Chapter 1

บทที่ 1 สัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ็บจนเกินไป

“เราหย่ากันเถอะ” 

ไลลาลินทร์เอ่ยออกมาเชื่องช้าด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าหนักแน่น มันบ่งบอกว่าเธอคิดเรื่องนี้มาแล้วอย่างดี ไตร่ตรองมาทุกค่ำคืน ถึงจะยังรักเขาอยู่ ถึงจะเสียใจแค่ไหน แต่การหย่าคือทางออกที่ดีที่สุด เป็นทางเดียวที่เธอจะหลุดพ้นไปจากเตโช ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี เป็นรักแรกและรักเดียวของเธอได้

“นะพี่เต…เรามาหย่ากันนะ ยอมหย่าให้ลินทร์เถอะ ในเมื่อพี่ไม่ได้รักลินทร์ ในเมื่อไม่คิดจะรักเลยด้วยซ้ำ เราก็มาหย่าให้มันจบ ๆ เถอะ เพราะตอนนี้พี่ก็ได้ทุกอย่างที่ต้องการแล้ว ลินทร์คงจะหมดประโยชน์กับพี่แล้ว” 

หญิงสาวรู้แล้วว่าเหตุผลที่เตโชอยากแต่งงานกับเธอให้ได้ มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับความรักแม้แต่น้อย ที่ไม่เคยบอกรักเธอเลยแม้แต่คำเดียวทั้งที่แต่งงานอยู่กินกันมาสองปีเต็ม มันไม่ใช่เพราะเขาเป็นคนปากแข็ง หากเป็นเพราะเขาไม่รักเธอเลยก็เท่านั้น เขามองว่าเธอเป็นเพียงเครื่องมือที่จะนำพาทุกสิ่งทุกอย่างที่ต้องการมาเป็นของตัวเอง กลางวันเธอต้องเป็นทั้งแม่บ้านและลูกน้องที่คอยช่วยงานเขา กลางคืนก็ทำหน้าที่เป็นอีตัวบนเตียง สองปีที่ผ่านมาเธอเพิ่งตาสว่างและเห็นธาตุแท้ของเขา เพิ่งได้รู้ว่าคนที่แต่งงานด้วยนั้นไม่ใช่พระเอกในฝันแต่เป็นตัวร้าย เตโชนั้น…คือฝันร้ายของไลลาลินทร์!

เธอรู้จักกับเตโชมาตั้งแต่ที่จำความได้เพราะเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียง พอโตเป็นสาวเริ่มรู้จักความรักคนแรกที่เธอหมายมั่นอยากครอบครองก็หนีไม่พ้นเตโช เธอไม่แคร์ที่เขาเป็นเพียงลูกเมียน้อย ไม่แยแสแม้แต่น้อยที่แม่เขาเป็นคนงานในไร่ เธอรักที่เขาเป็นเขา รักที่เขาเป็นพี่ชายที่แสนดีและอบอุ่น รักตั้งแต่นั้นจนกระทั่งตอนนี้…และไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้แต่งงานกับรักแรกและรักเดียวของตัวเอง

จำได้ดีว่าเมื่อตอนอายุสิบเจ็ดปี เธอเคยพับดาวกระดาษใส่ขวดแก้วรูปหัวใจไปสารภาพรักเขา ทว่าตอนนั้นเขาในวัยสิบเก้ากลับปฏิเสธแล้วบอกว่าเธอเป็นเพียงน้องสาว เตโชทำไลลาลินทร์เสียน้ำตาด้วยคำพูดแสนใจร้ายใจดำว่าเขาชอบคนสวยและในสายตาเขา ไลลาลินทร์นั้นห่างไกลคำว่าสวยไปหลายขุม สองคนแยกย้ายกันไปคนละทาง เขาไปเรียนต่อต่างประเทศ ส่วนเธอก็หันมาสนใจแต่เรื่องเรียนและตั้งใจใช้ชีวิตอย่างดีเพื่อลบเขาไปจากใจ

ไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งหลังจากที่ผ่านมาเกือบสิบปี ทั้งสองก็ได้กลับมาพบกันอีกครั้งด้วยความบังเอิญ ถามใครเขาก็บอกว่าแปลก…อยู่ ๆ เตโชก็ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น รุกหน้าตามจีบไลลาลินทร์ พยายามเอาอกเอาใจจนเธอใจอ่อน คบหากันได้เพียงหกเดือนก็ขอเธอแต่งงาน ไลลาลินทร์ที่ไม่เคยลบผู้ชายคนนี้ออกไปจากใจได้ก็ตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ทั้งที่เพื่อนรักอย่างยี่หวาและดอลล่าออกปากเตือนครั้งแล้วครั้งเล่าก็ไม่ฟัง เธอตกหลุมรักเขาซ้ำสอง ตกหลุมพรางที่เขาสร้างไว้เข้าอย่างจัง เธอหลงใหลได้ปลื้มกับคำลวง เผลอไผลไปกับรอยยิ้มและความอบอุ่นที่เป็นเพียงภาพลวงตา คลั่งเขาจนแทบบ้า โหยหา เฝ้าฝันถึงแต่เขาจนถอนตัวไม่ขึ้น รู้ตัวอีกทีก็แต่งงานกลายเป็นเมียเขามาสองปีแล้ว ตาสว่างเห็นความจริงก็ตอนที่มอบให้เขาไปแล้วทุกอย่าง ทั้งตัว ทั้งใจ ทั้งชีวิตและอนาคตที่วาดฝันไว้กับเขา

“ลินทร์ขอร้อง พี่เตยอมหย่าให้ลินทร์ง่าย ๆ ได้ไหม? ลินทร์ไม่เคยขออะไรจากพี่เลย…ครั้งนี้ลินทร์ขอนะ เรามา…” 

แกร็ก!

ไลลาลินทร์สะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ เธอรีบปรับสีหน้าให้นิ่งเรียบ ก่อนที่จะได้เห็นเตโชเดินเข้ามาให้ห้องน้ำผ่านกระจกใสที่เธอเพิ่งใช้ซ้อมบทขอหย่ากับเขาเมื่อกี้

“พี่เต?” 

“ทำไมต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้น นี่ผัวนะไม่ใช่ผี” 

“ก็ลินทร์คิดว่าพี่เตจะค้างที่กรุงเทพ ทำไมถึงกลับมาเร็วคะ?” 

“คิดถึงเมีย ไม่ได้กอดเมียแล้วมันนอนไม่หลับ ลินทร์เพิ่งถึงบ้านเหรอ วันนี้เลิกงานแล้วไปไหนมา?” คนได้ชื่อว่าเป็นสามีเข้ามาสวมกอดภรรยาไว้จากด้านหลัง ซุกใบหน้าลงคลอเคลียซอกคอขาวเนียน ไม่เพียงพอแค่นั้น ปัดผมลอนยาวให้พ้นทางแล้วกดจูบหนักแน่นทำรอยแดงซ้ำอีกที

“พี่เตอย่าค่ะ ลินทร์ไม่ชอบให้มันเป็นรอย” ไลลาลินทร์พยายามถอยห่าง แต่มิวายโดนเตโชกอดรัดแน่นกว่าเดิม เขาไม่ฟังความต้องการของเธอมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เวลาที่เธอบอกไม่ เขาจะทำสิ่งตรงกันข้าม เวลาที่เธอบอกต้องการอะไร เขาไม่เคยให้สิ่งนั้นกับเธอ

“แต่พี่ชอบ พี่ชอบให้ลินทร์มีรอยที่คอ มันเป็นสัญลักษณ์ว่าลินทร์มีเจ้าของแล้ว แล้วเจ้าของลินทร์ก็คือพี่” แค่แหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วนางข้างซ้ายมันไม่พอ ทั่วทั้งจังหวัดรู้หมดว่าไลลาลินทร์แต่งงานเป็นเมียไอ้เตโชคนนี้แล้ว แต่ทำไม…ทำไมไอ้พวกเวรตะไลสมควรตายมันยังชอบมองเมียเขาตาละห้อย!

