ว่าไงคะคุณมาเฟีย Intro

เมื่อครั้นในอดีต ณ โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง

สิ่งที่พลั้งพลาดไปแล้วย่อมไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ทั้งสิ้น สิ่งเดียวที่ทำได้ในปัจจุบันก็คือต้องทำใจน้อมรับความจริงและอยู่กับมันให้จงได้ ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจักต้องเผชิญกับปัญหาเพียงลำพังอีกกี่คราก็อย่าได้คิดท้อถอย ถือเสียว่าโชคชะตาได้กำหนดเส้นทางนี้ไว้ให้แล้ว

เส้นทางที่อาจจะลำบากและเหน็ดเหนื่อยไปบ้าง แต่จงเชื่อเสียเถอะว่าผลลัพธ์ของมันย่อมออกมาสวยงามเสมอ

หญิงสาวในชุดสบาย ๆ ยืนอยู่บนฟุตพาทรอสัญญาณไฟจราจรข้ามถนนไปยังโรงพยาบาลที่ปรากฏอยู่ฝั่งตรงข้าม

สาเหตุที่มาในวันนี้เป็นเพราะคุณหมอได้นัดแนะให้คุณแม่มือใหม่เข้ามาตรวจครรภ์ซึ่งมีอายุสิบห้าสัปดาห์ได้แล้ว

เรียวมือบางลูบวนหน้าท้องซึ่งบวมเปล่งเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ก่อนจะตามมาด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยพูดคุยเป็นเรื่องเป็นราวคล้ายว่าเจ้าตัวน้อยในท้องรับรู้และเข้าใจในสิ่งที่ตนเอ่ย

“แม่รักหนูนะ” เรียวปากอวบอิ่มว่าอย่างยิ้ม ๆ ความรู้สึกของการได้เป็นแม่คนแท้จริงแล้วมันมีความสุขเช่นนี้นี่เอง

เพียงแค่คิดไปถึงอนาคตหากมีเจ้าตัวน้อยคอยวิ่งเล่น คอยเรียกแม่ไม่ขาดปาก รวมถึงนอนกอดกันในทุก ๆ คืน เพียงแค่จินตนาการไปถึงภาพเหล่านั้นก็สามารถเรียกรอยยิ้มบาง ๆ ให้ผุดขึ้นบนใบหน้าสะสวยได้แล้ว

แต่แล้วรอยยิ้มเหล่านั้นกลับค่อย ๆ จางหายไป หลงเหลือไว้เพียงความเศร้าโศกฉายชัดผ่านแววตาเมื่อนึกไปถึงใครบางคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบิดาของเด็กในท้อง คนที่ไม่แม้แต่จะสนใจถึงขนาดที่ว่าระหว่างคบหาดูใจกัน อีกฝ่ายยังคบซ้อนเป็นว่าเล่น

แต่ถึงอย่างนั้นเธอเองก็ไม่ได้คิดจะปิดกั้นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อและลูก แม้จะไม่ได้บอกความจริงกับอีกฝ่าย หากแต่ชื่อบิดาในกระดาษอันสำคัญยังคงใช้ชื่อของเขาผู้นั้นเพื่อเป็นเครื่องหมายยืนยันว่าลูกในท้องของเธอไม่ได้ขาดพ่อแต่อย่างใด

ได้แต่เฝ้ารอวันเวลาที่เขาจะกลับตัวกลับใจและกลับมาเป็นครอบครัวเดียวกัน เท่านั้นก็ถือว่าเพียงพอแล้วสำหรับ กันตา

หลังจากยืนรออยู่นานหลายนาที ในที่สุดไฟจราจรสำหรับคนข้ามถนนก็สลับปรับเปลี่ยนเป็นสีเขียวบ่งบอกว่าผู้คนสามารถเดินข้ามทางม้าลายได้อย่างปลอดภัย

บรรดาผู้คนเร่งรีบสับฝีเท้าเพื่อข้ามถนนไปอีกฝั่ง รวมไปถึงคุณแม่มือใหม่ในวัยยี่สิบสามเลือกที่จะรั้งท้ายผู้อื่น เธอเดินข้ามถนนอย่างไม่เร่งรีบมากนัก

และแล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น........

เอี๊ยดดด!!

โครม!!

จู่ ๆ รถกระบะคันเก่าก็พุ่งเข้าชนร่างบางกระเด็นกระดอนออกมาจากจุดเกิดเหตุไกลมากพอสมควร จังหวะที่เรือนร่างเล็กถลาไปตามพื้นถนนทันใดนั้นเองศีรษะก็กระแทกเข้าขอบฟุตพาทส่งผลให้เลือดแดงฉานไหลออกมาไม่หยุด

“กรี๊ดดด มีคนโดนรถชน”

“ช่วยเรียกหมอที มีหมออยู่แถวนี้ไหม”

“ดูเหมือนเธอจะท้องด้วยนะ ตายแล้ว”

สังเกตได้จากหยาดเลือดที่หลั่งไหลลงตามเรียวขาเล็กบ่งชัดว่าอุบัติเหตุในครั้งนี้คงส่งผลกระทบไปถึงเด็กในท้องอย่างแน่นอน

สติของหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่กลางถนนเริ่มถดถอยลงเรื่อย ๆ กระทั่งความเจ็บปวดเริ่มรุมเร้าร่างกายจนไม่สามารถขยับเขยื้อนตัวได้ ทำได้เพียงนอนหลับตาสนิท

เรียวมือเล็กซึ่งแปดเปื้อนไปด้วยเลือดยกขึ้นลูบหน้าท้องตามสัญชาตญาณของการเป็นแม่

นานหลายนาทีที่พยายามฝืนดึงสติให้หวนกลับมา หากแต่ครานี้กลับยากเย็นเสียเหลือเกิน และในที่สุดเปลือกตาบางก็ปิดสนิทยอมรับในโชคชะตา สิ่งสุดท้ายคงทำได้เพียงนอนกอดลูกน้อยในท้องแล้วหลับฝันดีไปด้วยกัน

ชาตินี้คงทำบุญมาน้อยแม่ถึงไม่มีโอกาสได้ใช้ชีวิตร่วมกับลูก

หากชาติหน้ามีจริงขอเราสองได้เกิดมาเป็นแม่ลูกกันอีกครา ขอเพียงเท่านี้ เท่านี้จริง ๆ

วินาทีก่อนสิ้นลมหายใจเธอพยายามเปล่งชื่อลูกในท้องซึ่งก่อนหน้านี้จงใจตั้งตัวอักษรเดียวกับใครคนนั้น คนที่อยู่ในใจดวงน้อยดวงนี้ตลอดมา

“คลาวน์ลูกแม่.....”

เพนต์เฮาส์ชั้นสามสิบสอง

“เฮียใหญ่ครับ คุณกันตา......เธอเสียชีวิตแล้วครับ”

“.......”

“เห็นว่าเธอกำลังท้องอยู่ด้วย”

“ว่าไงนะ!!”

“วันนี้เธอตั้งใจไปโรง’บาลเพื่อตรวจครรภ์ แต่กลับโดนรถชนครับ”

“มึงออกไปก่อน กูขออยู่คนเดียวสักพัก”