ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM)

ของรัก มาเฟียร้าย NC20+ (SM)

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-04-17
โดย:  เด็กหญิงพุงกลมจบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 การให้คะแนน. 3 ความคิดเห็น
86บท
8.7Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“แค่จูบงั้นเหรอ?อย่าดูถูกความกระหายของฉันหน่อยเลยอลิซ เพราะสิ่งที่ฉันอยากได้คือการกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวต่างหาก!”“อื้ออ นี่!คุณกำลังคุกคามอลิซอยู่นะคะ!”“หึ เพิ่งรู้ตัวเหรอ?ฉันว่า ฉันแสดงออกชัดเจนตั้งแต่วินาทีแรกที่เราสบตากันแล้วนะ จำได้ไหม?ว่าเป้าหมายเดียวของฉันคือขยี้เธอให้จมเตียง!”“คะ..คุณพูดเรื่องอะไร อลิซไม่รู้เรื่อง”“จำวันแรกไม่ได้ไม่เป็นไรอลิซ แต่ต่อจากนี้ไปฉันจะ'ตอก'ย้ำทุกท่วงท่า กระแทกกระทั้นทุกความเสียวซ่านลงไปในตัวเธอซ้ำๆ จนต่อให้เธออยากจะลืมชื่อฉันแค่ไหน ร่างกายเธอก็จะเรียกร้องหาแต่สัมผัสจากฉันแค่คนเดียว!”“กรี๊ดด!!”“ชู่ว อย่าดิ้นสิอลิซ เก็บเสียงหวานๆ ของเธอไว้ครางตอนถูกฉันกระแทกจนสุดทางดีกว่า”“อย่านะ!อย่าล้วง คุณมันโรคจิต!บ้ากามที่สุด!”“เป็นเด็กดีสิแล้วฉันจะเมตตา”“ทุเรศ ยะ..อย่าดันเข้ามานะ!อื้อออ!อลิซจุกจนพูดไม่ออก แล้ว!”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

EP1 : ‘ของขวัญ’ ล้ำค่า

Ville de Montjoie, le 15 janvier.

La nuit d'hiver, une forte chute de neige en flocons épais recouvrait le sol d'une épaisse couche. Sous le passage incessant des piétons et des véhicules, la neige se transformait en une boue sale et boueuse.

Au bord de la route, une voiture bleue était garée.

Claire Morel, vêtue d'une doudoune immaculée, tenait dans ses bras un bouquet de roses fraîchement acheté chez le fleuriste. Elle marchait vers la voiture tout en composant le numéro de Gabriel Morel sur son téléphone.

Aujourd'hui marquait leur huitième anniversaire de mariage.

Elle avait terminé son travail plus tôt et voulait inviter son mari à un dîner aux chandelles en tête-à-tête, pour célébrer qu'ils traversaient la crise des sept ans et entamaient leur huitième année de mariage.

Mais Gabriel n'a pas répondu au premier appel.

Après deux autres appels et une longue attente, elle a enfin entendu la voix froide de Gabriel :

« Qu'est-ce qu'il y a ? »

Le sourire de Claire s'était légèrement estompé, mais elle lui a tout de même rappelé doucement :

« On avait convenu de dîner au restaurant ce soir, le lieu c'est… »

« Je travaille. Je suis occupé. »

Sans lui laisser le temps de finir sa phrase, Gabriel a déjà raccroché.

Claire a serré son téléphone dans la main. Debout sous la neige et le vent, elle a frissonné malgré elle quand une rafale glacée l'a effleurée. Un sentiment de profonde déception l'envahissait.

Elle ne savait même pas si Gabriel se souvenait encore que ce jour spécial était leur anniversaire de mariage.

Il ne cessait de remettre à plus tard ce qu'ils avaient pourtant convenu, toujours avec les mêmes excuses vagues et des promesses creuses. Il a refusé même de lui accorder un dîner.

Elle s'est soudain sentie très fatiguée.

Elle a fermé les yeux un instant, mais a tout de même pris sur elle d'appeler son fils, Théo Morel.

