Trapped by the Governor

Nakaupo si Karolina sa lumang sofa sa sala, tahimik na yakap ang bunso niyang si Jed habang ang panganay na si Ely ay nakasandal sa kaniyang balikat.

Madilim ang buong bahay; tanging ang malamlam na ilaw mula sa telebisyon ang nagbibigay-liwanag sa kanilang mga mukha. Paminsan-minsan, kumikislap ang asul at lilang kulay mula sa screen, na tila sumasabay sa katahimikan ng gabi.

Matapos ang mahabang araw, ito na lamang ang natitirang sandali na maaari niyang ibigay sa mga anak. Walang trabaho, walang problema, walang takot.

Silang tatlo lang.

Sa telebisyon, lumitaw ang higanteng pigura ni Thanos. Tahimik itong nakatayo habang pinagmamasdan ang mundong nasa kaniyang harapan.

"The hardest choices require the strongest wills."

Bumigat ang boses nito sa buong sala. Mahigpit na hinawakan ni Ely ang kamay ng ina.

"Mama..." mahinang tawag nito. "Anong ibig sabihin no'n?"

Napatingin si Karolina sa anak. Marahan niyang hinaplos ang buhok nito bago ngumiti nang bahagya.

"Minsan, anak," maingat niyang paliwanag, "may mga taong naniniwalang kailangan nilang manakit para maging mas maganda ang mundo." Huminto siya sandali. "Pero kahit gano'n ang dahilan nila... hindi ibig sabihin tama na sila."

Tahimik na nakinig si Ely. Samantala, nakasimangot naman si Jed habang nakatitig sa screen.

"Scary siya."

Tumango si Karolina. "Oo." Mas hinigpitan niya ang yakap sa dalawang bata. "Pero tandaan n'yo... kahit gaano kahirap ang buhay, lagi pa rin tayong may pagpipilian. At palagi nating pipiliin ang mabuti."

Hindi man nila lubos na naintindihan ang ibig niyang sabihin, pareho silang tumango.

Napangiti siya.

Ngunit kasabay noon ay may kung anong mabigat na pakiramdam na unti-unting sumiksik sa dibdib niya. Isang kaba na hindi niya maipaliwanag.

Parang may paparating. Parang may babago. At tila sinagot ng tadhana ang kutob niya. Biglang tumunog ang kaniyang cellphone.

Napapitlag siya.

Agad niya itong sinagot. "Hello?"

Malamig at propesyonal ang boses na bumungad sa kabilang linya.

"Ms. Karolina?"

"Yes, po?"

"We've received your son's biopsy results."

Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Hindi siya makahinga. Hindi niya alam kung bakit, pero pakiramdam niya ay alam na ng puso niya ang sasabihin bago pa man ito tuluyang mabigkas.

"Your son tested positive for lung cancer."

Huminto ang mundo. Parang may humampas sa kaniya nang buong lakas. Hindi na niya narinig ang ingay ng telebisyon. Hindi na niya naramdaman ang malamig na hangin mula sa electric fan. Sarili na lamang niyang paghinga ang naririnig niya.

"Doc..." halos pabulong niyang sabi, nanginginig ang labi. "Sigurado po ba kayo?"

"I'm afraid we are. We need you to come to the hospital immediately so we can discuss his treatment options."

Unti-unting napuno ng luha ang kaniyang mga mata. Pero hindi siya maaaring bumagsak. Hindi sa harap ng mga anak niya.

Huminga siya nang malalim. "Opo... pupunta kami."

Nang matapos ang tawag, dahan-dahan niyang ibinaba ang cellphone.

Nanatili siyang nakaupo. Hindi gumagalaw, hindi umiimik.

Sa telebisyon, nagpapatuloy ang pelikula. Ngunit para kay Karolina… Wala na siyang naririnig. Wala na siyang nakikita. Ang tanging umiikot sa isip niya ay ang iisang tanong.

Bakit ang anak niya?

Ilang katok ang biglang umalingawngaw sa pinto. Nagulat siya. Mabilis niyang pinahid ang mga luha bago tumayo.

Pagkabukas niya ng pinto, bumungad ang pamilyar na ngiti ni Jane.

"Good evening, Ate Karol."

Pinilit niyang ngumiti pabalik. "Pasok ka."

Hindi napansin ni Jane ang pamumula ng kaniyang mga mata. Mabilis namang tumakbo ang dalawang bata.

"Ate Jane!"

Sabay nilang niyakap ang dalaga. Napangiti si Jane habang ginulo ang buhok ng dalawa.

"Miss na miss n'yo agad ako?"

Habang abala ang mga bata, tahimik na sinenyasan ni Karolina si Jane. "Maliligo lang ako. Kailangan kong umalis mamaya."

