อารัมภบท

หากจะบอกว่าชีวิตคนเราไม่แน่นอนก็คงไม่ผิด เพราะขนาดคนที่เคยมีทุกสิ่งทุกอย่างก็ยังกลายเป็นคนจนขอทานก็มีให้เห็น กล่าวถึงตระกูลที่ร่ำรวยอีกตระกูลก็คงไม่พ้นตระกูลจางนักธุรกิจใหญ่ที่มีชื่อเสียง แถมลูกสาวก็เป็นดีไซเนอร์แถวหน้าจบจากต่างประเทศ ทว่า เรื่องราวชีวิตมันก็เหมือนละครมีขึ้นก็ต้องมีลง

บ้านตระกูลซู

"คุณอัน หากคุณไม่ยื่นมือมาช่วยพวกเรามีหวังธุรกิจของผมพังทลายแน่ ๆ "

"จางเอิน ลุกขึ้นเถอะผมเข้าใจสถานการณ์ของคุณตอนนี้ แต่ธุรกิจของคุณผมเองก็ไม่สันทัดเท่าไร"

เสียงทุ้มของชายสูงวัยสนทนากันอยู่ ซูลี่อัน และ จางเอิน เขาทั้งสองรู้จักกันเพราะต้นตระกูลเคยเป็นมิตรไมตรีกันมาก่อน เมื่อถึงรุ่นที่สี่ของตระกูลซูก็เหมือนจะห่างเหินกันพอสมควรจึงทำให้ลูก ๆ ไม่รู้จักกันด้วยซ้ำ

ซูอันพยุงคนที่นั่งคุกเข่าขอร้องเขาในห้องรับแขก ส่วนเหตุผลที่ต้องเป็นแบบนี้ก็เพราะอารมณ์ชั่ววูบของจางลี่ถิง

"หากลูกสาวผมไม่ก่อความวุ่นวายเรื่องทั้งหมดก็ไม่เป็นอย่างนี้ ตงหยางไม่น่าเล่นผมแรงจนทำให้หุ้นบริษัทดิ่งตัวลงมาก"

เมื่อเขาลุกขึ้นแล้วก็รีบฟูมฟายเรื่องที่เกิดขึ้นกับครอบครัว หากจะเท้าความกลับไปละก็เรื่องที่เกิดขึ้นก็เพราะจางลี่ถิงแท้ ๆ ที่ทำให้ซิงเหยียนเกือบเสียลูก ทำเอามาเฟียหนุ่มอย่างตงหยางหักแข่งขาตระกูลจางจนแทบพังไม่เป็นท่า 

"เอาเถอะ เห็นแก่ตระกูลเราทั้งสองเคยเป็นมิตรไมตรีกันเรื่องที่คุณเสนอมาผมจะปรึกษาซูซางอีกครั้ง"

"จริงหรือครับ หากคุณยอมยื่นมือเข้าช่วยบริษัทเรา ผมยอมให้ลี่ถิงแต่งงานเข้าตระกูลจางทันที"

"อย่าพึ่งพูดไปถึงขั้นนั้นดีกว่า อีกอย่างหมอซางเองก็ไม่รู้เรื่อง ผมเกรงว่าลูกชายผมจะไม่เห็นด้วย"

"คุณซูอัน หากคุณช่วยบริษัทเราหุ้นส่วนเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของเราก็ถือซะว่าเป็นค่าตอบแทน อีกอย่างหากเราทั้งสองตระกูลเป็นทองแผ่นเดียวกันละก็ เงินทองก็จะไม่รั่วไหลไม่ต้องแบ่งให้ใครเก็บไว้ให้ลูกให้หลานไม่ดีกว่าหรือครับ"

ที่จางเตึกพูดมามันก็ถูกธุรกิจของตระกูลจางก็พอมีกำไลจากโรงงานผลิตกระเป๋าแบรนด์ส่งออก อีกอย่างที่จางเอินเสนอคือหุ้นส่วนตั้งเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์นั้นแปลว่ามันมากกว่าเขาเป็นเท่าตัว

"ผมขอคิดดูก่อนแล้วกัน เรื่องที่คุณเสนอมาก็น่าสนใจ"

"ขอบคุณ ที่คุณซูอันที่ยังเห็นแกมิตรภาพครั้งเก่าของเรา"

 

เย็นของวันนั้น

"พ่อว่ายังไงนะครับ"

"ตระกูลจางอยากผูกมิตรกับเรา เขาอุตส่าห์บากหน้ามาขอร้องฉัน ฉันเห็นว่าเราทั้งสองตระกูลเคยมีไมตรีต่อกันมาก่อนไม่น่าจะมีปัญหา"

"คำว่าผูกมิตรที่ว่าหมายถึงอะไรกันครับ"

"แกน่าจะรู้ว่าเขามีลูกสาว ถิงถิงเองการศึกษาก็ดี หน้าตาก็ไม่ได้ขี้เหร่ ฉันว่า"

"อย่าบอกนะว่าจะให้ผมแต่งงานกับเธอ เธอร้ายขนาดนั้นผมแต่งไม่ลงหรอก"

พลันสายตานิ่งสนิทพร้อมคำพูดที่โพล่งออกไป หมอซางก็มุ่งหน้าขึ้นไปที่ชั้นบนของบ้านหลังใหญ่ ส่วนซูซ่านผู้เป็นน้องสาวได้แต่ยืนมองตามร่างพี่ชายก่อนที่เธอจะกวาดสายตามามองผู้เป็นบิดาที่ยืนหน้าเข้ม

