Masuk“ราเฟเอล ซิวีลิอาโน่” ผู้ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียศตวรรษที่ 21 แห่งอิตาลี เขามาเมืองไทยเพื่อนำถ้ากระดูกของมารดากลับมาแผ่นดินเกิดนั้น และมาพร้อมภารกิจสร้างแหล่งฟอกเงินของตระกูลซิวิลิอาโน่ “กีณริน” ตั้งใจมาเจรจากับผู้ที่มาซื้อที่ดินของลุงแต่โดนกีดกันให้เข้าพบ เธอจำเป็นต้องปลอบตัวเป็น “หญิงบริการ” ทว่าชายผู้ที่เธอคิดว่าเป็น “ตาแก่หัวล้านตัญหากลับ” กลับกลายเป็นมาฟียหนุ่มแห่งอีตาลี่ ผู้ไม่เคยเชื่อมันและศรัทธาในความรัก ความทระนงทำให้ราฟาเอลคิดว่าเกมรักที่ตนวางกฎไว้จะเป็นผู้ชนะ ทว่าหัวใจเขากลับไม่อาจสลัดบ่วงนั่นได้ แต่เขาและเธอจะทำอย่างไรในเมื่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นเพียงเครื่องมือต่อรองทางธุรกิจเท่านั้น!
Lihat lebih banyakบทนำ
“แม่ฮะ ทำไมคนอื่นๆ ชอบแกล้งผมจังเลยฮะ ดูเหมือนใครๆ ก็ไม่ชอบหน้าผม”
“ลูกคิดไปเองหรือเปล่าจ๊ะ”
“ไม่นะฮะ ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ”
“คงเพราะลูกเป็นลูกของริคาโด้ ซิวีลิอาโน่ จำไว้นะราฟาเอล ไม่ว่าใครจะพูดยังไงลก็เป็นลูกชายคนหนึ่งของคุณพ่อริคาโด้ ถ้าวันหนึ่งวันใดที่แม่ไม่อยู่ ลูกต้องเชื่อฟังคุณพ่อนะลูก”
“คุณแม่จะไปไหนฮะ ให้ผมไปด้วยนะฮะ”
“ที่ๆ แม่ไปลูกไปด้วยไม่ได้หรอกจ๊ะ แต่ถ้าถึงวันนั้นเมื่อไหร่ พาแม่กลับไปบ้านเกิดของแม่ด้วยนะจ๊ะ”
“บ้านเกิดของแม่ ไม่ใช่ที่อิตาลี่นี่เหรอฮะ”
“ไม่ใช่จ๊ะ แม่เกิดที่เมืองไทย ถ้าถึงเวลานั้น ลูกพาแม่กลับไปบ้านเกิดของแม่นะ สัญญากับแม่ได้ไหม ราฟาเอล”
“ฮะแม่ ผมสัญญา”
เปลือกตาของชายหนุ่มกระตุกทันทีที่รู้สึกว่ามีใครบางคนก้าวเข้ามาใกล้โซฟาตัวยาวที่เขานอนเหยียดขายาวเพื่อพักผ่อน เขารอจนผู้มาหยุดยืนใกล้ๆ จึงขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องมองชายตรงหน้า
“ตั๋วเครื่องบินไปเมืองไทยพร้อมแล้วครับคุณราฟาเอล”
“ฮืม”
ราฟาเอลพยักหน้ารับแล้วโบกมือไล่ ชายหนุ่มวางตั๋วเครื่องบินบนโต๊ะแล้วก้มศีรษะทำความเคารพก่อนเดินจากไปตามคำสั่งราวกับหุ่นยนต์ ราฟาเอลเอื้อมมือไปหยิบตั๋วเครื่องบินมาพลิกดูเวลาคราวๆ เขาไม่จำเป็นต้องจัดเตรียมกระเป๋าเดินทางอะไรนัก เสื้อผ้าไปหาเอาข้างหน้าจะดีกว่า เขาจำได้ว่ามารดามักบอกเล่าเสมอๆ ว่าเมืองไทยเป็นเมืองร้อนเสื้อผ้าของเมืองหนาวไม่เหมาะนักและประเทศนั้นคงไม่ขาดแคลนเสื้อผ้าไซด์ของเขาหรอก