Tumango si Jane. "Ako na bahala rito."

While the children were busy, Karolina quietly signaled Jane that she was going to take a bath and get ready for work. Tahimik siyang pumasok sa kaniyang silid at agad kinuha ang mga gamit na kailangan niya.

It was the same routine she had followed every day before leaving for work. Sanay na ang kanyang katawan sa pagmamadali, ngunit ngayong umaga, bawat galaw niya ay tila mas mabigat kaysa dati.

Makalipas ang kalahating oras, nasa harapan na sya ng salamin, nakatitig siya sa sarili.

Suot niya ang cream faux fur coat, mabigat at elegante, parang ibang tao ang nakikita niya. Sa ilalim nito, black lace lingerie, simple pero matapang ang dating. Matagal na niyang halos nakalimutang tingnan ang sarili bilang isang babae. Sa paglipas ng mga taon, mas nakilala niya ang sarili bilang isang ina. Isang manggagawa. Isang survivor.

She, then, tucked her hair into loose waves, fixing her makeup like a mask of courage. And she was ready to go.

“Jane, aalis na ako,” sabi niya habang inaayos ang coat. “Pakibantayan sila ha.”

"Grabe, Ate Karol," natatawang sabi ni Jane habang pinagmamasdan siya mula ulo hanggang paa. "Para kang sugar baby ng isang sikat na movie star."

Napatawa si Karolina at umiling na lang. "Baliw."

Ngunit sa likod ng munting ngiting iyon, may kirot na pilit niyang ikinukubli.

Kung alam lang ni Jane ang totoo.

Ang mga papuring iyon ay hindi kailanman naging papuri sa pandinig niya. Isa lamang iyong paalala ng trabahong kinailangan niyang pasukin para maitaguyod ang mga anak. Isang buhay na matagal na niyang tinanggap, pero hindi kailanman ipinagmamalaki.

Gayunpaman, pinili na lang niyang ngumiti. Mas madaling hayaan ang ibang tao na isipin ang gusto nilang isipin kaysa ipaliwanag ang katotohanan.

“Ikaw na bahala sa kanila, aalis na ako.” Pero bago siya umalis, niyakap niya ang mga anak at hinalikan sa mga pisnge. “Behave kayo ha.”

“Opo, Mama.”

Nang tuluyang sumara ang pinto, sandali siyang natigilan. Pumikit siya at huminga nang malalim. Isang beses. Dalawang beses. Saka niya tahimik na pinaandar ang sasakyan at nagmaneho palayo.

Pagdating sa club, malakas agad ang tugtog ang sumalubong sa kanya. Ilaw, usok, amoy alak at pabango, lahat sabay-sabay bumalot sa kanya.

“Late ka,” sabi ni Mommy Beck, naka-cross arms.

Mommy Beck is an openly gay, the owner of this club, who helped Karolina when she was struggling with money and gave her her first job as a dancer.

“Traffic, sorry, Mommy Beck.”

Hindi na siya pinatapos. “VIP tonight.”

Napatingin si Karolina. “VIP?”

“Important people. At ikaw ang magpe-perform sa kanila.”

Natahimik siya sandali. Alam niya hindi ito tanong. Kundi demand.

“Okay.”

Nang tuluyang bumukas ang pinto ng VIP room, agad siyang sinalubong ng makapal na usok ng sigarilyo, amoy ng mamahaling alak, at mahinang jazz music na humahalo sa malalakas na tawanan ng mga lalaking naroon. Madilim ang buong silid, tanging ang amber lights sa bawat sulok ang nagbibigay ng bahagyang liwanag. Mabigat ang atmosphere—luxurious, intimidating, and suffocating all at once.

Ngunit sa gitna ng lahat ng ingay, iisa lang ang agad na nakakuha ng pansin ni Karolina.

Isang lalaki.

Nakaupo ito sa pinakadulong sulok ng silid, hiwalay sa lahat. Hindi ito nakikitawa. Hindi rin nakikisalamuha. Tahimik lang, one arm resting lazily against the armchair, while the other held a glass of whiskey as though he had all the time in the world.

His bronze skin carried an almost unnatural calm beneath the dim lights. Suot niya ang isang black silk shirt, the top buttons carelessly left undone, exposing just enough of his collarbone to make him look effortlessly dangerous. The expensive fabric hugged his broad shoulders perfectly, emphasizing the powerful build hidden beneath it.

But it was his eyes that caught her.

Dark brown.

Deep. Cold. Unreadable.

They weren't merely looking at her. They were studying her. Every movement she made seemed to reflect in those piercing eyes, as if he could strip away every smile she wore and uncover every secret she desperately tried to hide. There was no hunger in his gaze, no obvious desire like the other men in the room.

