LOGINเธอเป็นของเขาตั้งแต่เกิดมาเลยด้วยซ้ำ ทุกอย่างที่เป็นของเธอก็คือของฉัน ร่างกาย จิตใจ เป็นของฉันทั้งหมด!… ร่างบางก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของคนตัวโตที่จ้องมองเธอตั้งแต่เดินเข้ามาในห้องนี้ “คือฉัน ฉัน...” จะพูดออกได้ยังไง เล่นมองซะขนาดนี้ “ว่าไง” คนตัวโตยื่นใบหน้าหล่อร้ายเข้าไปใกล้พลางเอียงคอถามอย่างมีนัย ทำให้คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมามองเขาปลายจมูกแทบติดกัน “ค..คุณถอยออกไปก่อนได้ไหมคะ ฉันหายใจไม่ออก” “ไม่ คุยกันแบบนี้แหละ” “คือฉันมาเอาของที่ลืมไว้บนรถคุณค่ะ” “ฉันยกให้เธอแล้ว แต่เธอลืมเองนะ แล้วจะมาขอคืนแบบนี้มันไม่ง่ายไปเหรอ” พุ่งเข้ามาคว้าเอวคอดร่างแบบบางไว้ในอ้อมกอดมือหนาจัดการรวบมือเล็กสองข้างขึ้นไว้เหนือศีรษะ “นี่คุณ ปล่อยฉันนะ อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ” “เธอไม่รักษาของเองนะ” ทำเป็นหวงตัวเข้าไป กอดคนนั้นบ้างไปกับคนนี้บ้าง อย่าคิดว่าเขาไม่เห็น “ขอโทษค่ะ คุณคืนให้ฉันเถอะนะคะ” เธอจะเก็บไว้อย่างดีเลย และไม่มากวนใจเขาอีก “ได้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน”
View Moreตอนที่ 68 (End)หญิงสาวชุดเดรสสีขาวนั่งลงใกล้แผ่นปูนที่ถูกสลักชื่อพ่อและแม่ที่ให้กำเนิด มือบางปัดเศษใบไม้สองสามใบที่ปลิวร่วงหล่นลงมาออกเบาๆ ก่อนจะวางช่อดอกกุหลาบสีขาวใกล้กับชื่อนั้น"พ่อกับแม่เป็นยังไงบ้างคะ สบายดีไหม...ลันสบายดีค่ะ ไม่ต้องห่วงหนูแล้วนะ""ลันแต่งงานกับคุณเซนต์และมีลูกด้วยกันชื่อเจ้าดีล หลานยังเด็กเลยยังไม่พามาเยี่ยม ได้โปรดอวยพรให้พวกเราด้วยนะคะ""ผมขอโทษสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น คิดไม่ถึงใช่ไหมครับว่าคนเจ้าคิดเจ้าแค้นอย่างผมกลับตกหลุมพรางตัวเอง รักลูกสาวของคุณจนหมดหัวใจ""ผมเองก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้ทวงคืนจากพวกคุณ ตอนนี้ผมได้มอบให้กับหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับคืนไปมากกว่าหลายเท่านัก"สามีหนุ่มนั่งคุกเข่าลงข้างหญิงสาวระหว่างนั้นแขนกำยำรวบกอดเธอไว้ตลอดเวลา แน่นอนว่าทุกอย่างที่เป็นของเขามันก็ตกเป็นของเธอคนนี้ สิทธิทุกอย่างในตัวเขาในตระกูลของเขาด้วยเช่นกัน"อยากให้มั่นใจว่าผมจะดูแลลูกสาวของคุณ รักลูกสาวของคุณไปตลอดชีวิต ได้โปรดไว้ใจคนนิสัยเสียอย่างผมสักครั้ง"หญิงสาวกระชับมือแน่นขึ้นเมื่อเห็นดวงตาคมสั่นวูบไหว รู้สึกผิดที่เคยทำเธอเสียใจมาตลอด แต่นับจาก