Elle avait appelé sa belle-mère plus tôt dans la journée pour qu'elle vienne chercher l'enfant pour l'emmener passer la soirée dans l'ancienne maison familiale — tout cela pour pouvoir profiter d'un rare dîner avec son mari.

Mais à cet instant, le dîner aux chandelles a été gâché — elle n'avait plus qu'à aller récupérer son fils.

Dans un coin d'un restaurant somptueux et fastueux, était assise une femme magnifique au port noble, vêtue avec une élégance éclatante, en compagnie d'un petit garçon de six ou sept ans.

Le petit garçon jouait avec une console de jeu toute neuve, il ne remarquait pas les appels entrants qui clignotaient sur l'écran du téléphone posé sur la table.

En voyant le nom de la mère du petit garçon s'afficher sur l'écran, la femme a esquissé un sourire aux intentions troubles. Elle a décroché l'appel d'un simple geste du doigt, a mis l'appareil en mode silencieux, puis l'a retourné face contre la table.

Elle s'est penchée légèrement vers le garçon et lui a demandé d'une voix douce :

« Théo, elle te plaît, la console que je t'ai achetée ? »

À l'autre bout du fil, Claire est restée un instant interdite en entendant la voix d'une femme. Puis, un frisson glaçant lui a traversé le cœur.

Elle a reconnu cette voix presque immédiatement. C'était Sarah Vasseur. L'amie d'enfance et l'amour de jeunesse de son mari.

Claire savait que Sarah était censée poursuivre un doctorat à l'étranger. Elle ne comprenait pas pourquoi Sarah était revenue, et surtout, pourquoi Sarah se trouvait avec son fils ?

Dans le restaurant, le petit garçon a enfin levé les yeux de sa console, hochant la tête avec un grand sourire :

« J'adore ! Tu es la meilleure, Sarah. Merci beaucoup ! »

Les lèvres de Sarah se sont légèrement étirées en un sourire.

« Comment ça ? Ta famille ne t'en a pas acheté ? » a-t-elle demandé, la voix douce, presque innocente.

Le groupe Morel, si puissant, dirigé par le président Gabriel, pouvait facilement racheter plusieurs entreprises de jeux vidéo, alors un simple jeu vidéo, c'était rien du tout.

Théo a fait la moue, mécontent :

« Pas du tout ! Papa, papi et mamie, ils me laissent jouer quand je veux. C'est ma mère qui me surveille tout le temps, elle est trop insistante, trop agaçante. Elle me contrôle même le temps de jeu. Quand l'heure arrive, elle prend la console et ne me laisse plus jouer. Mais toi, tu es la meilleure ! »

Sarah a caressé doucement la tête de Théo, sa voix pleine de douceur :

« Ne dis pas ça, ta mère s'inquiète parce que tu joues trop longtemps et que ça pourrait abîmer tes yeux. C'est pour ton bien. Si elle entendait ça, elle serait triste. »

« Pas du tout ! », a répondu Théo sans lever les yeux, continuant à jouer à sa console avec indifférence.

« Maman a un très bon caractère, je ne l'ai jamais vue fâchée. »

Sarah a laissé échapper un léger rire, puis a jeté un coup d'œil aux plats sur la table. Elle a réfléchi un instant, puis a piqué une frite avec sa fourchette et l'a tendue à Théo, trop absorbé par son jeu pour manger :

« Je me souviens que tu as dit que ta maman cuisine très bien. »

Théo a mangé en souriant et a répondu :

« Oui ! C'est même meilleur qu'au restaurant. Mon papa et moi, on adore ce qu'elle fait. Si toi aussi tu aimes, la prochaine fois que tu viens chez nous, je lui demanderai de te préparer un repas ! »

Les yeux pleins de malice, Sarah a fait semblant d'être surprise :

« Ah bon ? Je peux venir chez toi ? »

« Bien sûr que tu peux ! » a répondu Théo, comme si c'était une évidence.

« Papa et moi, on t'aime bien, alors évidemment que tu peux venir chez nous. »

« Ça veut dire que tu m'aimes beaucoup, hein ? » a demandé Sarah en souriant, tout en lui tapotant doucement la joue.