จุ๊บ!

เตโชพูดออกมาว่าเป็นเจ้าของไลลาลินทร์อย่างมั่นอกมั่นใจ ขณะเดียวกันก็จูบเน้นหนักเข้าที่ท้ายทอยของเธอ จับไหล่กลมมนทั้งสองข้างให้หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าก่อนจะอุ้มยกขึ้นนั่งบนอ่างล้างหน้าหินอ่อน แทรกตัวเข้าไปตรงกลางระหว่างสองขา จบด้วยการเชยคางหญิงสาวขึ้นเงยขึ้นมาสบตา

“ลินทร์เหนื่อย” ไลลาลินทร์รู้ตัวว่าเป็นคนโกหกไม่เก่ง เลยไม่กล้าสบตาสามีตรง ๆ เธอรู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร เอ่ยเสียงกระเส่าพร้อมทั้งเบือนหน้าหนี

“ทุกวันพี่เป็นคนทำอยู่ตลอด ลินทร์จะเหนื่อยอะไร” 

“…” ใช่ บ่อย ๆ ที่เวลาเตโชเกิดความต้องการขึ้นมาแล้วเขาจะเป็นฝ่ายกระทำ แต่ก็ใช่ว่าคนถูกกระทำจะไม่เหนื่อย ไลลาลินทร์คิดแบบนั้นอยู่ในใจแต่ไม่อยากเถียง รู้ว่าต่อให้พูดอะไรไปเตโชก็ไม่ฟังอยู่ดี อะไรก็ตามที่เขาต้องการ ผู้ชายคนนี้พร้อมจะทำทุกทางเพื่อคว้ามันมา ตัวเธอเองก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย

“รู้สึกว่าเดี๋ยวนี้ลินทร์ดื้อกับพี่จังเลย พี่บอกว่าไม่ชอบให้ใส่แขนกุด แต่ลินทร์กลับใส่สายเดี่ยว พี่บอกว่าเลิกงานแล้วให้กลับบ้านทันที ทำไมถึงยังแวะไปที่อื่นอีก?” สามีจอมวางแผนเอ่ยพลางไล่ปลายนิ้วชี้เขี่ยสายเดี่ยวเส้นสปาเกตตีบนหัวไหล่ให้หลุดออกก่อนจะก้มลงจูบคล้ายดูดรุนแรงจนภรรยาสั่นสะท้าน

“คะ?” 

“ลินทร์ยังไม่ตอบเลยว่าวันนี้เลิกงานที่โรงแรมแล้วขับรถออกไปไหน แต่พี่รู้…ถึงลินทร์ไม่บอกพี่ก็รู้ว่าไปที่โรงงานมา” 

“พี่ยุอยากได้บัญชีผลไม้ที่เราส่งไป ลินทร์เลย…” 

“ถึงเป็นเรื่องงานแต่ลินทร์ขัดคำสั่งพี่ ทั้งเรื่องสายเดี่ยวนี่ ทั้งเรื่องที่เลิกงานแล้วไม่กลับบ้านทันที ลินทร์ดื้อกับพี่อีกแล้วนะ รู้ใช่ไหมว่าเด็กดื้อต้องโดนอะไร?” สิ้นคำเตโชก็ทำให้ไลลาลินทร์ตกใจจนตัวแข็งทื่อ เขากระชากฉีกเสื้อสายเดี่ยวของเธอจนขาดวิ่น ไม่เพียงเท่านั้นยังคว้าท้ายทอยของเธอไปล็อกไว้แน่นแล้วประกบปากยัดเยียดจูบอย่างรุนแรง 

