บทที่ 3

“คืนนี้เจ้าต้องเลือกป้าย ฝ่าบาทจะทรงงานอย่างเดียวมิได้ แม่แก่แล้วอยากอุ้มหลานเต็มทน เหตุใดฝ่าบาทไม่สงสารแม่บ้าง”

“ลูกไม่ได้เยี่ยมเยียนวังหลังเพียงหนึ่งเดือน พวกนางก็มาทูลฟ้องต่อหน้าเสด็จแม่แล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“ไม่ให้พวกนางร้อนใจสิถึงจะแปลก บอกแม่มาเหตุใดเจ้าจึงมอบยาห้ามครรภ์ให้แก่พวกนาง แม้แต่ฮองเฮาเจ้าก็ไม่ละเว้น”

จ้าวหลงเหว่ยหันขวับมองขันทีข้างกาย เรื่องนี้เป็นความลับระหว่างเขากับหมอหลวง ต้องเป็นหลี่กงกงแน่ที่แพร่งพราย ปากไม่มีหูรูด!

“แม่เรียกหมอประจำตัวเจ้ามาถามเอง ตอนแรกคิดไปว่าร่างกายเจ้ามีปัญหา ที่ไหนได้...” ไทเฮายกนิ้วสั่น ๆ ชี้ใบหน้าบุตรชาย นึกโมโหขึ้นมาแล้วจริง ๆ

“เสด็จแม่โปรดระงับโทสะ ลูกเห็นว่าตนเองยังหนุ่มแน่น อีกทั้งสตรีเหล่านั้นก็มิมีผู้ใดเหมาะสมจะเป็นมารดาทายาทมังกรสักคน”

“เจ้า! หากไม่มีบุตรกับพวกนางแล้วเจ้าจะมีบุตรกับผู้ใด”

จ้าวหลงเหว่ยนิ่งงันไร้วาจาจะเอ่ย เพราะตนเองก็หาคำตอบมาให้มารดาไม่ได้เช่นกัน แต่ที่รู้ ๆ ตอนนี้เขาเบื่อหน่ายสตรีในวังหลังยิ่งนัก

“ลูกยังให้คำตอบเสด็จแม่ไม่ได้แต่หากว่าได้ออกจากวังสักครา ลูกอาจจะหาสตรีที่ถูกใจมาให้เสด็จแม่ก็เป็นได้”

ไทเฮาฟังจบเนตรหงส์พลันทอประกายประหลาด ที่แท้บุตรของนางก็เบื่อเล่ห์เหลี่ยมสตรีในวังหลังนี่เอง เมื่อรู้ถึงสาเหตุที่ชายหนุ่มไม่เลือกป้ายตำหนักใดก็ให้คลายใจไปหลายส่วน นึกว่าบุตรชายจะเป็นพวก บุรุษตัดแขนเสื้อ[1] เสียอีก

“เช่นนี้ดียิ่ง ตั้งแต่ขึ้นครองราชย์ฝ่าบาทก็ไม่เคยว่างเว้นราชกิจ คราวนี้ก็ถือโอกาสไปพักผ่อนสักครา ถือว่าได้เยี่ยมเยือนราษฎรไปในคราวเดียว”

“เสด็จแม่จะไปกับลูกหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

“แม่จะเฝ้าวังให้เจ้าเอง หากแม่ตามเจ้าไปด้วย มีหวังสตรีพวกนั้นได้หาข้ออ้างตามไปกวนใจเจ้าเป็นแน่”

จ้าวหลงเหว่ยใคร่ครวญดูก็เห็นจะจริงตามคำกล่าวของมารดาจึงไม่คิดรบเร้าอีก

ชายหนุ่มคิดเร็วทำเร็ว วันต่อมากว่าเหล่าขุนนางและสนมวังหลังจะได้รับแจ้งข่าวฮ่องเต้ออกเยี่ยมเยียนราษฎร เจ้าของวังหลวงก็เดินทางออกจากเมืองหลวงไปไกลเสียแล้ว

“ตั้งแต่เราขึ้นครองราชย์เมืองเฟิงฟู่ไม่เคยขาดส่งภาษีสักปี เจ้าเมืองไป๋ทำงานได้ดีจริง ๆ”

“เป็นเพราะบารมีของฝ่าบาท ทำให้เมืองเฟิงฟู่รอดพ้นทุกวิกฤตไปได้พ่ะย่ะค่ะ”

“ตบก้นม้า[2] ให้มันน้อย ๆ หน่อย หากเป็นเพราะบารมีของโอรสสวรรค์ ทั่วทั้งใต้หล้าคงสงบสุขไปตั้งนานแล้ว”

จ้าวหลงเหว่ยกล่าวพลางยกชาขึ้นจิบ มืออีกข้างสะบัดผ้าม่านข้างรถขึ้นมองทิวทัศน์ข้างทางอย่างผ่อนคลาย

