LOGINแม่สามีให้เขาเลือกระหว่างแม่ผู้ให้กำเนิดกับเธอที่เป็นแม่ของลูกเขา แน่นอนว่าเขาไม่เลือกเธอพร้อมกับตั้งคำถามว่าเธอท้องกับใคร?
View Moreเสียงร้องไห้ปานจะขาดใจของแพรพิศชาดังแข่งกับสายฝนที่กระหน่ำเทลงมา หญิงสาวหยุดอยู่ข้างถนนอันแสนมืดมิดและนั่งลงอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก เพราะความรักทำให้คนดูโง่งม ทุ่มเททุกอย่างต่อสู้เพื่อความรักแต่สุดท้ายกลับไร้ค่า
“ฌอนเลือกมาเลยว่าจะเลือกแม่หรือมัน” คุณหญิงอรนลินยื่นคำขาด ซึ่งเป็นสิ่งที่ยากที่สุดในชีวิตหากต้องให้เลือกระหว่างแม่และภรรยา
“…”
“มันท้องกับใครก็ไม่รู้แล้วมาบอกว่าท้องกับลูก” คุณหญิงอย่างเธอไม่มีวันยอมรับลูกสะใภ้บ้านป่า ไม่มีฐานะเทียบเท่าลูกชายของเธอ
“แม่ครับ” อชิระมีความลังเลเพราะตอนนี้เขาสับสนไปหมด เรื่องราวกับวุ่นวายเมื่อเขาจับได้ว่าเมียกับเพื่อนสนิทตัวเองแอบมีความสัมพันธ์กัน และเมียเขามาบอกกำลังตั้งครรภ์แล้วเขาจะเชื่อได้ยังไง
“ลูกเลือกมาเลย”
“ผ ผม”
“คุณไม่ต้องเลือกอะไรทั้งนั้น ฮึก” แพรพิศชามองใบหน้าสามีที่เขามีความลังเลและไม่เชื่อในตัวเธอ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นก็เพราะมีคนวางแผนชั่วทำให้ทั้งสองเข้าใจผิดกัน แต่เขากับไม่ฟังเธอ
“พี่ถามพรีนอีกครั้งว่าพรีนท้องกับใคร”
“สุดท้ายคุณก็เชื่อพวกเขา”
เธอยอมจากบ้านมาเพื่อมาอยู่กับเขาโดนดูถูกสารพัดเพราะบ้านมีฐานะยากจนไม่เหมาะสมกับเขาที่เป็นถึงนักธุรกิจหมื่นล้าน แถมยังมารู้ว่าเขานั้นมีคู่หมั้นอยู่แล้ว
“หล่อนมันตอแหลท้องกับใครก็ไม่รู้ จะมาเรียกร้องให้ลูกชายฉันรับผิดชอบไม่ได้” ยังไงคนเป็นแม่ไม่ยอมรับลูกสะใภ้คนนี้เด็ดขาด
“คุณแม่ครับผมขอคุยกับพรีนเป็นการส่วนตัว ถือว่าผมขอ”
“ก็ได้อย่านานนะแม่จะรอ”
“ฮึก ฮือ” แพรพิศชาร้องไห้จนสะอื้นพวกเขาทำร้ายจิตใจเธอสารพัด แล้วทำไมเธอต้องทนให้พวกเขาทำลาย คนอื่นทำไม่เป็นไร แต่เขากลับทำลายเธอเสียเอง
“พรีนจะบอกพี่ได้หรือยังว่าท้องกับใคร”
“เราเลิกกันเถอะค่ะ”
“เพราะพี่ไม่ใช่พ่อของเด็กใช่ไหม”
เขาเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น แพรพิศชาตื่นขึ้นมาพร้อมกับแทนไทเพื่อนสนิทของเขา แล้วจะให้เขาเชื่อแบบไหน คิดไม่ถึงว่าเด็กสาวที่อ่อนโยนจะทำตัวแบบนั้น ทำให้ความเชื่อใจของเขาพังทลายลงหมด
“คุณมีคนที่เหมาะสมอยู่แล้วคุณกลับไปหาแม่คุณแม่ของคุณนะคะ” เธอพยายามกลั่นเสียงสะอื้นไว้ เพราะสุดท้ายคนที่ไม่เหมาะสมเช่นเธอต้องจากไป ความรักความเหมาะสมมันคนละเรื่องกัน
“…”
“ในเมื่อคุณเชื่อพวกเขาให้เราจบกันแค่นี้”
“ยอมรับแล้วนะสิว่าเธอนอนกับมันจริงๆ ทำไมแพรพิศชา เพราะอะไรวะ!” อชิระเขย่าตัวคนตรงหน้าด้วยความโมโห เขาเจ็บแค่ไหนที่เห็นเมียตัวเองนอนกับเพื่อนสนิทตัวเอง
“ใช่ค่ะ พอใจคุณแล้วใช่ไหม”
เพียะ
“เธอมันร่านเหมือนที่ลิตาบอกจริงๆ” เขาขาดสติจึงลงมือทำร้ายหญิงสาว เขาทำงานหนักเพื่อครอบครัวแต่สิ่งที่เขาได้รับคืออะไร ที่แตกสลายที่สุดคือเธอท้องกับของเขา
“ฮึก รู้อย่างนี้แล้วคุณก็ไปหาแม่คุณซะ”
“ได้ เธอออกไปแต่ตัวกลับบ้านนอกเธอไปไม่ต้องมาเสนอหน้าให้ฉันเห็นอีก! ฉันเกลียดผู้หญิงแบบเธอที่สุด”
ปัง!