เขาดูดปากเธอ ดุนดันเรียวลิ้นเข้ามาภายในแล้วตวัดเกี่ยวครอบครองไปทั่วทั้งโพรงปาก มือหนาเริ่มสอดลึกเข้าใต้กระโปรง แม้ว่าไลลาลินทร์จะไม่ต้องการเขาก็ไม่สน ถึงคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียจะบอกเหนื่อยเขาก็ไม่แคร์ ไม่ใช่แค่เธอที่รู้ ไม่ใช่แค่คนทั่วทั้งจังหวัดที่รู้ เตโชเองก็รู้ว่า…รู้ว่าเขานั้นเลวแค่ไหน รู้ว่าเพื่อสิ่งที่ต้องการแล้วเขาทำได้ทุกอย่าง ต่อให้จะต้องหลอกลวง ปล้นหัวใจ และใช้เมียตัวเองเป็นเครื่องมือ!

“อื้อ! พี่เต…ลินทร์เจ็บค่ะ” ไลลาลินทร์นิ่วหน้าบอกหลังจากที่เตโชยอมถอนจูบเพื่อให้เธอได้หายใจ สองมือเล็กดันอกแกร่งให้ออกห่างเล็กน้อย ช้อนสายตาสั่นเครือมองเขา แม้กระทั่งตอนนี้ที่รู้ว่าเขาหลอกใช้ แม้จะรู้ว่าผู้ชายตรงหน้านั้นเลวแสนเลว แต่ใจเจ้ากรรม…เธอทำใจเกลียดเขาไม่ลง

“ถ้าไม่อยากเจ็บก็อย่าดื้อสิ ลินทร์รู้นี่ว่าพี่ไม่ชอบเด็กดื้อ ตอบมาสิ…ต่อไปยังจะดื้อกับพี่อีกไหม? ยังจะกล้าขัดใจพี่อีกหรือเปล่า” 

“…” เธอส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ดี ถ้าอย่างนั้นคืนนี้ให้พี่ฟัดจนกว่าจะพอใจนะ ลินทร์ต้องโดนลงโทษที่ขัดคำสั่งพี่ สัญญาว่าจะไม่ทำให้เจ็บจนเกินไป” 

“อื้อ!” ไลลาลินทร์ทำได้เพียงส่งเสียงร้องในลำคอเมื่อเตโชขบเม้มเรียวปากอวบอิ่มของเธออีกครั้ง มันน่าเจ็บใจเหลือเกิน เธอรู้ทั้งรู้ว่าเขาไม่รัก รู้แล้วว่าโดนหลอกใช้ แต่กลับไม่กล้าขอหย่ากับเขาตรง ๆ อีกทั้ง…ยังหวามไหวไปกับสัมผัสของเขาเหมือนกับครั้งแรกไม่เปลี่ยนแปลง

สวัสดีคุณนักอ่านที่รักของแพรทุกคน

เราได้กลับมาเจอกันอีกแล้ว...และยินดีต้อนรับคุณนักอ่านใหม่ ๆ ที่หลงเข้ามา

จะบอกว่าหลงแล้วก็หลงให้นาน ๆ นะคะ อย่าเพิ่งรีบออกไปไหน รอมาหยุมหัวอิหลัวชั่วด้วยกัน

ฮ่าาาา

เรื่องนี้แพรมาแนวพระเอกไม่ต่างอะไรจากตัวร้าย เพราะแค่เปิดเรื่องมาก็น่าจะรู้แล้วว่ามันไม่รักเมียเลย

แถมยังหลอกให้เมียมาแต่งงานด้วยอีก

เห็นไหมคะว่ามันน่าโดนตุ๊บแค่ไหน แต่ใด ๆ คือถึงจะร้ายแค่ไหนแต่มันไม่นอกกาย ไม่นอกใจนะคะ

หลัวชั่วคนนี้มันหลงเมียมันแค่คนเดียวจริง ๆ

ฝากด้วยนะคะ ด้วยรักและจุ๊บ ๆ