Théo a hoché la tête, puis s'est frotté avec tendresse contre le doigt qui l'avait touché :

« Si seulement maman pouvait être comme toi... Elle passe son temps à me surveiller, c'est trop agaçante. »

Le vent glacial soufflait violemment, la neige tombait à gros flocons du ciel.

Claire se tenait sous la tempête, les sourcils et les mèches de cheveux saupoudrés de neige blanche. En écoutant chaque mot prononcé à travers le téléphone, ses yeux se teintaient peu à peu de rouge.

Elle cuisinait évidemment très bien.

En raison des goûts de Théo et de son père, elle avait même utilisé son temps libre pour prendre des cours de cuisine auprès de chefs. Dès qu'elle en avait l'occasion, elle leur préparait des plats. Sa cuisine n'avait rien à envier à celle d'un grand restaurant.

Rien qu'en écoutant les paroles de Théo, elle a senti son cœur se serrer.

C'était ce fils qu'elle avait chéri pendant sept ans. Pendant toutes ces années, elle le soignait, elle s'inquiétait pour lui, elle faisait tout pour lui.

Et pourtant, il la trouvait bavarde, agaçante, loin être bien que Sarah.

Elle voulait raccrocher, mais soudain, elle a entendu dans le téléphone une voix douce, à la fois familière et étrangère. Sa main, engourdie par le froid, a tressailli.

«Désolé, j'était un peu occupé. »

C'était la voix de son mari, Gabriel.

Le cœur de Claire lui faisait si mal qu'il en devenait engourdi. Elle n'a pas pu s'empêcher de rire.

Son mari lui avait dit qu'il travaillait.

Mais, le jour de leur anniversaire de mariage, il a dîné avec une autre femme et a même emmené Théo.

L'appel a déjà été coupé.

Sous la neige battante, elle a souri longuement, les yeux rougis et embués de larmes.

Puis elle a jeté violemment le grand bouquet de roses qu'elle tenait à terre, avant de l'écraser du pied.

Les pétales rouge vif s'étaient éparpillés dans la neige, éclatants comme du sang fraîchement répandu.

Elle était assise dans la voiture, la chaleur du chauffage réchauffait son corps engourdi par le froid. Il lui a fallu un long moment pour retrouver un peu de sensation.

Les souvenirs du passé passaient comme des nuages furtifs.

Elle savait que Gabriel ne l'avait épousée qu'à cause de la nuit absurde, puis elle était enceinte, et sa belle-mère avait exercé une pression sur Gabriel.

Mais il ne l'aimait jamais, il la même détestait.

Il lui en voulait d'avoir brisé ses fiançailles avec Sarah, et il méprisait sa bassesse et ses méthodes sans scrupules.

Mais, elle était très naïve. Elle l'aimait, elle pensait que si elle lui était gentille, calme et obéissante, ils seraient heureux.

Finalement elle n'a rien obtenu.

Sept ans de mariage durant lesquels il la traitait avec une violence psychologique froide, comme une vengeance.

Et même leur fils, de plus en plus, la rejetait, la détestait, s'opposait à elle.

Elle vivait dans cette maison comme un outil invisible, personne ne faisait attention à elle.

Cela faisait sept ans, elle devait se réveiller : Gabriel ne l'aimait toujours pas.

Elle pensait qu'il était temps que tout cela se soit terminé.

La lumière chaude illuminait le visage pâle mais délicat de Claire.

Le bout de son nez, légèrement retroussé, prenait une teinte cerise à cause des alternances de chaud et de froid.

Bougeant légèrement ses doigts encore engourdis, elle a envoyé un message à un ami avocat qu'elle avait rencontré lorsqu'elle étudiait à l'Université de Valmer.