เขาไปแล้ว หัวใจของเธอแหลกสลายไม่มีชิ้นดีเธอผิดเองที่ไม่เชื่อคนรอบข้าง แต่กลับเลือกที่จะเชื่อหัวใจตัวเอง สุดท้ายเด็กอายุ 19 ปีคนหนึ่งต้องอุ้มท้องพร้อมกับคำถามว่าเธอท้องกับใคร?
แพรพิศชาเก็บข้าวของเฉพาะของที่เธอเอามาจากบ้าน ส่วนของที่เขาซื้อให้เธอจะไม่มีวันแตะต้อง พร้อมกับถอดแหวนคนให้เขา
“แม่ค่ะหนูขอโทษ ฮือ” หญิงสาวคืนทุกอย่างที่เป็นของเขา เธอออกมาจากบ้านพร้อมกับกระเป๋าใบเดียว และเงินติดตัวไม่กี่ร้อย ทุกอย่างเป็นของเขาทั้งสิ้น ลูกน้อยของเธอจะเลี้ยงดูเขาให้ดีที่สุด เขาเป็นตัวแทนความรักของเธอกับเขา
และจำให้ขึ้นใจว่าอย่ากลับมาเรียนบทเดิมอีก ผู้ชายที่ชื่ออชิระจะตายจากหัวใจของเธอไปตลอดกาล ผู้หญิงบ้านนอกที่พบรักกับนักธุรกิจเป็นได้แค่นิยายบทหนึ่ง สุดท้ายเขาต้องกลับไปแต่งงานกับคนที่เหมาะสม
ลาก่อนคุณอชิระ
อชิระยืนเกาะกระจกที่ใสมองเห็นข้างในได้เขายืมมองลูกชายที่เพิ่งคลอดวันนี้ หลังจากที่เขากับแพรพิศชาตกลงจะกลับมาสร้างครอบครัวด้วยกันอีกครั้ง เขาจึงจัดงานแต่งขึ้นทันที หลังจากนั้นแพรพิศชาได้ตั้งท้อง เวลาผ่านมากว่าสามปีแล้วที่เขากับหญิงสาวกลับมาสร้างครอบครัวด้วยกัน อชิระพิสูจน์ตัวเองทุกอย่างเพื่อสร้างความมั่นใจให้กับแพรพิศชา อชิรวิชญ์ หรือน้องเตชิน เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นเด็กแรกเกิดและเด็กคนนั้นคือลูกชายของเขาเอง ตอนที่น้องเลิฟเกิดยังเสียดายที่ไม่มีโอกาสได้เห็นการเติบโตของลูก “หลานแม่นี่เหมือนพ่อลูกตอนสมัยเด็กๆ มาก” “คุณแม่เคยเห็นตอนคุณพ่อเด็กๆ เหรอครับ” “ก็รูปถ่ายไง” คุณหญิงอรนลินมองดูหลานคนที่สองตอนนี้เธอปล่อยวางและยอมให้ลูกชายมีชีวิตเป็นของตัวเอง ชีวิตกลับมีความสุขมากขึ้นกว่าเดิม “น้องของน้องเลิฟใช่มั้ยคะคุณพ่อ” “ใช่ค่ะน้องเตชิน” “แล้วน้องจะออกมาหาพวกเราตอนไหนคะ” “รอน้องแข็งแรงกว่านี้ก่อนนะครับ” เตชินคลอดก่อนกำหนดหมอจึงให้อยู่ในตู้อบไปก่อน อีกไม่กี่วันคงจะได้ออกมา “น้องเลิฟอยากไปหาคุณแม่แล้วค่ะ” “ไปหาคุณแม่กั
“พี่ฌอนมาทำอะไรคะลูกออกไปกับพี่อาโปแล้วค่ะ” วันนี้วันเสาร์เธอเข้ามาทำงาน และให้อาโปพาน้องเลิฟออกไปเที่ยวแทน “มารับน้องพรีนไปเดท” “แค่นั้นเองเหรอคะ?” ไม่รู้ว่าทำไมพอหมดหน้าที่สามีภรรยาเธอถึงได้สบายใจเวลาคุยกับอชิระ รู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากขึ้นหลังจากที่ทำหน้าที่พ่อกับแม่ “ไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” “ได้ค่ะ” วันนี้น้องเลิฟจะต้องไปนอนกับอชิระเพราะตกลงกันว่าจะให้ลูกมาอยู่กับอชิระ วันศุกร์เสาร์อาทิตย์ วันไปรับลูกจากโรงเรียกใครว่างก็ไปรับแทน จนเกิดความสบายใจมากขึ้น อชิระทำหน้าที่พ่อได้เป็นอย่างดีจนตอนนี้น้องเลิฟเริ่มติดเขาแจ บางครั้งเธอเองก็น้อยใจ “พี่สั่งแต่ของชอบน้องพรีนเลยครับ” “ของชอบตัวเองทำไมไม่สั่งคะ” “อยากบอกน้องพรีนว่าพี่จำได้ทุกอย่าง” เขาจำได้ทุกอย่างที่เป็นแพรพิศชา จำได้ไม่เคยลืม “...” อชิระคนเดิมกลับมาแล้วคนเดิมเหมือนกับวันแรกที่เรารู้จักกัน เขาทั้งปากหวานและอ้อนเก่งส่วนอชิระคนนั้นได้ตายไปแล้ว “พรุ่งนี้วันเกิดน้องเลิฟเราไปเลือกของขวัญให้ลูกกันนะ” “ไม่ต้องเอาใจลูกมากนะคะ” เธอกลัวว่าลูกสาวจะเสียคนทั้