ตอนที่ 671 เดือนกว่าผ่านไป….ชีวิตหลังแต่งของเซนต์และลันตาไม่ได้แตกต่างจากตอนก่อนแต่งมากนัก จะมีก็คงจะเป็นความรัก ความหวานชื่น ความคลั่งไคล้ของทั้งสองคนที่ต่างมอบให้กันเพิ่มมากขึ้นทุกวันช่วงเย็นหญิงสาวพาเจ้าดีลลูกชายตัวเล็กออกมารับอากาศบริสุทธิ์สดชื่นที่สวนดอกไม้หลังบ้าน ดอกไม้นานาชนิดสลับกันบานสะพรั่งตลอดทั้งปีเมื่อถึงฤดูกาลของตัวเองสายลมยามเย็นพัดพลิ้วไหว ชุดเดรสสีชมพูอ่อนตัวบางปลิวตามลมเรือนร่างสัดส่วนโค้งเว้าเข้ารูปชัดเจน สามีหนุ่มที่เดินตามลูกเมียมาหยุดทอดมองภาพตรงหน้าอย่างหลงใหลก่อนจะใช้โทรศัพท์มือถือกดถ่ายภาพบันทึกไว้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปโดยชิ้นเชิงแตกต่างจากเมื่อก่อนจนเขาไม่อยากจะเชื่อกับตัวเอง เขามีครอบครัวมีเมียมีลูกที่เขารักและรักเขามากที่สุดชายหนุ่มเดินมาช้อนด้านหลังของร่างเล็ก สอดแขนกำยำไปกอดเอวคอดไว้ซุกใบหน้าหล่อเหลาลงซอกคอหอมกรุ่น ลูกชายยิ้มดีใจเมื่อเห็นพ่อตัวเอง"..มาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ..." เสียงหวานเอ่ยถาม เอี้ยวตัวมองขึ้นไปหาสามีหนุ่มจุ๊บบ! จ๊วบบ!ริมฝีปากหยักประทับจูบลงบนปากเล็กอย่างโหยหา ลิ้นสากสอดเข้าไปกวาดรอบโพลงปากเล็ก หญิงสาวจูบตอบอย่างหนักหน่วงไม่มีใครยอมใคร
ตอนที่ 66หลังจากคุยงานกันเสร็จ ลันตาโทรหาสามีแต่ก็ไม่รับสายและกลัวว่าแอลลี่กับอามิเกลจะเสียเวลาเผื่อมีธุระอย่างอื่นต่อจึงบอกให้พวกเธอกลับกันไปก่อน"แอลไปเยี่ยมหลานได้ไหมลัน" แอลลี่เสนอขึ้นเพราะไม่อยากปล่อยเพื่อนไว้คนเดียวเหมือนกัน"มิเกลไปด้วยกันนะคะ ไปดูสวนที่ออกแบบให้ลันด้วย""สวนดอกไม้ที่ลันถ่ายรูปส่งให้แอลใช่ไหม งั้นไปกันเถอะ"อามิเกลไม่ทันได้เอ่ยอะไรก็โดนสองสาวลากไปด้วยเสียแล้วลันตาทิ้งข้อความบอกสามีหนุ่มว่าเธอและเพื่อนๆ กลับบ้านกันก่อน"เจ้าดีลหลานน้าแอล คิดถึงจังเลยครับ"ทันทีที่ถึงคฤหาสน์พี่ชายก็วิ่งเข้าหาหลานรักเลย"แอลขออุ้มนะคะ" ลันตาส่งยิ้มให้ แอลลี่รับหลายชายตัวน้อยขึ้นมาอุ้มบนไหล่"เดี๋ยวป้าไปเตรียมอาหารว่างให้นะคะ" ป้ามิลลาบอกก่อนจะเดินออกไป ให้เจ้านายได้คุยกัน"น่ารักมากๆ เลยค่ะ" มิเกลเอามองเด็กชายด้วยความเอ็นดู"ขอบคุณค่ะ มิเกลลองอุ้มไหม" อามิเกลพยักหน้าแทนคำตอบ ลันตาสอนวิธีอุ้มเจ้าตัวเล็กนิดเดียวเธอก็อุ้มได้อย่างถูกต้องแล้ว"ตอนแรกแอลก็สั่นเหมือนกัน คิคิ"สามสาวนั่งคุยเล่นอยู่สักพักใหญ่ เสียงโทรศัพท์มือถือของลันตาก็ดังขึ้น ก็ไม่ใช่ใครที่ไหนสามีเธอนั่นแหละ"ค่ะ""พี