ราฟาเอล ซิวีลิอาโน่ ลุกขึ้นยืนแล้วทอดสายตาไปนอกหน้าต่างของคฤหาสน์ สนามหญ้าหน้าบ้านที่เขาไม่เคยได้วิ่งเล่นเพียงเพราะหนึ่งในสามเลือดในกายของเขามีสายเลือดคนไทยจากมารดาที่เป็นลูกครึ่งไทยอิตาเลี่ยน ซ้ำมารดาของเขายังเป็นภรรยาลับดับที่สามของ ‘ริคาโด้ ซิวีลิอาโน่’ ผู้ได้ชื่อว่าเป็นมาเฟียศตวรรษที่ 21 แห่งอิตาลี เขาย้ายสายตากลับมามองเถ้ากระดูกของมารดาที่เขาสัญญาว่าจะนำกลับไปแผ่นดินเกิดสำหรับลูกผู้ชายที่เติบโตในตระกูล ซิวิลิอาโน่ ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการรักษาสัญญาความฝันเมื่อครู่ก็เช่นกันมันคงเป็นการย้ำเตือนสัญญาอย่างหนึ่งก็เป็นไป ตลอดสามสิบสามปีที่เขาเติบโตมาในตระกูลซิวีลิอาโน่เขามีมารดาค่อยบอกเล่าเรื่องราวของเมืองไทยแต่เขาไม่เคยไปสักครั้ง แม้ว่าเขาจะเติบโตมาในฐานะของลูกชายคนเล็กของริคาโด้ แต่เขาก็ถูกฝึกฝนให้เชี่ยวชาญการต่อสู้ทุกรูปแบบและการดูแลกิจการของตระกูลเพื่อให้พร้อมกับการสืบทอดดูแลกิจกรรมนับหมื่นล้านและยังมีสาขาไปทั่วโลก
‘กลับไปบ้านแม่คราวนี้ฉันมีงานให้แกรับผิดชอบด้วย’
เสียงของบิดาผู้เย็นชาเอ่ยขึ้นในเย็นวันถัดมาจากเสร็จสิ้นงานศพของมารดาและราฟาเอลแสดงเจตนารมย์ที่จะนำเถ้ากระดูกของมารดากลับไปแผ่นดินเกิด
‘อะไรครับ’
‘สร้างแหล่งฟอกเงินแห่งใหม่ รายละเอียดอยู่ในแฟ้ม ไปคุยกับนายสุรัตเขาจะผู้ชายของแก แกเคยเจอเขาแล้วเมื่องานวันเกิดฉันปีที่แล้วไง’
‘ครับ’
‘อย่าทำให้ฉันผิดหวัง เพราะนี่เป็นโอกาสที่แกจะได้การยอมรับนับถือจากคนในตระกูล’
ราฟาเอลจำได้แค่ว่ารับคำไปอย่างแก่นๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามีคำถามที่ไร้คำตอบอยู่หนึ่งข้อ คือเขาไม่แน่ใจว่าการทำตัวให้เป็นที่ยอมรับนับถือจากคนในตระกูลกับการมีชีวิตอย่างคนธรรมดาสามัญอย่างไหนจะมีความสุขมากกว่ากัน.
“หึง” กีณรินทวนคำแล้วหัวเราะคิกคัก “คุณมาหึงฉันเรื่องอะไรคะ”“ก็เธอกับผู้ชายที่ชื่อนัทธี” เขาโคลงศีรษะไปมา “คาร่าเอาคลิปมือถือให้ผมดู เป็นคุณกับผู้ชายกำลังจูบกัน ผมโมโหแทบบ้า ไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหนมาก่อน”“แต่ฉันกับนัทไม่มีอะไรกันนะคะ” เธอรีบปฏิเสธ“เรื่องนั้นผมรู้แล้ว ระหว่างที่คุณหมดสติ อรพิมสารภาพว่ากับผมหมดแล้ว”“ถึงอรจะดูร้ายไปบ้างแต่อรก็เป็นคนดีค่ะ” กีณรินเอ่ยเบาๆ“โครงการที่เกาะได้รับการอนุมัติเรียบร้อย มันจะเป็นไปในรูปแบบที่เราเคยคุยกันไว้ ชาวบ้านจะได้เงินเพิ่มขึ้นตามความเหมาะสมและไม่จำเป็นต้องย้ายที่อยู่หรือเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตตามเดิม”“งานเสร็จแล้ว” กีณรินรู้สึกใจหาย “คุณจะกลับอิตาลี่ใช่ไหมคะ”ราฟาเอลพยักหน้าแทนคำตอบ “กีณรินฉันอยากดูแลเธอ แต่ชีวิตของฉัน มันอาจจะมีเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก เธออาจจะต้องบาดเจ็บเพราะฉันอีก แต่ตอนที่เธอยังไม่ได้สติฉันพยายามคิดว่าจะมีชีวิตยังไงถ้าไม่มีเธอ”น้ำใสๆ ไหลจากดวงตาคู่สวยของกีณริน หญิงสาวแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน “คุณพูดเหมือนจะขอฉันแต่งงาน”“ถ้าฉันพูดแบบนั้น...เธอจะตกลงไหม”“อะไรนะคะ” เธอส่ายหน้าไปมาทำหน้าไม่เชื่อ “อย่ามาล้อเล่นแบ