Just quiet confidence.

The kind that didn't need attention because it naturally commanded it. And for reasons she couldn't explain, Karolina found herself looking away first.

And somehow, that unsettled her even more.

Karolina swallowed hard as the music started. “Need You Tonight” played low and slow, each beat pulling her closer to the stage. She began to dance, controlled, slow, and calculated, every movement shaped by survival and performance. It was nothing new to her, but tonight, something in the air felt different.

Every time na dumadaan ang tingin niya sa lalaki, mas bumibigat ang dibdib niya.

Sa gitna ng kaniyang sayaw, marahan siyang umikot sa pole, bawat galaw ay eksaktong sumasabay sa mabagal na ritmo ng musika. Dumulas ang mga ilaw sa kaniyang katawan habang unti-unting lumabo sa kaniyang paningin ang mga taong nanonood. Nawala ang mga tawanan, ang kalansing ng mga baso, maging ang maingay na paligid.

Isang ikot. Dalawa. At sa pangatlo… Bigla siyang natigilan. Nasa harapan na niya ang lalaking kanina'y nakaupo sa pinakadulong sulok.

Bahagyang lumaki ang mga mata ni Karolina.

Hindi niya nakita kung kailan ito tumayo. Hindi niya rin namalayang lumapit ito. Parang tahimik lang itong lumitaw mula sa anino, na tila matagal na siyang hinihintay.

Kusang bumagal ang galaw niya. Halos hindi na niya marinig ang musika.

His face was close enough for her to make out every sharp angle of his features. The faint scent of his expensive cologne lingered between them, subtle yet unmistakable. His presence was quiet, but it carried an unsettling weight—calm, commanding, and impossible to ignore.

Hindi siya hinawakan.

Hindi rin ito nagsalita.

Ngunit sa paraan pa lamang ng pagtitig nito, pakiramdam ni Karolina ay unti-unti siyang nawawalan ng kontrol sa sarili niyang paghinga. Ang buong VIP room ay tila naglaho, at sa sandaling iyon, silang dalawa na lamang ang natira sa gitna ng umiindak na ilaw at mabagal na tugtog.

“So…” mahinang sabi ng lalaki, malamig pero mabagal. “You’re the one they’ve been talking about.”

Napasinghap si Karolina. Hindi dahil sa takot. Kundi sa kung anong init na biglang gumapang sa buong katawan niya.

Their eyes locked.

And for the first time in years, she forgot the music. Forgot the crowd. Forgot everything.

Only him.

He leaned slightly closer, voice barely above a whisper.

“Don’t stop dancing,” he said. “There are only two of us now. I made them leave.”

And something in his tone made her obey without moving yet. Na hindi niya na namalayan kung kailan at bakit pinaalis niya ang ibang kostumer.

Slowly, she placed her hand back on the pole behind her. The distance between them became thinner, almost dangerous. His eyes followed every small movement she made, like he was memorizing her.

Karolina swallowed hard, trying to steady her breath. “Who… are you?” she finally whispered.

Ngunit sa halip na sumagot, isa pa itong hakbang ang inilapit.

Bahagyang yumuko ang lalaki, hindi inaalis ang titig sa kaniya. Madilim at hindi mabasa ang ekspresyon nito, na para bang may itinatagong bagyong hindi pa handang pakawalan.

Isang mabagal na buntong-hininga ang kumawala sa mga labi nito bago ito bahagyang ngumiti.

"Careful, lady," mahina nitong sabi, mababa at magaspang ang boses, halos matabunan ng musika. "You're already giving me more than your attention."

Napatitig si Karolina.

Hindi niya alam kung ano ang mas nakakagulo sa kaniya, ang mga salitang binitiwan nito o ang paraan ng pagkakasabi nito. Walang pagmamadali. Walang panggigipit.

Just quiet confidence.

At sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, siya ang nawalan ng kontrol sa sitwasyon.

She bit her lip, wondering what was about to happen. And as expected hindi niya na namalayang she is already in a bent-over position, fucking her behind.

Karolina moaned into the gag which muffled her as he pummeled her from the back. His manhood felt so big, so good, deep inside of her. Nanginig ang kanyang mga binti at nakatayo nang husto ang kanyang mga u***g, taliwas sa pangakong binitawan niya ilang taon na ang nakalilipas. Her toes curled in her heels, while her fingers tightly grasped whatever was available for support as she approached an orgasm.

She was so close. Thank God that man was helping to hold her up or she would have collapsed on the ground.

And in that moment, she knew this night wasn’t just another performance… for the first time in years, she felt something she had promised herself she would never feel again.

Lust.