalamunan niya ilang oras lang ang nakalipas.“Let's go.”Iyon lang ang sinabi nito bago tuluyang maglakad palayo.Napatingin si Karolina sa paligid. Nasa Puerto Rosario na siya, nakabalik na sa lugar na pilit niyang tinakasan. Ngunit ngayong nakatayo siya rito muli, wala siyang maramdamang ginhawa. Dahil alam niyang hindi siya umuwi. Ibinalik lang siya.Habang papalapit sila sa mansiyon, ang tanging nasa isip ni Karolina ay ang mga anak niya. Wala na siyang ibang gustong makita kundi sil
Paglabas nila ng villa, habang naglalakad sila papunta sa helicopter, walang nagsasalita. Tahimik silang dalawa. Pero ramdam ni Karolina ang galit ni Alejandro sa bawat hakbang. Pagkasakay nila sa helicopter, isinara ang pinto, tahimik pa rin. Hanggang sa biglang magsalita si Alejandro. "Did you enjoy it?" Napalingon si Karolina. "What?" "The running." Malamig ang boses nito. "The hiding. Making everyone chase you." Hindi agad sumagot si Karolina. Napatawa si Alejandro nang maikli. "You know what pissed me off the most? Not that you left. It's that you actually believed you could walk away from me.” Hindi siya makapagsalita, hindi niya alam ang sasabihin. Tahimik na inilapag ni Alejandro sa kandungan niya ang isang maliit na metal object. Nanigas si Karolina nang makilala iyon. Isang tracking chip, kapareho ng inilagay nito sa katawan niya noon. Ang parehong dahilan kung bakit siya natagpuan. Napalunok siya at muling tumingin sa maliit na piraso ng metal sa kanyang kand
Pagpasok ni Aldous sa loob ng villa, agad niyang nakita si Karolina na pababa ng hagdan. Basa pa ang buhok nito mula sa pagligo."Who were you talking to?"Napahinto siya. Damn. Masyadong matalino ang babaeng ito."Wala."Tumaas agad ang isang kilay ni Karolina. "That's a lie."Napabuntong-hininga si Aldous. "Okay. Maybe a small lie.""Aldous."Tahimik siyang tinitigan nito. At sa loob ng ilang segundo, alam niyang wala siyang takas."Si Alejandro."Nanigas si Karolina. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa kanya."What did he say?"Hindi agad sumagot si Aldous. At doon na siya kinabahan."Aldous.""He found us."Namutla si Karolina. "What?""He knows about the plan. Alam niya ang lahat, our locations, everything." Halos pigil ni Aldous ang inis habang nagsasalita. "At bakit hindi mo sinabi sa’kin na may tracking chip ka? Sana natanggal natin ‘yon bago pa tayo umalis.”Natahimik si Karolina. Hindi niya alam kung ano ang isasagot, lalo na’t pati siya ay tila nakalimot na may track
Lumipas ang mga oras nang hindi namamalayan ni Karolina. Unti-unting napuno ang ballroom ng mas malalakas na tawanan, tunog ng mga baso na nagkakatamaan, at musika na tila mas naging buhay habang lumalalim ang gabi.Sa kung anong himala, natapos din ang walang katapusang introductions.At marami si
The introductions should have ended. At least, iyon ang akala ni Karolina. Unfortunately, apparently, Alejandro's friends had other plans. Muling nagsimula ang mga usapan. Bumalik ang musika. Nagpatuloy ang pag-ikot ng mga waiter sa paligid. Ngunit sa bawat ilang minuto, may nahuhuli pa ring sum
The next morning, Karolina woke up with a mission. A very important mission. A mission so important that it could potentially save what little dignity she had left. No more jealousy, no more overthinking, and no more mentioning Alejandro's ex. No more acting like a woman who spent an entire day
The next morning was worse. Hindi nakatulog si Karolina. Sa tuwing ipipikit niya ang kanyang mga mata, nakikita niya ang sulat. Naririnig niya ang pangalan na matagal na niyang ibinaon sa limot. Elyzabeth. Parang multong bumalik mula sa nakaraan. Tahimik siyang nakaupo sa terrace ng mansyon ha







