تسجيل الدخولمشاركة
คือเธอ 9
تاريخ النشر:
2026-01-14 22:34:57“คุณไม่ได้กำลังนินทาผมในใจใช่ไหม?” เสียงทุ้มติดจะจับผิดแต่ก็เจือรอยเอ็นดูอย่างชัดเจนพูดขึ้น
“เปล่าสักหน่อย!” ปาหนันปฏิเสธเสียงสูง เงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าพร้อมกับแจกค้อนวงใหญ่ไปเต็มวง อดค่อนขอดไม่ได้ “ว่าแต่ คุณเนี่ย...ขี้ระแวงไม่เปลี่ยนเลยนะคะ”
“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน” คนขี้ระแวงยอมรับตามตรง มือหนายังคงขยับถักเปียให้คนตรงหน้าอย่างเบามือเช่นเดิม “เจอเรื่องร้ายบ่อยๆ ก็ต้องระวังตัวมากเป็นธรรมดา”
“ก็จริงของคุณ”
ปาหนันพยักหน้าเป็นเชิงเห็นพ้อง ก่อนจะคลี่ยิ้มเล็กน้อยเมื่อนึกถึงใบหน้ามอมแมมคลุกฝุ่นของชายหนุ่มเมื่อหลายปีก่อน
“แต่ไม่น่าเชื่อนะคะ...ว่าผู้ชายสภาพมอมแมมที่ฉันเก็บได้วันนั้น พอถอดรูปออกมาแล้วจะกลายเป็นพระสังข์ทองแบบนี้”
“ผมถือว่าเป็นคำชมนะ เพราะพระสังข์หน้าตาดี” สิงหาว่าติดตลก
“หลงตัวเองเหมือนกันนะคุณ”
“ถ้าว่ากันตามตรง...ผมค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองหน้าตาดี” คนชมตัวเองบอกอย่างมั่นใจ
“มั่นใจในตัวเองไปหรือเปล่า” คนฟังหัวเราะอย่างผ่อนคลาย
“ผมก็คิดแบบนั้น” เขาหัวเราะออกมาเบาๆ กับคำพูดของตัวเอง ก่อนจะรับช่อดอกไม้ประดับผมจากคนตรงหน้ากลับมาเพื่อติดกลับคืน
“...เสร็จแล้วครับ” ผมยาวสยายที่เคยถูกเกล้าไว้หลวมๆ เวลานี้ถูกจัดทรงใหม่ให้กลายเป็นเปียเดี่ยว บนลวดลายของเปียถูกประดับด้วยดอกไม้ขนาดเล็กกระจัดกระจายกันอย่างพอเหมาะ ที่ปลายผมมีช่อดอกไม้ขนาดเล็กประดับไว้เพื่อปิดร่องรอยของยางรัดผมได้อย่างแนบเนียน
“ขอบคุณค่ะ” ปาหนันไม่สามารถมองเห็นทรงผมตัวเองได้ถนัดตานัก แต่ก็คาดเดาได้ว่าว่าน่าจะออกมาดูดีในระดับหนึ่ง...ประเมินจากสายตาของสิงหาที่มองมาไม่วางตา
“เรื่องตอนนั้น ขอบคุณมากนะครับ” ถ้อยคำที่ตกค้างอยู่กลางใจมานานหลายปี ในที่สุดสิงหาก็มีโอกาสได้พูดมันออกไปเสียที “ผมควรจะพูดมันตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูดมันให้ชัดเจน...ถ้าวันนั้นผมไม่เจอคุณ วันนี้ก็คงไม่มีผมอยู่บนโลกใบนี้แล้ว”
“ฉันรับคำขอบคุณค่ะ...แต่ตอนนี้ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ เลยเวลามามากแล้ว” ปาหนันตอบกลับด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะโค้งศีรษะเล็กน้อยแทนคำบอกลา ก่อนจะส่งยิ้มสดใสให้อีกครั้งแล้วเดินจากไป
“หวังว่าเราคงมีโอกาสได้เจอกันอีกนะคะ”
น่าแปลกที่หัวใจของเขากำลังร้องประท้วงหาบางสิ่งบางอย่าง สิ่งที่ตัวเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าคืออะไร? และกว่าจะรู้สึกตัว เจ้าของดวงหน้าหวานสวยก็ส่งยิ้มหวานๆ มาให้ และเดินจากไปเสียแล้ว