ตอนที่ 654 เดือนผ่านไป……ร่างสูงใหญ่ใส่แค่กางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเปลือยร่างกำยำส่วนบนเดินออกจากห้องแต่งตัว ขมวดคิ้วหนาสงสัยเมื่อเห็นหญิงสาวยังนั่งคุยแชทกับใครสักคนตั้งแต่ก่อนเขาจะไปอาบน้ำเสียอีก วันนี้เจ้าดีลหลับเร็วกว่าทุกวันตอนนี้ก็มีป้ามิลลาคอยดูแลอยู่ตลอด เขาก็อยากใช้เวลาอยู่กับแม่สองต่อสองด้วยเซนต์นั่งลงข้างคนตัวเล็กเธอแค่หันมายิ้มให้ก่อนจะกลับไปสนใจคนในโทรศัพท์มือถือต่อมือบางพิมพ์ยุกยิกไม่หยุด ยิ้มบ้าง ขมวดคิ้วบ้าง ใบหน้าหล่อเหลาชะเง้อไปมองก็พบว่าไม่มีชื่อปรากฏ เมียเขาแอบคุยกับใครกัน"เอามานี่""..อ้ะ!...เซนต์คะ ลันยังคุยธุระไม่เสร็จ" อยู่ๆ เขาก็แย่งมือถือจากเธอไป"คุยกับใครอยู่ตั้งนาน" ชายหนุ่มเลื่อนข้อความอ่าน"เอาคืนมาก่อนค่ะ อีกฝ่ายรออยู่" ลันตาจะคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองคืนแต่ไม่ทันคนตัวโตโยกย้ายไปที่อื่นก่อน"อย่าให้ถามซ้ำหลายรอบนะลันตา"แขนแกร่งตวัดรัดคนตัวเล็กขึ้นมานั่งคร่อมตัก ยกมือถือขึ้นเพื่อถามอีกครั้งว่าเธอคุยกับใครอยู่กันแน่"คุยกับคนจัดสถานที่งานแต่งงานของเราไงคะ""แล้วทำไมพี่ไม่รู้จัก ไม่มีชื่อด้วย แล้วแอลละ"เขาให้สิทธิ์เธอเต็มที่ในการจัดงาน แต่ก็ไม่อยากให้เ
ตอนที่ 8หลังจากจบคลาสเรียนวันนี้แล้ว โรเจอร์ได้สองสาวไปดื่มให้หายเหนื่อยกันสักหน่อย“ลัน เอมี่ คืนนี้ไปดื่มแก้เหนื่อยกันหน่อยดีมั้ย”“เราว่าก็ดีนะ ลันไปด้วยกัน” เอมี่เห็นด้วยกับโรเจอร์เพราะวันนี้ใช้ความคิดกับโปรเจคไปค่อนข้างเยอะ ถ้าได้ออกไปแฮงค์เอ้าท์ก็คงจะดี อีกอย่างเธอจะได้สนิทกับเพื่อนใหม่ทั้งส
ตอนที่ 7ร่างใหญ่กำยำของเซนต์นั่งอยู่บนโซฟาหรูเครื่องบินส่วนตัว ดวงตาคมกริบมองหน้าจอสมาทโฟนบางเฉียบ ปรากฏภาพหญิงสาวกับชายหนุ่มคู่หนึ่งกำลังเดินกอดกันกลมที่สวนสาธารณะใกล้ๆ แถวมหาวิทยาลัยของเขา ด้วยแววตาเรียบนิ่งเซนต์สั่งลูกน้องคอยติดตามลันตาไว้ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว เขาต้องไปสะสางปัญหาที่เกิดขึ้นเมื่อ
ตอนที่ 6ร่างแบบบางยังคงนั่งเงียบ ทำให้คนตัวใหญ่ยิ่งกำลังอารมณ์ร้อนขึ้นไปอีกจนทนไม่ไหว หยุดรถกะทันหันส่งผลให้ศีรษะเธอกระแทกกับคอนโซลรถ หญิงสาวนิ่วหน้าเจ็บแปลบมือบางลูบเบาๆ ตรงที่โดนกระแทกอึกก!การกระทำรุนแรง ป่าเถื่อน ทำให้ลันตาหมดความอดทนร้องไห้ออกมา“ฮึกก ฮืออๆ ...” กำปั้นเล็กๆ ทุบตีลำแขนแกร่งอย
ตอนที่ 5ลันตาลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าเป็นเวลาเกือบเที่ยงวันแล้ว ให้ตายสิ! เธอหลับเป็นตายขนาดนี้ได้ยังไงกัน ดวงตาหวานมองหาเพื่อนรักที่นอนด้วยกันแต่ก็ไม่เจอเสียแล้ว ร่างบางเดินไปอาบน้ำแต่งตัวเสร็จจึงเดินลงมาข้างล่าง พบป้านวลกำลังเตรียมอาหารกลางวันอยู่พอดี“ตื่นแล้วเหรอลูก ป้าไม่อยากขึ้นไปปลุกเพราะเมื่