Elle prévoyait de discuter avec lui le lendemain des questions de divorce et de liquidation des biens.
แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

มู๋.มุก ธันยพร
มู๋.มุก ธันยพร
...️...️...️อ่านครบ ทั้ง5เรื่องละคะ สนุกมากกก
2026-06-26 20:40:12
1
0
แมวเหมียว
แมวเหมียว
สนุกมากเลย อ่านครบทั้ง5เรื่องแล้ว
2026-04-14 00:01:03
0
0
หลงรักหนุ่มมาเฟีย
หลงรักหนุ่มมาเฟีย
ในที่สุดเรื่องของมาร์ตินสักที!!!
2026-04-06 21:11:15
4
0
86
EP1 : ‘ของขวัญ’ ล้ำค่า
เมื่อความฝันของเธอเต็มไปด้วยภาพหลอนที่แสนเย้ายวน...และผู้ชายที่ก้าวเข้ามาก็อันตรายเกินกว่าจะต้านทานเธอจำสัมผัสเร่าร้อนในคืนนั้นไม่ได้... ทว่าเขากลับตีตราจองทุกตารางนิ้วบนร่างกายเธอไว้ในความทรงจำอย่างไม่มีวันลืม...ดวงตาคมกริบไล่มองใบหน้าสวยล้ำราวกับรูปปั้นนั้นอย่างละเอียดทุกลายเส้น จนมาหยุดนิ่งที่ดวงตาใสซื่อที่เปี่ยมไปด้วยน้ำตาคู่นั้น ดวงตาที่ทำให้หัวใจแกร่งที่ด้านชากระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ใครกัน... ที่ส่ง ‘ของขวัญ’ ล้ำค่าแบบเธอมาให้ฉันถึงที่นี่?”ปัจจุบัน...อลิซ เด็กสาวอายุ 21 ปี เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ที่มีใบหน้าสวยหวานสดใส ดวงตากลมของเธอโตบริสุทธิ์ กำลัง หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าอาคารกระจกสูงที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางย่านธุรกิจ หัวใจดวงน้อยเต็นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก วันนี้ไม่ใช่แค่เพียงวันแรกของการฝึกงานในบริษัทระดับโลก แต่มันคือวันแรกที่แม่ยอมปล่อยมือให้เธอได้ก้าวออกมาเผชิญโลกกว้างและใช้ชีวิตแบบผู้ใหญ่จริงๆ เสียที“เอาล่ะอลิซ... เธอทำได้ สู้เขา!”เด็กสาวพึมพำกับตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจ เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่รีดจนเรียบกริบ รองเท้าส้นสูงสีขา
อ่านเพิ่มเติม
EP2 : สายตาโลมเลีย
“สวัสดีค่ะบอส... น้องนักศึกษาฝึกงานเพิ่งมาถึงเมื่อครู่นี้เองค่ะ” เลขาฯ สาวรีบหยัดกายลุกขึ้นยืนในทันที สีหน้าที่เคยเย็นชาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานหยดย้อยราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ แต่..มาร์ตินกลับไม่ได้ปรายตาไปมองหรือสนใจเสียงนกเสียงกาของเธอเลยแม้แต่น้อย มาร์ตินชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ มาเฟียระดับแถวหน้า ที่มีดวงตาสีเทาเข้มเย็นเฉียบเป็นเอกลักษณ์ ยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้น และดวงตาคมกริบคู่นั้นเอาแต่จ้องมองใบหน้าหวานของอลิซที่กำลังหันมาสบตาเขาอยู่พอดีอย่างไม่กะพริบตา ตึก..ตัก...ตึก..ตัก.. อลิซรู้สึกเหมือนร่างกายถูกแช่แข็ง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัว ราวกับตกอยู่ในภวังค์ลึกลับ สายตาคู่นี้... ความรู้สึกที่เหมือนถูกล่าแบบนี้...