أحدث فصل
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 192
เด็กชายณเรศไม่ได้ตอบคำถามแต่ก็มองสบตาของคนตรงหน้าโดยไม่หลบ แม้ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอิดโรยจะเรียบเฉยจนยากจะอ่าน แต่ดวงตาคู่หม่นที่มองตอบมากลับอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเข้าใจ อีกทั้งยังคงหลงเหลือร่องรอยของความแตกร้าวและเต็มไปด้วยความทุกข์โศก...ความสูญเสียและการพลัดพราก“ทำไมถึงทำเหมือนว่าตัวเองเข้าใจความรู้สึกของฉัน? เธอเข้าใจมันจริงๆ หรือเปล่า?”“...ผมแค่คิดว่ามันคงคล้ายกัน” ในที่สุดเด็กน้อยที่นั่งเฝ้าไข้อยู่ข้างเตียงก็เริ่มตอบคำถาม“จะช่วยเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังได้ไหม”เด็กน้อยพยักหน้ารับ“ตอนที่แม่ของผมตาย ผมเสียใจมากๆ เสียใจที่แม่ไม่ยอมพาผมไปอยู่ด้วยกัน”มือเล็กที่ถือผ้าขยับหยุกหยิกคล้ายทำตัวไม่ค่อยถูก“แต่ก็คิดได้ว่าผมยังมีน้องสาวอยู่ แม่คงอยากให้ผมอยู่เป็นเพื่อนน้องครับ”เด็กชายณเรศพูดมาถึงตรงนี้ก็เริ่มน้ำตาคลอหน่วย มือเล็กปาดน้ำตาลวกๆ จนใบหน้าเล็กเกิดรอยแดงเป็นริ้วขึ้นให้เห็น ก่อนจะสูดน้ำมูกแล้วตั้งตัวตรงขึ้นอีกครั้งเพื่อเล่าต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามสดใสขึ้นอีกนิด“ผมเลยสัญญากับแม่ที่อยู่บนสวรรค์ แล้วก็สัญญากับน้องว่าจะดูแลน้องให้ดี..” รอยยิ้มจืดเจื่อนลงเล็กน้อย แต่ก็ยังเต็มไปด
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 191
ยามดึกสงัดช่างเต็มไปด้วยความรู้สึกหนาวเหน็บจนเย็นจัดไปถึงขั้วหัวใจ ปราลีขดร่างที่สั่นไหวไปกับผ้าห่มคล้ายต้องการไออุ่น แต่ในเวลาเดียวกันภายในร่างกายกลับรู้สึกร้อนราวกับถูกไฟเผา ลำคอแหบแห้งและเจ็บระบมทุกครั้งที่ฝืนกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะไอโขลกๆ ออกมาเพราะเสมหะเหนียวหนืดในลำคอเธอกำลังจะตายแล้วสินะ?ตายไปเสียเลยก็ดีเหมือนกัน เธอไม่อยากอยู่บนโลกนี้ต่อไปอีกแล้ว...ให้มันจบเสียตรงนี้เถอะ“...คุณแม่ คุณแม่ลุกขึ้นมากินยาก่อนนะครับ” น้ำเสียงแหบเล็ก และบางเบาราวกับกลัวจะรบกวนคนที่กำลังหลับใหล แต่ในเวลาเดียวกันก็พยายามจะปลุกให้อีกฝ่ายลืมตาตื่น “กินก่อน ค่อยนอนต่อนะครับ”“..อ.ออกไป..”ปราลีแค่นเสียงทั้งที่ยังกึ่งหลับกึ่งตื่น“กินยาเถอะนะครับ” เด็กชายณเรศยังคงยืนยันคำเดิม แต่น้ำเสียงกลับสั่นเครือจนเกือบจะกลายเป็นการอ้อนวอน “แค่กินยาเท่านั้น”“ฉันไม่กิน!” คนที่อยากจากโลกนี้ไปมากกว่าอยากจะอยู่ตวาดเสียงแหบแห้ง ก่อนจะไอโขลกๆ จนหน้าดำหน้าแดงเพราะใช้เสียงมากเกินไป แต่ก็ยังไม่ลดความเกรี้ยวกราดลง “ฉัน.อยาก.ตาย!”“...” เด็กน้อยนิ่งไป แต่ก็ยังคงมองมาที่คนป่วยไม่วางสายตาแม้จะเห็นไม่ชัดเพราะพิษไข้ทำให้สายตาพร่า
