Kabanata 3

Hera's POV

​Sa kabila ng sarap ng ginagawa niya sa akin, tila may kung anong pumipigil sa mga hita ko na lalong bumuka. Mukhang napansin niya ang aking pag-aalinlangan kaya tumingala siya sa akin.

​"Hindi mo kaya, Hera?" puno ng hamon niyang tanong habang hindi tinitigilan ang paghagod sa aking pagkababàe.

Pinilit ko ang sarili na huwag umungôl, pero damang-dama ko ang pagsàlat at pagbulatlat niya sa labi ng pûke ko bago ipinapasok ang isang daliri sa aking lagusán.

​Napapikit ako nang mariin. "M-may asawa na po ako, tiyo," paalala ko sa kanya. "Kahit... kahit hindi na namin nagagawa 'to, kahit hinahanap na rin ng katawan ko ang ganitong init, hindi ko pa rin kaya."

​Tumawa siya nang mahina. "You're something, Hera. Did you know that? Gusto mo talagang mabitin? Asawa mo pa rin ba ang iniisip mo?"

​Tumango ako, hiyang-hiya sa sarili at sa kanya. "Ang asawa ko pa rin—"

​"Na dapat ay ako, Hera." Nag-iwas siya ng tingin. Inangat niya ako mula sa sofa at maayos na pinaupo. "You don't really know the real story, huh? Wala ni isa sa kanila ang nagsabi sa'yo?"

​Kumunot ang noo ko, naguguluhan. "A-ano po, tiyo? Hindi ko maintindihan ang sinasabi niyo."

​"Your parents should pay for this," saad niya, bakas ang poot sa boses. "Sila ang may kasalanan."

​"Hindi ko po kayo makuha—" Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko dahil tumayo siya at dire-diretsong pumasok sa kanyang kwarto.

​Naiwan akong tulala, gulong-gulo. Anong kinalaman ng mga magulang ko?

​Nang gabing iyon, hindi niya ako pinansin. Tahimik kaming kumain sa hapagkainan at agad siyang nagkulong sa silid pagkatapos. Ngunit ang gabi ring iyon ang naging pinakamadilim sa buhay ko, tuluyan nang namaalam ang asawa ko.

Ilang araw akong nagluksa, pinipilit maging matatag, habang nananatili pa ring nagsisilbi sa mansyon ni Nazzer.

Ngunit nagbago ang lahat simula no'ng hindi na kami nag-uusap. Araw-araw, iba't ibang babae ang dinadala niya sa bahay. Minsan ay lantaran nilang ginagawa sa sofa, sa kusina, o sa talyer. Pinapakita niya sa akin kung paano niya dinadala sa langit ang mga babae niya, ngunit nanatili akong malamig.

Alam kong utang ko sa kanya ang lahat, mula sa bills sa ospital hanggang sa pagpapalibing kay Elias, pero hindi ko siya nakita sa lamay o sa libing man lang.

Gusto kong magalit sa kanya, pero hindi ko magawa. Pakiramdam ko may kasalanan din ako sa kanya.

​"Biglang lumamig ang pakikitungo ni Nazzer, 'no? Dati okay naman siya," usisa ni Sisa habang nagp-prito ako ng turon. Gabi lang ako nagtatrabaho kay Nazzer kaya nagagawa kong makapagtinda pa ng turon at kakanin araw-araw. "Nag-away ba kayo? Hindi ko rin siya nakita noong libing."

​Nagkibit-balikat ako. "Hindi ko alam. Wala kaming pinag-awayan."

​"Totoo? Kasambahay ka niya, dapat alam mo," pangungulit pa niya.

​"Ikaw na lang kaya ang magtanong, Sisa?" inis kong sabi. "Ginagawa ko lang ang trabaho ko roon."

​"Grabe—"

​"Hoy! Alam niyo na ba?!" bungad ni Lora, hinihingal pa at mukhang may dalang chismis. "Si Nazzer, ikakasal na raw bukas!"

​Sandali akong natigilan. Ikakasal?Bakit biglaan?

​"Ano?! Sino?! Sinong maswerteng babae 'yan?!" bulalas ni Sisa. "Alam mo ba 'to, Hera?"

​"Hindi. At hindi ako interesado," malamig kong tugon. "Congrats kung totoo man."