“แปลกยิ่งนัก นี่ยังไม่ถึงเมืองเฟิงฟู่อากาศก็เปลี่ยนเป็นเย็นสบายได้ถึงเพียงนี้”

“กระหม่อมนึกว่าตัวเองรู้สึกไปเองผู้เดียวเสียอีกพ่ะย่ะค่ะ”

จ้าวหลงเหว่ยยกยิ้มพึงใจ ยังไม่ทันเข้าเมืองก็ทำให้เขาผ่อนคลายได้ถึงเพียงนี้ เห็นทีการพักผ่อนครานี้คงสะสางฎีกาน่าปวดหัวได้อีกเป็นกอง

“ฝ่าบาท กำลังจะเข้าประตูเมืองแล้ว กระหม่อมส่งคนไปรายงานให้เจ้าเมืองทราบแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“นำขบวนเข้าไป บอกองครักษ์ที่เหลือแยกย้าย เข้าแถวผ่านประตูให้ดีอย่าได้เอิกเกริก” ก่อนหน้านี้เขาได้ส่งคนมากำชับเจ้าเมืองไป๋ไว้แล้วว่าตนมาในฐานะขุนนางตรวจการเท่านั้น หาได้มาในฐานะฮ่องเต้ไม่

ครั้นรถม้าผ่านเข้าประตูเมืองไป เห็นคนนับสิบยืนอยู่ไม่ไกลคาดว่าคงจะเป็นเจ้าเมืองไป๋และผู้ติดตาม ฮ่องเต้หนุ่มไม่รอให้หลี่กงกงมาประคอง ขายาวก้าวลงจากรถม้าในทันที ปล่อยขันทีร่างท้วมไว้เบื้องหลังอย่างไม่ไยดี ไม่วายได้ยินเสียงร้อนใจดังมา

“ฝ่าบาท...เอ่อ ไต้เท้า ระวังขอรับ”

“ถวายบังคมฝ่าบาท ขอทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นหมื่นปี”

เจ้าเมืองไป๋ไม่ได้คุกเข่าลงไป เพราะถูกกำชับไว้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นเพียงขุนนางตรวจการ จึงใช้เพียงวาจาและท่วงท่าคำนับที่ดูจะทางการเป็นพิเศษ

“ท่านเจ้าเมืองไม่ต้องมากพิธีต่อจากนี้ให้ทุกท่านเรียกเราว่าใต้เท้าจ้าว”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ ไต้เท้าจ้าวเดินทางมาคงเหนื่อยแย่แล้ว ผู้น้อยจะนำทางไปยังจวนนะขอรับ”

ไป๋จงซาน รีบค้อมกายนำทางไปยังจวนเจ้าเมืองของตน ครั้นจ้าวหลงเหว่ยมาถึงก็ให้ถูกใจนัก จวนหลังไม่เล็กไม่ใหญ่รายล้อมไปด้วยแมกไม้นานาพันธุ์ เบื้องหลังยังมีป่าไผ่และศาลาริมน้ำ นึกเสียดายที่นำฎีกาติดกายมาน้อยเกินไป

“พ่อบ้านหลี่ตกรางวัล”

“ขอรับ”

หลี่กงกงรีบยื่นกล่องไม้หนานมู่ที่ด้านในบรรจุทองคำเรียงรายจนตาพร่าส่งให้เจ้าเมืองไป๋ ฝ่ายคนได้รับรางวัลก็รีบก้มหน้าขอบคุณเป็นพัลวัน ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยบางอย่างราวกับเพิ่งนึกขึ้นมาได้

“เอ่อ...หากไต้เท้ายังไม่เหนื่อยล้าเกินไป ผู้น้อยมีที่ที่หนึ่งที่อยากแนะนำขอรับ”

“หืม...ยังมีที่ที่งดงามกว่านี้อีกหรือ”

คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสนใจ การเดินทางจากเมืองหลวงถึงเมืองเฟิงฟู่ใช้เวลาเพียงสามวัน ตลอดทางมานี้เขาแวะพักเป็นระยะ ร่างกายจึงไม่เหนื่อยล้าแม้แต่น้อย

“ใช่ขอรับ ทิวทัศน์ที่นั่นเรียกได้ว่างดงามอย่างแท้จริง”

“ท่านกล่าวมาเช่นนี้ เราก็ชักอยากจะรู้แล้วว่าเป็นที่ใดกัน”

“ห่างจากที่นี่ไปเพียงแปดลี้[3] เท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ เป็นหมู่บ้านเล็ก ๆ ตั้งอยู่ชานเมืองฝั่งตะวันออก นามว่า เหลียนฮวา พ่ะย่ะค่ะ”

[1] บุรุษตัดแขนเสื้อ หมายถึง กลุ่มชายรักชาย

[2] ตบก้นม้า หมายถึง ประจบสอพลอ

[3] แปดลี้ เท่ากับ สี่กิโลเมตร