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 190
ย้อนกลับไปเมื่อสามเดือนก่อนตอนที่รู้ว่าสามีของเธอแอบรับเอาเด็กจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้ามาอุปการะโดยไม่บอกกล่าว ก็เพียงแค่นึกขุ่นใจเล็กน้อยเท่านั้น เพราะณเรศเป็นเด็กที่ค่อนข้างเรียบร้อยและพึ่งพาได้ แตกต่างจากบุตรชายเพียงคนเดียวที่อยู่ในวัยไล่เลี่ยกัน...สิงหานั้นซุกซนราวกับลิงค่าง ซ้ำยังชอบเล่นแรงๆ ตามประสาเด็กผู้ชาย จนทำให้คนเป็นแม่อดหวั่นใจไม่ได้เพราะตนเองกำลังตั้งท้องอ่อนๆการมีณเรศเข้ามาช่วยเบี่ยงความสนใจและคอยเป็นเพื่อนเล่นของสิงหาจึงทำให้ปราลีเบาแรงและเบาใจลงมาก แม้ว่าจะไม่ได้รู้สึกสนิทใจ แต่ก็วางใจในตัวเด็กชายไม่น้อย...จวบจนเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เธอเดินสะดุดของเล่นที่บุตรชายวางทิ้งไว้จนเกือบล้ม แต่เคราะห์ยังดีที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเพราะณเรศเอาตัวเองเข้ามารองรับไว้ได้ทันแต่เมื่อไปตรวจที่โรงพยาบาลกลับพบว่าเด็กหยุดหายใจไปแล้ว! ภาวะครรภ์เป็นพิษพรากเอาลูกน้อยที่ยังไม่มีโอกาสได้พบหน้าไปจากเธอและครอบครัวการสูญเสียที่ได้รับมาในเวลาที่เราไม่ทันได้ตั้งรับนั้นรุนแรงเกินไปรุนแรงจนรู้สึกเหมือนทุกอย่างมันพังทลายลง ปราลีขอห่างจากสามีและบุตรชายสักพัก เธอไม่อาจกอบเก็บความปวดร้าวไว้กับตัวแล้
บุพเพสนธยา ตอนพิเศษ (เบื้องหลังความทรงจำ) 189
ใบหน้างดงามเปื้อนน้ำตากำลังเหม่อมองไกลอย่างไร้จุดหมาย หญิงสาวอยู่ในชุดคลุมท้องที่ดูจะใหญ่เกินขนาดตัวของหล่อนไปหลายไซซ์ทีเดียว ร่างบางนั่งอยู่บนพื้นเย็นเฉียบแทนที่จะเป็นโซฟากว้างหนานุ่มข้างกาย มือซีดขาวราวไร้สีเลือดยังคงลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเองซ้ำไปซ้ำมาเหมือนที่ทำมาตลอดหลายสัปดาห์ สักพักน้ำตาเม็ดกลมก็เริ่มร่วงเผาะจากดวงตาคู่งามที่เคยเปี่ยมสุขอีกระลอกลูกไม่อยู่กับเธอแล้ว..แค่ลูกคนเดียวก็ดูแลไม่ได้ เธอเป็นแม่แบบไหนกัน?คำถามซ้ำๆ ดังก้องในความคิดและบาดลึกเข้าไปถึงจิตวิญญาณ ทำให้หญิงสาวที่เพิ่ง ‘แท้ง’ ลูกไปรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองกำลังจะแตกสลาย น้ำตายังคงอาบแก้มนวลไร้สีเลือดจนเปียกปอน‘แอ๊ดดดด...’เสียงประตูไม้บานใหญ่ที่ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ด้วยความระมัดระวัง แต่เพราะมันเป็นไม้สักทั้งบานทำให้น้ำหนักของมันมีมากจนทำให้เกิดเสียงทุกครั้งที่มีคนใช้งานปราลีผินหน้ามองดูผู้มาเยือนเพียงเล็กน้อย ก่อนดวงตาอับแสงจะเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวและชิงชัง มือบางคว้ากล่องไม้ที่ใช้บรรจุกระดาษทิชชูขว้างใส่ผู้มาเยือนในทันที จนเกิดเสียงดัง ‘โครม!’ ก่อนจะตามด้วยข้าวของมากมายที่เรียกได้ว่าเป็น ‘อะไรก็ได้’ ที่เ
