30

ใช่ว่าไม่เคยเกิดเสียเมื่อไร ทุกครั้งที่เขามีใครสักคน ไม่นานเกินสามถึงสี่เดือน ไม่เป็นเขาก็พวกหล่อนจะล้มเลิกความคิดเพื่อไปมีอนาคตที่ดีกว่าความสัมพันธ์เช่นนี้

“เราคบกันเดียร์มีพี่คนเดียวนะ พี่คุยกับเดียร์ดี ๆ ได้ไหม มีอะไรก็บอกมาตรง ๆ สิ เดียร์ไม่เลิกกับพี่นะ”

เสียงหวานอ่อนลงเผื่อว่าเขาอาจแค่อารมณ์ไม่ดีอะไรสักอย่าง ภาคินอาจจะกลับมาเป็นอย่างเดิมก็ได้ รองเท้าส้นเตี้ยกระแทกกระทั้นปึงปังตามแผ่นหลังกว้าง โดยไม่สนว่าจะรบกวนใครในพื้นที่ส่วนร่วม

แสนจะบังเอิญ! เมื่อมาถึงสุดทางโถงเดินยาวที่มีแสงไฟสลัวในช่วงหัวค่ำ หญิงสาวอีกคนกำลังปิดประตู กระชับกระเป๋าหนังสีขาวทรงสวยด้วยสายคล้องสีทองหนีบไว้ใต้รักแร้ มองไปทางทั้งสองคนพอดี

“อ้าว... พี่ภาม กลับมาแล้วหรือคะ?” เธอถามเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งที่เห็นอยู่ว่าคนหนึ่งเดินหนีอีกคนเดินตามฉุดยื้อกันเหมือนสงครามผัวเมีย ตั้งแต่หน้าลิฟต์มาส่งเสียงดังไม่เกรงใจห้องอื่น ใบหน้าหวานงามแต่งแต้มเครื่องสำอางอ่อน เคลือบลิปสติกสีชมพูกุหลาบกระตุกยิ้มกับข่าวดี!

“เลิกกับเดียร์เพราะมีคนใหม่น่ะสิ ออ... อย่างนี้นี่เอง”

ดวงตาคู่สวยใต้อายไลเนอร์คมกริบแอบแฝงความริษยาไล่มองร่างงามในเดรสเอี๊ยมสีครีมลายสก็อตทับเสื้อแขนยาวฟูฟ่อง กระเป๋าแบรนด์สีขาวสะอาดดูราคาแพง เธอแต่งตัวดีด้วยลุคคุณหนูสุดหวานดูอย่างไรก็ไร้พิษภัย

“หน้าด้านมาแย่งผู้ชายคนอื่น นั่งดริ้งอยู่ที่ไหนล่ะ? หน้าคุ้น ๆ นะ” คนพูดวางท่าเป็นเจ้าของชายหนุ่มเต็มที่ ภาคินเห็นท่าไม่ดี รีบเปิดประตูห้องเพื่อที่จะเตรียมแยกทั้งสองคนออกจากกันเพราะไม่อยากให้มีเรื่องมีราว แต่คนหนึ่งดันอยากจะมีมานานแล้ว!

“อะไรนะ? น้ำหน้าอย่างเธอ... มาถามฉัน?” ในน้ำเสียงกลั้วหัวเราะเหมือนเป็นเรื่องตลก ดูถูกเหยียดหยามในขณะเดียวพาแววตาคู่สวยปะทะกลับมาอย่างเชือดเฉือน ด้วยความหึงหวงที่มีในตัวชายหนุ่มและไม่อยากเสียเขาให้ใคร นาเดียร์ไม่ทันฉุกใจใช้สติให้ไวกว่าปาก

“ไม่ถามมึงจะถามหมาที่ไหนล่ะ? มึงเป็นใครมาแย่งผัวชาวบ้าน”

“ใครผัวมึง! อีผีปอบ!” เสียงแหลมแสบแก้วหูตวาดกร้าวดังพร้อมแรงกระชากมหาศาล มือเรียวเล็กจิกดึงทึ้งดึงเส้นผมติดมือออกมาตบผลั๊วะ! โดยไม่ให้ตั้งตัว คนตกใจเบิกตากว้างยกมือปิดป้องใบหน้าเขียวช้ำ

“คิดสิคิด กระเป๋ากูใบละสิบสี่ล้าน อย่าสาระแนมาถามว่ากูเป็นใคร!? นี่บัตเลอร์บ้านกูอยู่กับกูมาตั้งแต่หมอยยังไม่ขึ้นสักเส้น ถ้าอยากมีเรื่องกับคนรวย มึงเตรียมเงินไว้ให้พอนะ อีกวางโง่ ซั่วหลายตายซะ!”

