12

ปองรักได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้น เดินไปยังเตียงนอนของธวัชชัยทันทีด้วยความแปลกใจระคนสงสัย ทุกครั้งที่เอ่ยถามชายสูงวัยจะยกมือปฏิเสธเสียงแข็ง หญิงสาวเริ่มทำกายภาพบำบัดให้อีกฝ่ายอย่างตั้งใจ ตามวิธีการที่พยาบาลเคยสอน ทำไปเพียงไม่นานธวัชชัยก็เอ่ยขึ้นแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ถ้าเป็นงานที่เราสร้างมันขึ้นมากับมือบนความเสี่ยงแต่สร้างรายได้มหาศาล กับชีวิตของคนในครอบครัว เธอจะเลือกอย่างไหน”

“ถ้าเป็นฉันคงเลือกคนในครอบครัว”

“เธอจะไม่ใช้เวลาคิดสักนิดเหรอ” ธวัชชัยเอ่ยถามอย่างแปลกใจ หลายวันมานี่เขาคิดหนักจนหัวจะระเบิด มันเลือกไม่ได้ ระหว่างลูกกับงานที่สร้างเนื้อสร้างตัวให้เขาอยู่สุขสบายได้

“ไม่ค่ะ ชีวิตคนในครอบครัวสำคัญที่สุด” เธอยังยืนยันคำเดิมด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

“เธอนี่มันใจเด็ดจริงๆ เอ่อ...แล้วไปตกลงอะไรกับตาพฤกษ์ไว้ล่ะ”

“เสี่ยรู้หรือคะ”

“ฉันได้ยินเธอคุยกับตาพฤกษ์”

“ค่ะ คุณพฤกษ์ยื่นข้อเสนอ หากฉันดูแลเสี่ยจนอาการดีขึ้น ก็จะยกหนี้สินที่น้าพิรุณยืมไปทั้งหมดรวมถึงบ้าน”

“ถึงว่าสิ เธอถึงยอมถูกฉันกระทำโดยไม่โต้เถียง ยอมดูแลคนที่เธอเกลียด”

“ฉันไม่ได้เกลียดเสี่ยนะคะ”

“งั้นเธอปฏิเสธฉันทำไมคืนนั้น”

“ความกลัวกับความเกลียดมันต่างกันนะคะ ฉันทำใจมีอะไรกับคนที่ไม่ได้รักไม่ได้หรอกค่ะ ยิ่งชายคนนั้นแก่คราวพ่อ ฉันยอมตายเสียดีกว่า” เธอตั้งใจไว้แล้วหากคืนนั้นสูญเสียความบริสุทธิ์ให้ธวัชชัย ก็คงเป็นวันสุดท้ายที่ลืมตาดูโลก โชคดีที่สุพรรณีช่วยไว้

“เธอช่างต่างจากผู้หญิงที่ฉันเคยเจอ ยอมนอนกับฉันเพราะเงิน แม้แต่...” ธวัชชัยหยุดพูดเสียดื้อๆ ก่อนจะพูดขึ้น “ขอโทษด้วยนะ ตอนนั้นฉันหน้ามืดโดยไม่คิดถึงจิตใจใคร โดยเฉพาะเมียฉันเอง ฉันเสียใจที่ทำให้เขาต้องเจ็บปวด” น้ำเสียงชายสูงวัยดูแผ่วลง

“เสี่ยยังรักคุณป้าอยู่หรือเปล่าคะ”

“รักสิ รักมากด้วย กว่าจะรู้ตัวก็ทำให้เขาเสียใจอย่างไม่น่าให้อภัย” เพราะมัวเมากับกิเลสตัณหา จนละเลยภรรยา ทำให้ต้องเสียน้ำตาหลายต่อหลายครั้ง

“คุณณีเป็นยังไงบ้าง”

“คุณป้าอาการดีขึ้นมากแล้วค่ะ หมอเริ่มสั่งให้ลดยาลง”

“มาลีบอกว่าเพราะเธอ ทำให้อาการของภรรยาฉันดีขึ้น”

“ไม่ใช่หรอกค่ะ เพราะคุณหมอและสิ่งแวดล้อมต่างหากล่ะคะ ที่ทำให้คุณป้าอาการดีขึ้น” ใครๆ ต่างพูดว่าเธอทำให้สุพรรณีอาการดีขึ้น คงมีแต่พฤกษ์เท่านั้น “เสี่ยไม่โทษฉันหรือคะ ที่เป็นต้นเหตุให้คุณป้าต้องป่วย”

“เธอไม่ใช่ต้นเหตุหรอก ทุกอย่างมันเกิดขึ้นมาจากตัวฉันล้วนๆ”

ด้วยความบังเอิญเมื่อสองเดือนก่อนเขาเจอกับนายแพทย์ที่รักษาภรรยามาตั้งแต่เริ่มต้น ถึงได้รู้ว่าภรรยาป่วยเป็นโรคซึมเศร้ามาหลายปี ช่วงที่เขามีบ้านเล็กบ้านน้อย แต่ที่ทำร้ายจิตใจสุพรรณีที่สุดคงเป็นเรื่องที่เขาแอบหักหลังพฤกษ์

ป้ามาลีอดดีใจไม่ได้ที่เห็นเจ้านายตนไม่ออกอาการต่อต้านแถมให้ความร่วมมือทำกายภาพบำบัดกับปองรักเป็นอย่างดี “แต๋วนั่นชามข้าวต้มห้องคุณท่านหรือเปล่า”