อชิระตัดสินใจจรดปลายปากกาลงบนใบหย่า แม้ภายในใจจะเศร้า แต่ดีกว่ารั้งกันไว้สู้ไปเริ่มต้นใหม่ทำความรู้จักกันใหม่ดีกว่า “ต่อจากนี้พวกคุณได้หย่าขาดกันแล้วครับ” “ขอบคุณค่ะ / ขอบคุณครับ” แพรพิศชาหยิบกระดาษขึ้นมาถือไว้หนึ่งแผ่น และมองกระดาษที่เป็นเครื่องเตือนใจว่าเราทั้งสองหย่าขาดจากกันแล้ว “มองแบบนี้จดใหม่ก็ได้นะ” “พรีนเพิ่งอายุแค่นี้เองค่ะ ยังไปได้อีกไกล” “ยิ้มอะไรครับ” ครั้งแรกก็ว่าได้ที่เขาเห็นรอยยิ้มของแพรพิศชา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ต้องฝืนใจ ทั้งสองมองหน้ากันต่างคนต่างตกอยู่ในภวังค์ของตัวเอง “สวัสดีครับ ผมอชิระครับขอราบชื่อคุณได้มั้ย” “เล่นอะไรของพี่คะ” แพรพิศชาไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะเล่นอะไร “ผมอยากจีบคุณครับให้ผมได้ทำความรู้จักกับคุณได้มั้ย” “ไปขออนุญาตน้องเลิฟก่อนนะคะ” แพรพิศชาเดินผ่านหน้าเขาไป เธอเป็นหม้ายตอนอายุ 25 ปี คิดแล้วก็ตลกพอจะหย่าก็หย่ากันง่ายๆ “น้องพรีนจะไปบึงกาฬเหรอ” “ใช่ค่ะจะพาน้องเลิฟไปไหว้แม่” “งานของคุณแม่น้องพรีนทำไมถึงไม่มาครับ” เขาไปร่วมงานแต่ไม่เห็นแพรพิศชามาร่วมงานเลย จนมันทำให้เขาถอด
ทั้งห้องตกอยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบ จนเย็นยะเยือก แพรพิศชานั่งจ้องมองว่าอชิระจะพูดอะไร ทั้งสองนั่งมองหน้ากันมาเกือบสิบนาทีแล้ว “คุณจะพูดได้หรือยัง” “ตอนนี้ความรู้สึกของน้องพรีนรู้สึกกับพี่ยังไง แค่พูดความจริงออกมาพี่จะยอมรับ” หากหญิงสาวยังโกรธยังไม่ให้อภัยเขายอมรับ “คุณเตฌอนฉันผ่านความเจ็บปวดนั้นมาแล้ว และใช้เวลาหลายปีกว่าจะเข้มแข็ง” เมื่อคิดถึงเรื่องอดีตที่ผ่านมาแพรพิศชาพาลน้ำตาจะไหลออกมาทุกที มันเลยคำว่าเจ็บปวดมาแล้วเวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า เธอทั้งเลี้ยงลูกและต้องอยู่คนเดียวที่จากบ้านมาไกลแสนไกล “พี่ไม่ต่างกัน จนคนอื่นเขาหาว่าพี่บ้า” เพราะความรู้สึกผิดและความสงสัยที่ติดอยู่ในใจ แถมยังโดนกดดันจากคนเป็นแม่ จนทำให้เขาต้องหนีไปบวชและหนีไปอยู่กับพ่อที่ต่างประเทศชั่วคราว “เราต่างผ่านความเจ็บปวดนั้นมา และมันผ่านไปแล้ว” “ที่เข้าใจดีว่าความเจ็บปวดสูญเสียมันเป็นยังไง” “ถ้าไม่มีลูกพรีนคงไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปยังไง” เพราะมีลูกเพราะความเป็นแม่ความอ่อนแอที่มี กลายเป็นแรงผลักดันให้ลุกขึ้นมาสู้เพื่อลูก “พี่มันโง่ที่ไม่ยอมเชื่อน้องพร