มันทำให้นึกถึงความฝันที่ทำให้เธอรู้สึกสั่นสะท้าน ในขณะที่อลิซกำลังตกอยู่ในมนต์สะกดของซาตานในคราบนักธุรกิจ เลขาฯ สาวที่ถูกเมินก็ขยับกายเข้ามาใกล้ เธอโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูอลิซที่พอให้ได้ยินกันเพียงสองคน “จำคำที่เธอพูดเมื่อกี้ไว้ให้ดีล่ะ...อย่ายุ่งกับผู้ชายของฉัน!” คำขู่ที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษทำให้อลิซตื่นจากภวังค์ และยังไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยถามว่าคำไหน เลขาฯ สา
อ่านเพิ่มเติม
EP3 : บอสโรคจิต NC
มือเธอสั่น... กลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?”มาร์ตินถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพลางหลุบตามองแฟ้มในมือบางที่สั่นระริกจนแทบจะร่วงหล่น และยังไม่ทันที่อลิซจะได้ตั้งตัว มือหนาก็เอื้อมมากระชากข้อมือเล็กของเธอเพียงข้างเดียว รั้งเข้าหาตัวอย่างแรงพร้อมกับโน้มใบหน้าลงใกล้ สูดดมกลิ่นหอมกรุ่นจากผิวเนื้ออ่อนที่ข้อมือสาวอย่างจาบจ้วง ก่อนจะหลับตาลงราวกับต้องการซึมซับกลิ่นกายนั้นให้ลึกถึงปอด“ปะ...เปล่าค่ะ! หนูไม่ได้กลัว!” อลิซรีบส่ายหน้าปฏิเสธเป็นพัลวันจนผมกระจาย ความตกใจในท่าทีคุกคามทำให้เธอพยายามจะชักมือกลับ แต่แรงบีบมหาศาลจากข้อมือแกร่งกลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บจนใบหน้าหวานบิดเบี้ยว “อื้อ... จ...เจ็บนะ! ปล่อยอลิซเถอะค่ะ” “ชู่ว...” มาร์ตินส่งเสียงปรามในลำคอแผ่วเบา ริมฝีปากหยักยกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก ก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชิดกัน เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แววตาของเขามันช่างน่าขนลุกและเต็มไปด้วยตัณหา เขาเปล่งเสียงพร่าออกมาที่ชิดริมฝีปากเธอ “ดี...” “....” “ฉันชอบให้เธอเป็นแบบนั้น... แบบที่สั่นไปทั้งตัวเวลาอยู่ใต้ร่างฉัน” “ชะ...ชอบอะไรคะ!? คุณพูดเรื่องอะไร...
อ่านเพิ่มเติม
EP4 : หนีไม่พ้น
“ฟู่... น่ากลัวชะมัด ทำไมในห้องนั้นมันถึงได้หนาวเยือกเย็นขนาดนี้นะ อลิซไม่อยากจะเฉียดไปใกล้เขาอีกเลยจริงๆ” อลิซพ่นลมหายใจยาวเหยียดออกมาทันทีที่ประตูห้องท่านประธานปิดลง เธอพยายามปลอบใจตัวเองพลางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระแวดระวัง เสียงบ่นอุบอิบที่หลุดออกมาตลอดทางช่วยพยุงสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้าที่เข้าทาง “ถือว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน...ฉันแค่ต้องฝึกงานให้จบ ถ้าครั้งนี้ไม่ผ่าน มีหวังจบไม่พร้อมเพื่อนแน่ๆ อลิซเอ๊ย!” เท้าเล็กๆ ก้าวไปตามโถงทางเดินหรูหราพลางนึกถึงใบหน้าคมกริบที่เพิ่งเผชิญหน้ามา“เขาก็... หล่ออยู่นะ แต่ทำตัวแปลกๆ สายตาเมื่อกี้เหมือนจะกลืนฉันลงไปทั้งตัวเลย” เด็กสาวเม้มริมฝีปากแน่นพลางส่ายหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน “คิก..คิก..หรือว่าเรา...จะดูน่าหม่ำจริงๆ กันนะ?” อลิซรีบสะบัดหัวออกมาอย่างลืมตัว ก่อนจะรีบก้มหน้าก้มตาเดินตรงไปตามป้าย ‘แผนกฝึกงาน’ ที่ติดอยู่สุดทางเดิน มือเล็กกำแฟ้มเอกสารในอ้อมกอดแน่นราวกับมันเป็นเกราะป้องกันเพียงชิ้นเดียวที่มี“อ๊ะ... ถึงแล้ว”ภายในแผนกดูคึกคักและวุ่นวาย เสียงรัวคีย์บอร์ดและเสียงเก้าอี้เลื่อนดังระงม ทว่าทันทีที่ก้าวเข้าไป สาย