แต่สุรัตเชื่อว่าความโยนนั้นไม่ใช่เพราะแค่ได้รับมาจากแม่ แต่เพราะแพทย์เจ้าของไข้ของกีณรินรายงานว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ“ผมจะโทรญาติๆ ของคุณกีณรินว่าเธอปลอดภัยแล้ว”ราฟาเอลพยักหน้ารับ ครู่ต่อมาแพทย์และพยาบาลก็ให้เขาเข้าเยี่ยมกีณรินได้ ราฟาเอลเดินกลับเข้ามาด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย กีณรินกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ยนเตียงสีขาว เธอดูซีดเซียวแต่รอยยิ้มนั้นก็ทำให้ห้องสว่างไสวกว่าที่เคยเป็น สำหรับเขาแล้ว เธอเหมือนแสงสว่างเดียวที่ลอดผ่านเข้ามาในชีวิตที่ดำมืดและเยียบเย็น ในขณะที่กีณรินหมดสตินั้นเขาได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเองที่มีต่อหญิงสาวคนนี้ มันแตกต่างจากคนอื่นและเธอก็พิเศษกว่าคนอื่น เธอไร้จริตมารยาและใสซื่อมีแต่เขาทีเห็นแก่ตัวตักตวงสิ่งนั้นจากเธอทั้งที่รู้ว่าเธอจริงใจกับเขาเพียงใด“ทั้งแม่และเด็กปลอดภัยครับ แต่ก็ต้องอยู่ในความดูแลของหมออีกสักระยะ” แพทย์รายงานคราวๆ“เด็ก” กีณรินทวนสิ่งที่ได้ยินอย่างงุนงง“คุณกำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ ผมแนะนำให้ฝากครรภ์ในอายุครรภ์ยี่สิบแปดสัปดาห์แรก แพทย์จะนัดตรวจทุกสี่สัปดาห์ อายุครรภ์ยี่สิบแปดถึงสามสิบหกสัปดาห์จะนัดตรวจทุกสองสัปดาห์ อายุครรภ์สามสิบหกสัปดาห์ขึ้นไป จนถึ
“ขาดความสุขุมเยือกเย็นไม่สมกับเป็นคนในตระกูลซิวีลิอาโน่เลยนะราฟาเอล”น้ำเสียงที่เอ่ยตอบปนหัวเราะทำให้ราฟาเอลชะงัก เขาคุ้นกับน้ำเสียงนี้แต่ก็ยังยกปืนเล็งไปยังต้นเสียงที่ดังมาจากด้านหนึ่งและในนาทีต่อมาชายคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ที่ยืนหลบอยู่พร้อมกับยกปืนชูขึ้นเหมือนจะยอมแพ้“ฟรานเชสโก้” ราฟาเอลลดปืนที่เล็งอยู่ลง “ทำไมนายมาอยู่ที่นี”“ก็มาตรวจสอบพฤติกรรมของนายไง” ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอแล้วเดินเอื่อยๆ เหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร“ตรวจสอบ พ่อให้ฉันดูแลโครงการนี้แล้วทำไมนายต้องยื่นมือมายุ่งด้วย” “มันเป็นธรรมเนียมของตระกูลเราอยู่แล้วนี่ แค่นี้นายทำเป็นลืมได้ไงไอ้น้องชาย” ฟรานเชสโก้แตะไหล่ราฟาเอลที่สั่นเทิ้มด้วยความโกรธ “แล้วทำไมต้องทำร้ายผู้หญิง”“ก็จะได้ดูปฏิกิริยาความอ่อนไหวของนายไง” เขามองน้องชายต่างมารดาแล้วหัวเราะร่วน “อย่าให้ผู้หญิงคนเดียวมาปั่นหัวนายได้ซิ”“กีณรินไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น” ราฟาเอลตะคอกอย่างลืมตัวแล้วหมุนตัวจะกลับไปดูกีณริน คนยิงปืนแม่นอย่างฟรานเชสโก้ไม่มีทางยิงพลาดในระยะแค่นี้ นอกเสียงจากจะจงใจ แต่ฟรานเชสโก้บีบไหล่ราฟาเอลไว้แน่นทำให้เขาต้องหยุดหันไปสบต