บุพเพสนธยา บทส่งท้าย 188
ดวงตาหวานกะพริบขึ้นลงช้าๆ เพื่อขับไล่ความง่วงที่มี มือบางยังควานหาอ้อมกอดอบอุ่นที่ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายยามหลับ แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า? ปาหนันลุกขึ้นจากที่นอนหนานุ่มอย่างเกียจคร้าน เพราะถึงแม้ว่าเธอจะไม่เหนื่อยจนแทบหมดสภาพเช่นที่สิงหาเป็น แต่ก็อ่อนล้าไม่น้อย การนอนหลับไปอย่างยาวนานหลายชั่วโมงทำให้ร่างกายที่อ่อนล้าได้พักผ่อนและฟื้นฟูพลังกายที่สูญเสียไปจากการโหมงานหนักติดต่อกันร่วมสามเดือนได้อย่างดีเยี่ยม“ขี้เซาจริงนะครับ คุณภรรยา”เสียงทุ้มเจือรอยเย้าแหย่กระซิบแนบริมหูสวยของคนที่นั่งบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงนุ่ม“ก็มันเหนื่อยสะสมนี่ค่ะ คุณสามี” ปาหนันตอบอย่างหยอกล้อ ก่อนจะคล้องแขนรอบคอของคนที่รวบเอวบางของเธอไว้ทันที เหมือนลูกแมวน้อยที่พร้อมจะคลอเคลียเจ้าของอยู่ตลอดเวลาเมื่อยามเข้ามาใกล้“...” เมื่อแน่ใจว่าคนที่กลายร่างเป็นลูกแมวน้อยชอบคลอเคลีย ไม่ได้ตื่นตระหนกยามตนเองเข้าใกล้ ซ้ำยังออดอ้อนจนยากจะอดใจไหว จนต้องเอ่ยถามออกไปทั้งที่ความคิดล่วงเลยไปไกลเกินกู่“ถ้าเกิดว่า...ต้องเหนื่อยกว่านี้จะไหวเหรอ?”คนฟังหัวเราะเสียงใสกับคำถามที่ชวนใจเตลิด ก่อนจะครุ่นคิดเพียงครู่แล้วตอบกลับตามใจคิด“ก็ต้อ
บุพเพสนธยา บทส่งท้าย 187
จังหวัดเชียงใหม่ อากาศยามเช้าของเมืองเหนือทำให้หญิงสาวที่เพิ่งมาถึงยิ้มสดใส ต่างจากคนข้างกายที่ใบหน้าบูดบึ้งราวกับโกรธใครมาร่วมร้อยปี วันนี้เป็นเช้าวันแรกหลังจากพิธีแต่งงานอันแสนเหน็ดเหนื่อยที่เพิ่งผ่านพ้นไป ด้วยเพราะหน้าที่การงานของคนทั้งคู่ ทำให้ในช่วงเตรียมงานแต่งตลอดระยะเวลาสามเดือนที่ผ่านมาวุ่นวายจนแทบจะเรียกได้ว่า ‘ยุ่งจนหัวหมุน’ เมื่อรวมกับพิธีการต่างๆ ที่แสนยาวนานตั้งแต่เช้าจรดเย็น พอเข้าห้องหอคนทั้งคู่ก็แทบจะสลบในทันที ซ้ำยังต้องตื่นมาขึ้นเครื่องตั้งแต่เช้ามืดตามตารางที่วางไว้แต่แรก ทำให้ความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมแสดงออกมาทางสีหน้าอย่างชัดเจนเจ้าบ่าวหมาดๆ ยังนึกขอบคุณกิตติภพและดารินทร์ที่รับคำขอร้องในการฝากเลี้ยงเด็กหญิงดาหลาร่วมสองสัปดาห์ของการมาฮันนีมูนครั้งนี้ แต่จริงๆ ต้องบอกว่ากิตติภพยินดีเสียยิ่งกว่ายินดีเพราะตั้งแต่เกิดเรื่องมากมายจนได้รับรู้ว่าหนูน้อยเป็นบุตรสาวของตนเอง เขาก็แทบจะมาเฝ้าแม่หนูน้อยเช้าเย็นจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปแล้ว พอเอ่ยปากฝากหนูน้อยไว้ คนรับฝากก็ยิ้มกว้างราวกับเด็กที่ได้ของขวัญชิ้นใหญ่ที่รอคอยมานานอย่างไรอย่างนั้น “คุณสิงห์ทำไมทำหน้าอ