อ่านเพิ่มเติม
EP5 : หวานเจี๊ยบ!
เมื่อเห็นบรรยากาศเริ่มอึดอัด พี่ต้นกับพี่อ้อที่ครองสติได้ก่อนใครเพื่อนก็รีบละล่ำละลักเอ่ยชวนเพื่อกู้สถานการณ์ทันที“ฉะ...เชิญบอสร่วมงานกับพวกเราเลยครับ! พวกเราดีใจและยินดีมากจริงๆ ที่บอสให้เกียรติมาร่วมโต๊ะกับแผนกขายแบบนี้” พี่ต้นพูดยิ้มๆ พลางผุดลุกผุดนั่งอย่างประหม่า“ใช่ค่ะบอส ถือว่าเป็นเกียรติของพวกเรามากเลยค่ะ” พี่อ้อรีบเสริมพร้อมกวาดสายตาบอกให้คนอื่นๆ ขยับที่ทางให้ท่านประธานมาร์ตินพยักหน้าตอบรับคำเชิญแผ่วเบา ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่กำลังแดงจัดของอลิซเลยแม้แต่วินาทีเดียว เขามองท่าทางเลิ่กลั่กนั้นด้วยความพึงใจ ก่อนจะตวัดสายตาเย็นเยียบไปที่ ‘น้ำชา’ ซึ่งนั่งอยู่ข้างอลิซอีกฝั่ง “ลุก...” คำสั่งสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากปากเรียวหยักนั้นเยือกเย็นจนคนฟังใจหาย น้ำชาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกเก้าอี้ เธอรีบกุลีกุจอเขยิบตัวลุกออกจากที่นั่งทันทีโดยไม่กล้าแม้แต่จะสบตามาร์ตินทรุดตัวลงนั่งแทนที่ในตำแหน่งข้างกายอลิซอย่างสง่างาม เขาขยับท่านั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่ทรงอำนาจ ก่อนจะพาดแขนแกร่งลงบนพนักพิงเก้าอี้ของอลิซอย่างถือวิสาสะ เป็นท่วงท่าที่เหมือนว่าเขากำลังโอบไหล่เด็กสาวท
อ่านเพิ่มเติม
EP6 : ฉวยโอกาส
‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…’อลิซนั่งตัวลีบอยู่บนเบาะหนังนุ่ม เธอหันไปมองร่างสูงโปร่งข้างกาย มาร์ตินโน้มตัวลงซบหน้าหลับคาพวงมาลัยไปเสียดื้อๆ ราวกับถ่านหมดกะทันหัน ทั้งที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อนเขายังเหยียบคันเร่งพุ่งทะยานมาถึงที่นี่อย่างคล่องแคล่ว “เมื่อกี้...ยังขับรถมาได้อยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ” เธอพึมพำเสียงอ้อมแอ้ม สายตาลอบมองขนตายาวที่ทอดเงาลงบนแก้มสาก ลมหายใจที่เข้าออกสม่ำเสมอทำให้เขาลดความน่ากลัวลงไปกว่าครึ่ง ก๊อก ก๊อก! อลิซสะดุ้งตัวโยนจนเกือบตกเบาะ เธอรีบกดลดกระจกลงช้าๆ ก่อนจะพบชายชุดดำยืนหน้านิ่งอยู่ข้างรถ ท่าทางสุภาพ “นายเมามาก...ช่วยพานายเข้าไปในบ้านด้วยครับ” พูดจบเขาก็ผงกศีรษะให้หนึ่งครั้งแล้วเดินหายเข้าไปในเงามืดมิด ปล่อยให้อลิซอ้าปากค้างกวักมือเรียกเก้อ “เดี๋ยวก่อนค่ะ—! อะไรของเขาเนี่ย ไม่ห่วงเจ้านายตัวเองเลยหรือไง!” อลิซบ่นงึมงำหันกลับมามองตัวปัญหาที่ยังหลับพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราว ‘เขารู้ได้ยังไงว่าคุณเมามาก... แปลกทั้งนาย แปลกทั้งลูกน้องจริงๆ’ เธอถอนหายใจยาวพลางขยับตัวเข้าไปใกล้อีกนิด มือบางเอื้อมไปเขย่าแขนเสื้อสูทราคาแพงของเขาเบาๆ “คุณมาร์ติน... ตื่นหน่อยค่ะ ถึงบ้านแล้ว