“ขอโทษครับ” ชายหนุ่มเอ่ยตอบหยิบข้าวกล่องออกมา“เอามาเร็วๆ หิว” เสี่ยสมเกียรติสั่งเพราะความโมโหหิวแต่แล้วดวงตาของเขาก็เบิกกว้างเมื่อชายหนุ่มที่เขาคิดว่าเป็นลูกน้องเปิดกล่องอาหารที่ไม่มีอาหารแต่มีปืนอยู่ข้างใน“เฮ้ย”“หิวไม่ใช่เหรอ...จะป้อนด้วยลูกปืนนี่ไง” ราฟาเอลใช้ปืนจ่อขมับเสี่ยสมเกียรติ ปรายตาเขารู้สึกว่ามีคนเล็งปืนมาทางเขา แต่ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำเขาตวัดปืนยิงใส่ไปก่อนที่อีกฝ่ายจะได้ทำร้ายเขา“จะเอาอะไรเอาไปเลยแต่ปล่อยฉันไปเถอะ”เสี่ยสมเกียรติละล่ำละลักเข่าอ่อนหมดแรงลงไปทรุดกับพื้น“กีณรินอยู่ไหน”“อยู่ข้างในนั้น” เสี่ยสมเกียรติพยักเพยิดไปทางห้องด้านหลังที่เขายืนอยู่ “สุรัตจัดการทางนี้หน่อย”“ครับบอส”ราฟาเอลเดินเร็วๆ ไปผลักประตูแต่เข้าไม่ได้ต้องใช้ไหล่กระแทกเข้าไป แต่เมื่อเปิดประตูได้กลับไร้ร่างของกีณริน “เล่นตลกอะไรวะ ผู้หญิงอยู่ไหน” ราฟาเอลโมโหเดือดพล่านยิงปืนใส่เสี่ยสมเกียรติเฉียดใบหูไปนิดเดียวแต่กระนั้นเลือดสีเข้มก็ไหลออกมาทำให้เสี่ยสมเกียรติกลัวลนลาน“มันอยู่ในนั้น” เสี่ยสมเกียรติวาดลั่นทั้งโมโหและหวาดกลัว เขาเคยแต่ถือปืนจ่อคนอื่นไม่เคยถูกใครเอาป
“ได้ซิ ที่นี่ก็เหมือนบ้านของหลานด้วยเหมือนกัน”ราฟาเอลเอ่ยลาหญิงชราแล้วหมุนตัวเดินกลับมาที่รถ เขาไม่อาจอยู่สถานที่นี่ได้นานเพราะความไม่คุ้นเคยกับบรรยากาศแบบนี้ สุรัตเองก็ดูไม่แปลกใจที่เขาเดินกลับมาเร็วนัก เขาเปิดประตูให้เจ้านายเข้าไปนั่งแล้วจึงขึ้นไปประจำที่ฝั่งคนขับ“กลับเลยนะครับ”ราฟาเอลพยักหน้า
ราฟาเอลพยักหน้ารับเนื่องๆ เขาผลุบหายเข้าไปจัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เป็นแบบสบายๆ ง่ายๆ แต่ยังคงโทนสีเข้มขรึมอย่างที่สวมอยู่เป็นประจำราวกับชีวิตของเขาไว้ทุกข์ตลอดเวลา เขาเดินไปหยิบโกศเก็บอัฐิของมารดา ความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายไหลเวียนอยู่ภายใน เขาไม่ได้ร้องไห้ในวันที่แม่เสียราวกับรับรู้มาตลอ
บัญญัติ 10 ประการของมาเฟีย ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2007 ชาวซิซิเลียนได้ออกมาแฉบัญญัติ 10 ประการของมาเฟียโดยบอสมาเฟียนามว่า Salvatore Lo Piccolo ให้สาธารณชนได้รับทราบ ด้วยเกียรติของมาเฟีย ซึ่งมีหัวข้อดังต่อไปนี้ 1.ห้ามเปิดเผยตัวตนกับศัตรู มันเป็นกิจที่บุคคลที่สามพึงกระทำ2.อย่าสนใจภรรยาของเพื่อน3
กีณรินเดินมาถึงหน้าห้องพักแล้วไขประตูเข้าไปอย่างเบาที่สุดเพราะเกรงใจ ‘อรพิม’ รูมเมทที่พักห้องเดียวกันเธอ แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็เจอกับรองเท้าผู้ชายที่ถอดวางไว้อย่างไร้ระเบียง เธอวางกระเป๋าของตัวเองลงข้างประตูแล้วค่อยๆ เพ่งมองฝ่าความมืดในห้อง แต่ก้าวไปแค่สองก้าวก็เตะเข้ากับเสื้อตัวหนึ่