“ใช่จ้ะป้า”

“เอ...คุณท่านกินหมดชามเลยเหรอ” นางเดินมาดูชามข้าวต้มเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง

“ใช่จ้ะ”

“แปลก” ป้ามาลีพึมพำอย่างแปลกใจ ปกติอย่าว่าแต่ข้าวในชามเลย แม้แต่ชามก็ยังแตกกระจายแทบไม่มีชิ้นดี

“ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอป้า ก็ป้าบ่นว่าคุณท่านไม่ยอมแตะอาหาร”

“ก็ดี แต่ฉันแค่แปลกใจเท่านั้น” ก่อนที่สองป้าหลานจะคุยอะไรกันต่อ แสงแขก็เดินเข้ามาในห้องครัวเสียก่อน

“คุณท่านกินข้าวหมดชามเลยเหรอ”

“ค่ะคุณแม่บ้าน” แต๋วขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำถามนี้ถึงสองรอบในเวลาไล่เลี่ยกัน

“แปลก” แสงแขพึมพำไม่ต่างจากป้ามาลี พร้อมคำถามว่าเกิดอะไรขึ้น อะไรดลใจทำให้ธวัชชัยเปลี่ยนพฤติกรรม เลิกต่อต้านการดูแลของปองรัก

“ไม่รู้คุณรักไปกล่อมท่านยังไง ถึงได้ยอมให้ความร่วมมือทำกายภาพบำบัด แถมยังยอมกินข้าวด้วย น่าดีใจจริงๆ นะคะ” ป้ามาลีหันมาเอ่ยกับแสงแขด้วยรอยยิ้มที่ปลื้มปีติยินดี แต่อีกฝ่ายกลับมองด้วยสายตาที่แข็งกร้าว จนคนอายุมากกว่าได้เพียงแต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ รู้ดีว่าแสงแขคงไม่พอใจกับการเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นของธวัชชัยสักเท่าไหร่

“คุณแม่บ้านเป็นอะไรเหรอจ๊ะป้า ดูมองป้าเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อแน่ะ”

“ช่างเถอะ อย่าใส่ใจเลย” เวลานี้นางไม่สนใจว่าแสงแขจะคิดอย่างไร ขอแค่เวลานี้ให้ธวัชชัยอาการดีขึ้นก็เพียงพอแล้ว ปองรักเป็นดั่งแม่พระที่เข้ามาช่วยทำให้อาการคุณท่านทั้งสองของนางดีวันดีคืน อยากให้พฤกษ์เปิดใจยอมรับในเรื่องนี้บ้าง

เกือบหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ ที่ธวัชชัยให้ความร่วมมือในการทำกายภาพบำบัดเพื่อหวังให้อาการดีขึ้น แต่กลับไม่เห็นอะไรเปลี่ยนแปลงจนนึกท้อใจ

“ไม่เห็นจะได้ผลเลย ฉันว่าเลิกเถอะ เหนื่อยเปล่าๆ”

“อย่าเพิ่งหมดหวังสิคะเสี่ย นี่เราแค่เริ่มต้นเอง”

“อย่าพูดให้ความหวังลมๆ แล้งๆ กับฉันเลย หมอยังเคยบอกว่าไม่มีหวังแม้จะต้องหาเงินมารักษาสักเท่าไหร่” นี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าเงินไร้ค่าไร้ความหมาย มีเงินมากมายก่ายกองแต่ไม่สามารถจะช่วยได้

“เสี่ยเจออุปสรรคมามากกว่านี้เสี่ยยังผ่านมันมาได้เลย นับประสาอะไรกับเรื่องแค่นี้คะ นี่เราเพิ่งเริ่มเองนะคะ” ปองรักพยายามเกลี้ยกล่อมให้กำลังใจอีกฝ่าย

“เธอนี่มันเก่งเกลี้ยกล่อมจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่ภรรยาฉันรักและเอ็นดูเธอ” ธวัชชัยมองปองรักด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป เริ่มนึกเอ็นดูอีกฝ่ายขึ้นมา

“ฉันพูดจริงๆ นี่คะ หากเสี่ยอาการดีขึ้น คุณพฤกษ์ต้องดีใจแน่ค่ะ”

“ตาพฤกษ์จะดีใจเหรอ”

“ใช่ค่ะ”

“ตาพฤกษ์กลับมานอนที่บ้านบ้างหรือเปล่า” เป็นคำถามที่ธวัชชัยมักเอ่ยถามถึงบุตรชายด้วยแววตาเศร้าๆ จนปองรักอดสงสารไม่ได้ ไม่รู้สองพ่อลูกโกรธกันเรื่องอะไร แต่อย่างไรพฤกษ์ก็ไม่ควรละเลยบิดาที่ป่วยติดเตียง ปกติคนป่วยก็จิตใจย่ำแย่อยู่แล้ว ยิ่งถูกคนเป็นลูกหมางเมินแบบนี้ ยิ่งแย่ลงไปอีก

“เอ่อ...คุณพฤกษ์คงงานยุ่ง กิจการเสี่ยตั้งเยอะนี่คะ คุณพฤกษ์ต้องดูแลคนเดียวด้วยค่ะ” ปองรักหาข้อแก้ตัวให้พฤกษ์ เพื่อให้ธวัชชัยเลิกคิดมาก