​"Lintek ka! Wala ka talagang pakialam?" Bumaling si Sisa kay Lora. "Sino ang babae? Taga-rito ba?"

"Iyon ang nakakapagtaka," sagot ni Lora habang pinupunasan ang pawis sa mukha. "Walang nakakaalam kung sino ang bride. Basta ang balita, bukas ang kasal at sobrang limitado lang ang mga bisita. Parang minadali."

Bakit pakiramdam ko may mali? Kinakabahan ako at hindi ko alam kung bakit.

Sino 'yong babae na pakakasalan niya?

​Nang umuwi ako sa mansyon pagkatapos magtinda, nadatnan ko si Nazzer na nagkakabit ng kurbata sa harap ng malaking salamin sa sala.

Wala siyang kasamang babae ngayon kaya nakakapanibago. Malinis ang buong bahay, pero mabigat ang hangin.

​"Narinig ko ang balita," panimula ko habang nilalapag ang gamit sa kusina. "Ikakasal na pala kayo bukas."

​Hindi siya lumingon. "Nakarating na pala sa'yo."

​"Sino sa mga babae mo, tiyo?" matapang kong tanong. "Kilala ko ba?"

​Dahan-dahan siyang lumingon. Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, tiningnan niya ako nang diretso sa mata, yung tingin na nagpabilis muli ng tib0k ng puso ko.

​"You don't need to meet her today, Hera," malamig niyang sabi. "Because tomorrow, you'll be attending the wedding. Prepare your best dress. Huwag kang mag-alala, hindi ka magsisilbi roon. You'll be my primary witness."

​"Witness? Bakit ako?" takang tanong ko at tinuro ang sarili.

Bahagya akong napaatras nang lumapit siya sa akin. Sumalubong sa akin ang amoy ng kanyang mamahaling pabango na muling bumalot sa sistema ko. Hinawakan niya ang baba ko at bahagyang itinaas.

Napatitig ako sa mga mata niya na sobrang lamig na nakápako sa akin. Walang bakas na anumang emosyon.

"B-Bakit po—"

​"Because this wedding... is a debt payment, Hera. Katulad ng sinabi ko noon, may kailangang pagbayaran ang pamilya mo. At bukas, matatapos na ang lahat ng 'yon."

​Kinabahan ako. "Nazzer, anong ibig mong sabihin? Sino ang bride?"

​Ngumisi siya nang mapait, yung ngising hindi ko mabasa kung galit o tagumpay. "Wait and see, Hera. Just make sure you're ready to sign the papers tomorrow."

Nanlaki ang mga mata ko. "Tiyo!" Sinubukan ko siyang itulak, ngunit mabilis niyang akong naisandal sa pader at pinatalikod.

Nilapit niya ang bibig sa tainga ko at bumulong. "Gusto mo bang makulong ang mga magulang mo?"

Napapikit ako nang humaplos ang palad niya sa hita ko. "Tiyo..." hingal kong tawag sa kanya at napakagat-labi nang isilid niya ang kamay sa loob ng panty ko. "N-Nazzer... itigil mo-ahh..."

"Itigil, Hera? Sagutin mo muna ako, gusto mo bang—"

​"Ayoko, Tiyo... maawa ka. Huwag ang mga magulang ko. S-susundin ko na ang gusto mo—ahh! Ahh! Tiyo!" Napaliyad ako sa sarap nang bigla niyang ipasok ang dalawang daliri sa aking pagkábabae. "Tiyo! A-ang sarap!"

​"I know, Hera... I know. Wala ka naman talagang pagpipilian." Mas lalo pa niyang binilisan ang pag-finger sa akin, tila ba tinitiyak na mawawala ako sa sariling katinuan.

​"Ahh! Ahh! Tiyo Nazzer—hmm!" Binuka niya lalo ang mga hita ko at binilisan ang bawat pagsalpak ng kanyang mga daliri sa namamasa kong hiyas. "N-Nazzer!"

​"Hmm? Gusto mo bang ang turon ko ang ipasok ko sa'yo, Hera? Mas malaki 'yon, mas mahaba, at mas masarap," pang-aakit niya sa akin habang ang kanyang hininga ay mainit na dumadampi sa aking balat. "Sabihin mo lang."

​"Tiyo N-Nazzer..."