อ่านเพิ่มเติม
EP7 : แกล้ง หรือ เมาจริง NC
“ทำไมถึงพูดแบบ—อื้อออ!” คำประท้วงที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อมาร์ตินใช้มือหนาอีกข้างจับท้ายทอยของเธอไว้แน่นก่อนจะกระชากใบหน้าหวานลงมาปิดปากด้วยริมฝีปากร้อนจัดของเขาอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด! อือ..อืออ..” เสียงครางประท้วงในลำคอดังขึ้นแผ่วเบา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ มือเล็กที่เคยพยายามผลักไสกลับเกร็งค้างอยู่กลางอากาศ สมองขาวโพลนไปชั่วขณะเมื่อรับรู้ถึงรสสัมผัสที่รุกรานเข้ามาอย่างอุกอาจ “อืมม..” มาร์ตินบดจูบอย่างหนักหน่วง ปากหยักเคลื่อนขยับบดเบียดอย่างมั่นคงเกินกว่าจะเรียกว่าเผลอไผล เขาละเลียดชิมความหวานอย่างรู้จังหวะ ทุกลมหายใจที่สอดประสานกันมันช่างพร่าเลือนจนอลิซเริ่มแยกไม่ออกว่านี่คือการกระทำของคนเมาหรือคนที่มีสติครบถ้วนกันแน่ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาตวัดควานหาความหวานในโพรงปากอย่างช่ำชอง แรงอารมณ์ที่เขาส่งผ่านออกมาแทบจะสูบวิญญาณและลมหายใจของเธอไปจนสิ้น มือหนาที่เคยโอบเอวไว้เริ่มซุกซน ค่อยๆลูบไล้ต่ำลงอย่างจงใจ “อึกก..!”อลิซชะงักไปทั้งร่างเมื่อฝ่ามือร้อนผ่าวของเขาเลื่อนสอดเข้าไปใต้ชายเสื้อ สัมผัสโดยตรงกับผิวเนียนนุ่มช่วงเอวคอด ก่อนที่มือหนาจะซุกซนเริ่มเลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ
อ่านเพิ่มเติม
EP8 : เสียงที่มันคุ้นหู
ปัง! ปัง! ปัง!เสียงปืนแผดคำรามขึ้นฉับพลันทำให้อลิซสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวกระหน่ำราวกับจะทะลุออกจากอก ภาพรอบตัวพร่าเลือนไปในพริบตา ก่อนที่หมอกสีขาวหนาทึบจะกลืนกินทุกสิ่งจนไม่เหลือแม้แต่เส้นขอบของโลก“ที่นี่... ที่ไหน?” เสียงใสสั่นเครือขณะหมุนตัวมองไปรอบด้าน สถานที่ตรงหน้าดูคุ้นตาอย่างประหลาด ทว่า กลับว่างเปล่าไร้ผู้คน มีเพียงความเงียบงันที่กดทับหัวใจจนอึดอัดทันใดนั้นเอง สายตาของเธอก็ต้องหยุดชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีเทาคู่หนึ่ง... มันชัดเจนและทรงพลังเกินกว่าสิ่งใด ดวงตาคู่นั้นจ้องมองเธอในระยะประชิด ทั้งนิ่งเฉย เย็นชา และเยือกเย็นอย่างไร้ความลังเล อลิซผงะถอยโดยไม่รู้ตัว แต่แล้ว เสียงลมหายใจของใครบางคนกลับดังขึ้นชิดใบหู เธอรีบหันขวับไปด้วยความตกใจ จนกระทั่งพบว่าดวงตาสีเทาคู่นั้นขยับเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เฉียดผ่านแก้ม“อื้อ... ปล่อยอลิซนะ!” ท่ามกลางความมืดที่ยังหนาทึบ อลิซรู้สึกถึงอ้อมแขนแกร่งที่พุ่งเข้าโอบรัดร่างเธอไว้แน่นในพริบตา เธอสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อแผ่นอกกว้างบดเบียดเข้าหาจนหนีไม่พ้น ร่างสูงนั้นกำยำและทรงพลัง จนไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ขัดขืน“คะ... คุณเป็นใคร?”คำถ
อ่านเพิ่มเติม
EP9 : เส้นทางที่ถูกบังคับ
