Chapter 4

Nick’s POV

“Hindi lang ikaw ang nasasaktan, Nick… Hindi lang ikaw ang nahihirapan...”

“It wasn’t easy for me.”

Nanginginig ang boses ni George habang pilit pinipigil ang pag-iyak.

“Kung pwede ko lang palitan ang buhay ko… kapalit ng buhay ni Jessica… matagal ko na sanang ginawa.”

Nanlumo ako. Bigla akong naging estatwa.

Wala akong nasabi.

He looked completely shattered, broken in a way I’ve never seen before.

“I was there, Nick... I was there!”

Sumabog ang tinig niya, bumasag ang matagal niyang kinikimkim na sakit.

“I saw everything! At wala akong nagawa… WALA!”

Ngayon ko lang siya nakita nang ganito.

Si George, ang laging matapang. Laging nakangiti. Laging may sagot.

Ngayon, wasak. Ngayon, basag.

He tried so hard to be strong when he visited me at the hospital.

He wore his pain like armor.

Pero ngayon… wala na. Hubad na ang lahat ng depensa niya.

“Bawat gabi... Nick...” bulong niya, habang tumutulo ang luha sa ilalim ng kanyang mga mata.

“Bawat gabi, paulit-ulit sa panaginip ko ang mukha ni Jessica. Yung takot niya. Yung sigaw niya. Yung… pagsabog.”

At sa huling salita, napasigaw siya.

Isang sigaw na punong-puno ng panghihinayang.

“Hindi ko siya dapat iniwan, Nick… BUHAY sana siya ngayon...”

Doon ako napahinto. Nanlaki ang mga mata ko.

My breath hitched.

“Anong... anong ibig mong sabihin, George?”

Hindi siya tumingin sa akin.

Parang wala akong boses.

Nakatitig lang siya sa kawalan, sa isang bangungot na sigurado akong ilang ulit niyang tinakbuhan, pero hindi nakatakas.

“Nung ni-rescue namin sila… I saw her first,” mahina niyang simula.

“She was on the floor… she was hurt.”

Pigil ang boses niya, parang may bara sa lalamunan.

“Nilapitan ko siya, pinilit kong itayo. Pero… hindi siya makalakad.”

Pumikit si George, sinasariwa ang bawat detalye.

“She pushed me away... at sinabing balikan ko na lang daw siya.

‘Puntahan mo si Scarlett,’ sabi niya.

‘Nanghihina na siya. Baka kung ano pa ang mangyari sa kanya.’”

Nagdidilim ang paningin ko. Pakiramdam ko’y may humihigop sa bawat hininga ko.

“I was torn, Nick… Nalito ako. I didn’t know what to do. I was scared. I was worried about Scarlett…

But Jess…. she smiled at me, Nick.

She promised na okay lang siya.

I told her babalikan namin siya… and she agreed. Smilingly.”

Diyos ko… Jessica...

Halos mabali na ang kamao ko sa higpit ng pagkuyom.

Every word felt like a dagger to my chest.

“Nailigtas ko si Scarlett…”

“Pero pagbalik namin sa kwarto… wala na si Jessica.”

Biglang tumigil ang mundo ko. Nag-ring ang tenga ko.

I felt… empty.

“Then we heard it… isang bangka. Paalis na. Tumakbo kami sa deck.

And there she was. Nandoon si Jessica. Nakatingin sa amin.”

“But you know what’s worse?”

Tumigil siya.

Nagpupumiglas ang dibdib niya. Halos himatayin.

“Kita namin, Nick…”

“…may lalaking may baril. Nakatutok sa kanya.”

Sumikip ang dibdib ko. Parang may bumalot na kadena sa leeg ko.

“At hindi lang ‘yon…”

Sunud-sunod ang pagbagsak ng luha niya habang pilit niyang sinasalita ang mga salitang iyon.

“…Nakita namin ang bomba… nakatali sa katawan niya.”

No…  Please, no...

“I LET THEM GO!”

Sigaw ni George.

“Akala ko… makakaligtas siya kung hindi kami lalapit. Akala ko ‘yon ang tama...”

“Pero wala pang ilang minuto… ”

“SUMABOG ANG BANGKA, NICK!”

“SUMABOG SIYA!”

“RIGHT IN FRONT OF US!!!”

Bumagsak si George sa sahig, hawak ang ulo, nanginginig, umiiyak.

“Jessica… Jessica… I’m so sorry Jess... Hindi kita nailigtas… huhuhu...”

Tahimik lang akong nakikinig.

Hindi ko na alam kung paano huminga.

Hindi ko na alam kung paano mabuhay.

Ang katotohanang ito…

ay mas masakit pa sa lahat ng bangungot na naranasan ko.

Nasaan ako… sa panahong kailangan ako ni Jessica?

Nasaan ako… habang natatakot siya, nanginginig, humihingi ng saklolo?

I wasn’t there.

Wala ako. Wala… para iligtas siya.

Wala akong kwentang tao.

Huhuhu...

Wasak kaming pareho ni George sa loob ng banyo.

Dalawang lalaking umiiyak,.. basag, durog, talunan.

Paano namin aalalayan ang isa’t isa…

Kung pareho kaming wasak at nanghihina?

Hindi ako nagpa-therapy.

Pinili kong parusahan ang sarili ko.

At sa bawat araw, pinipilit kong mabuhay… hindi para sa akin, para sa guilt na dala ko.

…….

“Ring... Ring...”

Nagising ako mula sa madilim na alaala.

Napatingin ako sa nurse na tahimik na nasa gilid ng kwarto.

May tumatawag sa cellphone niya. Nanginginig ang kamay niya habang sinagot ito.

“Sir…”

Lumapit siya.

“Sir, kailangan niyo pong pumunta sa ospital.”

Napakunot ang noo ko.

“Bakit? Anong nangyari?”

“Si Ma’am Andrea po… Manganganak na po.”

Napailing ako.

“Why do they need me? Hindi naman ako doktor.” galit kong sagot, sabay ikot ng wheelchair palayo.

“Delikado po ang lagay nila…”

Napalingon ako. Napatigil.

“What do you mean?”

“Kailangan po ng pirma ninyo…”

“Pirma? Para saan?”

Tumingin siya diretso sa mga mata ko.

Matapang. Pero may kaba.

“Kailangan pong mamili kung sino ang ililigtas.”

Parang nahulog ako sa bangin. Halos mahilo ako sa narinig.

Why me? Bakit ako?

Bakit ako na naman?

“Andoon naman ang mommy niya... She can handle it,” mariin kong sabi.

“Hindi po pwede, Sir… Kayo po ang asawa.

Kayo po ang ama ng bata.”