"จริงอย่างที่พี่ซางบอก พ่อรู้ไหมคะว่าเธอร้ายแค่ไหน เธอเกือบทำให้ลูกของตงหยางตายนะ"

"ฉันรู้ แต่เธอเองก็สำนึกผิดแล้วนี่"

"แล้วไงคะ พ่อจะให้พี่ซางแต่งกับคนพรรค์นั้นเข้าบ้านเหรอ"

"ก็แค่หมั่นกันไว้ก่อน อีกอย่างธุรกิจตระกูลจางก็น่าจับตามองเพียงแค่ตอนนี้เขาเจอตงหยางขัดแข็งขาเท่านั้นหากเราหนุนหลัง มีหรือจะไม่สำเร็จ"

"แต่อย่างไรหนูก็ไม่เห็นด้วยหรอกค่ะ"

"ฉันถามพี่แกไม่ได้ถามแกสักหน่อย อีกอย่างนี่มันเรื่องผู้ใหญ่ไม่ใช่เด็ก!"

คำพูดของซูอันสร้างความไม่พอใจให้กับลูกสาวเป็นอย่างมาก แน่นอนว่าเธอเองก็ไม่ชอบลี่ถิงเท่าไรนัก ก็ตั้งแต่ที่ตงหยางกับภรรยาไปฮันนีมูนเธอก็ติดสอยห้อยตามป้าลี่ไป ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าตงหยางมีภรรยา แต่นั่น พ่อยังจะอุตส่าห์แต่งเธอเข้าบ้าน

ซูซ่านกระทืบเท้าตึก ๆ ขึ้นมาที่ชั้นบนของบ้านก่อนที่เธอจะเอื้อมมือมาเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก

"พี่ซางเปิดประตูให้ฉันหน่อย"

เธอยืนเรียกพี่ชายอยู่หน้าห้อง ไม่นานร่างสูงใบหน้าดุดันราวกับคนกำลังใช้ความคิดก็เปิดประออกกว้าง

"มีอะไร"

"พี่จะแต่งกับยัยคนนั้นจริง ๆ เหรอ พี่ก็เห็นว่าเธอร้ายขนาดไหน แม้แต่คนที่มีภรรยาแล้วเธอยังคิดแย่ง อีกอย่างเธอเกือบทำเหยียนเหยียนแท้ง"

"เธอพูดเรื่องอะไร"

"ก็เรื่องที่พ่อจะให้พี่แต่งตระกูลจาง ยัยจางลี่ถิงไงเล่า"

"เธอคิดว่าพี่ชอบคนแบบนั้นเหรอ"

"ใครจะไปรู้ละ บางทีพี่อาจจะชอบยัยปากแดงก็ได้"

"เหลวไหลไร้สาระ แค่พ่อเสนอเท่านั้น"

"งั้นก็ดี เพราะฉันไม่ยอมรับเธอมาเป็นพี่สะใภ้แน่นอน"

ซูซ่านยิ้มร่าออกมาเพราะพอใจกับการตัดสินใจของพี่ชาย คนอย่างจางลี่ถิงไม่เหมาะสมกับพี่ชายที่แสนดีของเธอสักนิด

หลังจากคุยกันแล้วเธอกับพี่ชายก็แยกย้ายกันตรงนั้นเหลือเพียงหมอซางที่เดินเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้อง

"แค่คิดเห็นหน้าเธอ ผมก็เอียนจะแย่"

เขาพึมพำกับตัวเองจากนั้นก็ส่ายหัวเบา ๆ ไม่รู้ว่าพ่อคิดยังไงถึงอยากจะผูกไมตรีกับตระกูลนั้น 

 

บ้านตระกูลจาง

"หากไม่ทำแบบนี้ ธุรกิจเราก็ต้องล่ม เพราะใครหากไม่ใช่เพราะแก"

"พอเถอะค่ะคุณ แค่นี้ลี่ถิงก็รู้สึกผิดแล้ว"

"ก็เพราะเลี้ยงกันแบบนี้ไง ทุกอย่างถึงเป็นแบบนี้เอาแต่ใจตัวเอง"

จางเอินตะคอกเสียงหนักใส่ภรรยาและลูกสาวที่นั่งกอดกันตัวสั่นระริกบนโซฟาตัวใหญ่ จางลี่ถิงร้องไห้จนตาบวมเปล่งส่วนมารดาเอาแต่กอดปลอบลูกสาว

"พ่อคะ หนูไม่รู้นี่ค่ะว่าพี่หยางเขาจะใจร้ายขนาดนี้"

"ใคร ๆ ก็รู้ว่ามันเป็นมาเฟียทำได้ทุกอย่าง"

"แต่พ่อจะยกหนูให้หมอซางไม่ได้นะคะ หนูไม่ชอบหมอซาง"

"หุบปากซะ! หากแกทำให้หมอซางรักไม่ได้แกเตรียมย้ายไปอยู่บ้านเช่าได้เลย!"

"พ่อ......"

คำสั่งเด็ดขาดของจางเอินทำเอาคุณหนูหน้าขาวริมฝีปากแดงอย่างลี่ถิงถึงขั้นร้องไห้ซบอกมารดา เธอ

"แม่หนูไม่อยากแต่งกับหมอซาง"

"แต่พ่อพูดมาก็ถูกหากเราไม่ขอให้ตระกูลซูช่วยมีหวังได้ไปนอนห้องเช่านะลูก"

"ฮือ...ฮึก...."