“...คุณมาร์ตินเหรอคะ?” “...อืม ห้องฉัน” “ห้องคุณ... ทำไมเหรอคะ?” อลิซถามกลับไปอย่างซื่อๆ ในใจแอบค้อนนิ่งๆ 'มาพูดสั้นๆ แค่นี้ ใครจะไปตรัสรู้ได้ว่าห้องคุณมันทำไม... แปลกคนจริงๆ' “คืออลิซไม่เข้าใจค่ะ”“มาที่ห้องฉันเดี๋ยวนี้”“แต่เอ๊ะ... ทำไมอลิซต้องไปด้วยคะ?”“แฟ้มที่เธอสรุป... มีหน้าหนึ่งหายไป” เขาตอบเรียบๆ ทว่าน้ำเสียงนั้นกลับเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก “เอาขึ้นมา!” ติ๊ด! สายถูกตัดไปดื้อๆ ทิ้งให้อลิซก้มมองแฟ้มในมืออีกชุดอย่างลนลานเดี๋ยวนั้น เธอรีบพลิกเช็กดูทุกหน้าอย่างรวดเร็ว “ก็ครบถ้วนดีนี่นา ฉันถ่ายเอกสารมาจากต้นฉบับชุดนี้เลยนะ” ทว่าเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธคำสั่ง ขาที่แทบก้าวไม่ออกถูกบังคับให้พาตัวเองขึ้นไปยังชั้นบนสุดอีกครั้งด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะก๊อก...“เข้ามา” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอนุญาตทันทีที่มือเธอเคาะประตู ประหนึ่งเขานั่งรอจังหวะนี้อยู่แล้ว อลิซก้าวเข้าไปในห้องที่เย็นเฉียบและมาหยุดยืนที่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ พลางยื่นแฟ้มวางลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง“ทุกหน้าอยู่ครบค่ะ อลิซตรวจทานดีแล้ว” มาร์ตินเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร เขาชำเลืองมองเธอด้วยสายตาที่เหมือนจะกรี
อ่านเพิ่มเติม
EP10 : รีบนอน ฉันรออยู่!
ภายในลิฟต์ที่เงียบสงัด อลิซลอบเหลือบมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาอยู่ครู่หนึ่งพลางกำชายกระโปรงแน่นเพราะว่าตอนนี้ความสงสัยกำลังก่อตัวขึ้นในใจ... ‘เขารู้ได้ยังไงกัน…ว่าเราอยู่ชั้นไหน’ ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออก มาร์ตินก้าวนำออกไปทันทีด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับคุ้นเคยเส้นทางนี้เป็นอย่างดี อลิซเดินตามไปเงียบๆ จนกระทั่งมาหยุดอยู่หน้าห้องของเธอ เด็กสาวเปิดกระเป๋าหยิบกุญแจขึ้นมา ทว่ายังไม่ทันจะสอดเข้าไปในแม่กุญแจ ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองก็ทำให้มือบางชะงักกึก อลิซหมุนตัวกลับไปหาเขา และแล้วเธอก็ต้องสะดุดกับดวงตาคมกริบที่จับจ้องเธออยู่ก่อนแล้ว สายตานั้นนิ่งลึกราวกับอ่านทะลุทุกคำถามที่เธอเก็บไว้ในใจ“เอ่อ... ถึงห้องอลิซแล้วค่ะ...ขอบคุณนะคะที่คุณมาส่ง” เธอบังคับเสียงให้เป็นปกติพลางฝืนยิ้ม มาร์ตินยกยิ้มที่มุมปาก ทว่าแววตาของเขากลับนิ่งลึกเสียจนอลิซรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบให้เต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ“แล้วจะตอบแทนฉันยังไงดีล่ะ?”คำถามนั้นทำให้อลิซชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเผลอหลุดปากถามกลับด้วยความซื่อ “มาส่งแบบ... หวังผลตอบแทนด้วยเหรอคะ?” “ทุกอย่างบนโลกล้วนมีข้อแลกเปลี่ยน” “อลิซไม่มีอะไรจะให้คุณมาร์
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status