ปลายเสียงด่าทอด้วยสำเนียงบ้านเกิด ตรงข้ามภาพลักษณ์คุณหนูแต่หัวจรดเท้าเหมือนกับว่าเธอกำลังจะไปปิคนิคดันได้มาตบคนแทน วีณาไม่เคยโมโหขนาดฟาดใคร แต่จะมีเรื่องเดียวที่เธอฟาดได้ทุกเวลาทุกสถานที่!

นักร้องสาวผู้โดนกระเป๋าหนังจระเข้ฟาดหน้าจนล้มลงกองบนพื้น กระโปรงเดรสสีดำเปิดออกจนต้องเอามือจับมันเอาไว้ในสภาพน่าเวทนา

ต้นเหตุของรถไฟชนกัน! ไม่ทันได้ห้ามใครสักคน พอคุณหนูจอมแสบกำลังจะลงมือ คนบนพื้นก็เตรียมเข้าปะทะ เขารีบคว้ามือเล็กสั่นเทาด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดพาเธอเข้าห้องอย่างรวดเร็ว ยกโทรศัพท์เรียกพนักงานรักษาความปลอดภัยมาทำหน้าที่ดูแลคนข้างนอกประตูที่ทุบปึงปัง เสียงดังเสียจนผู้พักอาศัยห้องอื่นชะโงกหน้าออกมาเผือก

หมดกัน...! คราบคุณหนูพันล้าน เธอสะบัดมือหนาออกอย่างไม่แยแส ยืนกำหมัดแน่นตัวสั่นเทาเพราะความเคียดแค้นชิงชัง พ่นแร็บอีสานผ่านประตู กรี๊ดออกมาเหมือนคนเสียสติ ค่อยเดินหนีเข้าห้องนอนไป

บางครั้งวีณาก็เป็นอย่างนั้นเพราะถูกคุณพ่อตามใจมาตั้งแต่อายุน้อย ๆ

ตาคมมองผ่านประตูเงียบเชียบในอีกสักพัก ด้วยความคิดว่านาเดียร์คงไม่มารบกวนใจสักพักดีไม่ดีอาจหายไปเลย นั่นคงเป็นผลดีกับตัวเขา ร่างสูงโน้มตัวลงสวมสลิปเปอร์ หยิบมันไปด้วยหนึ่งคู่วางไว้ตรงปลายเตียง

ในห้องนอนของภากร หญิงสาวขดตัวในผ้าห่มม้วนกลมเงียบเชียบ หากไม่นั่งลงข้าง ๆ กันแทบมองไม่เห็นเลยว่าหัวไหล่ของเธอสั่น โดยไม่มีแม้เสียงสะอื้นไห้หลุดรอดออกมา

ภาคินรู้มาตลอดว่าเธอหวงแหนเขานักหนาเพราะอะไร และเขาก็ผิดที่ทำร้ายเธอ ตัวเขายังไม่ได้มีความสุขกับการมี SEX แทบทุกวันเท่าใช้เวลากับวีณา

ในวันฝนตกเขากอดเธอ ซุกพิงไหล่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน ส่งผ่านความอบอุ่นเช่นเดียวกับในวันที่อากาศร้อนอบอ้าว หน้าที่ของเขาคือหาน้ำแข็งใสไอศกรีมมาให้น้องวีหายร้อนและอารมณ์ดี ไม่ใช่แค่เก็บตัวในห้องแอร์เย็นฉ่ำ

เวลาคุณพ่อของเธอมีผู้หญิงคนใหม่ เห่ออยู่เป็นพัก ๆ เหมือนเด็กได้ของเล่น เขาเป็นคนซับน้ำตาให้เสมอ ไม่ใช่ภากร... ที่เอาแต่ทำงานให้คุณอา

หากให้เลือกสักคน... ระหว่างพี่ภีมกับพี่ภาม วีณาจะเลือกพี่ภาม

“ลูกผู้ดีเขาไม่ทำกิริยาแบบนี้นะครับ...” น้ำเสียงราบเรียบพูดผ่านแผ่นหลังบาง น้ำตาของเขาตกใน แทนที่ควรหัวเราะหรือยิ้มกับสำเนียงตลก ๆ ตรงข้ามหน้าตาสวยใส ผิวขาวโบ๊ะของคุณหนูสักหน่อย

“อ้ายภาม อ้ายมีไผ... บักห่ามึงเอ้ย โครตผ่อโครตแหม่มึงสิตายบ้อ”