บุพเพสนธยา เสียงสะท้อนของความเงียบ 158
“มานานหรือยัง?” เสียงทุ้มทักเรียบ ๆ ขณะอุ้มร่างเล็กป้อมที่หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนเข้ามาในห้องรับแขก“สักพักแล้ว”“จะอุ้มไหม?” สิงหาถามขึ้น เมื่อเห็นสายตาคมของคู่สนทนา ยังคงจับจ้องร่างเล็กป้อมที่นอนหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนของตน“...”แม้ไม่ตอบ แต่คนถูกถามก็ช้อนร่างเล็กที่หนักพอดูของหนูน้อยมาไว้ในอ้อมแขนอ
آخر تحديث : 2026-04-01บุพเพสนธยา เสียงสะท้อนของความเงียบ 157
ร่างบอบบางชะงักเล็กน้อยเมื่อพบใครบางคนยืนอยู่หน้าประตูบานกว้าง นับตั้งแต่วันที่เธอเปิดใจและร้องขอให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเกิดต่อกันสิ้นสุดลง ดารินทร์ก็ไม่ได้พบหน้ากิตติภพอีกเลยจนบางครั้งก็เผลอนึกไปว่าทั้งชีวิตนี้...คงไม่มีวันได้พบกันอีกแล้ว?แต่มาวันนี้ที่ได้เห็นเขายืนอยู่หน้าประตูบานเดิมอีกครั้ง
آخر تحديث : 2026-04-01บุพเพสนธยา เสียงสะท้อนของความเงียบ 156
3 วันต่อมา... ซองสีน้ำตาลเข้มขนาดกลางถูกวางลงบนโต๊ะกว้างของเจ้าของห้องทันที หลังจากผู้มาเยือนทิ้งตัวลงบนเก้าอี้บุ่หนังสีดำขลับสำหรับแขก คิ้วหนาของณเรศขมวดเข้าหากันอย่างไม่เข้าใจนัก เพราะคนตรงหน้าไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดทั้งสิ้นตั้งแต่มาถึง“อะไร?” เจ้าของห้องถาม หยิบซองเอกสารที่ถูกส่งให
آخر تحديث : 2026-04-01บุพเพสนธยา เสียงสะท้อนของความเงียบ 160
ในเสี้ยวความทรงจำสีเทาของเพียงฝัน กิตติภพคือคนที่คอยปลอบเมื่อยามโดดเดี่ยว ค่อยให้กำลังใจและสอนให้เธอมีความพยายามเพื่อให้ได้ความรักกลับคืนมา ในวันที่ถูกเฆี่ยนตีจนแผ่นหลังแตกยับก็มีแค่เขาที่เอาตัวเข้าขวางเพื่อไม่ให้แม่ตีน้อง ตอนถูกขังอยู่ในห้องแคบ ก็มีแต่เขาที่มานั่งเฝ้าอยู่หน้าห้อง มีแค่เขาที่คอยพูด
آخر تحديث : 2026-04-01
قد تعجبك أيضًا
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย157.2K وجهات النظرคุณชายฮิลล์ ปล่อยฉันนะ!
ทะเลใต้204.3K وجهات النظرท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง60.1K وجهات النظرเจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว128.1K وجهات النظرยัยอวบของเสี่ยเมธ
รัตน์ธาดา / Ziren2636 وجهات النظرคลั่งรักนางบำเรอ
นามปากกา ไขขวัญ240 وجهات النظرทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]
คาร์นัล326 وجهات النظرบอสขาอย่าอ่อย
มนต์ศิขริน53 وجهات النظر
