書庫
搜尋
首頁 / รักโบราณ / ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา / บทที่ 419

分享

บทที่ 419

作者: หยกงาม
หลังจี้หานอีรับฟังคำกล่าวของเสิ่นซื่อจบ ก็ยังคงดูตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง

นางนึกไม่ถึงว่าจะรวดเร็วเช่น
在 APP 繼續免費閱讀本書
掃碼下載 APP
上一章 下一章
已鎖定章節

最新章節

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 614

    ข้อมือของชุยจาวอวิ๋นราวกับถูกกอบกุมด้วยฝ่ามือที่หล่อหลอมขึ้นจากทองแดงและเหล็กกล้า สีหน้าของนางพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย แลดูซีดเซียวลงกว่าเดิมโดยไม่รู้ตัวบรรดาสาวใช้ภายในลานเรือนล้วนชาชินกับภาพเช่นนี้แล้ว พวกนางเพียงก้มหน้าลง แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น ซ้ำยังเดินไปปิดประตูเรือนอีกด้วยชุยจาวอวิ๋นถูกชุยจิ่นจวินลากตัวเข้ามาในเรือนตลอดทาง ก่อนจะหายเข้าไปในห้องหนังสือภาพวาดที่เขามอบให้ชุยจาวอวิ๋นนั้นอันตรธานไปแล้วจริง ๆ สีหน้าของชายหนุ่มพลันมืดทะมึนลงทันที เขาผลักชุยจาวอวิ๋นให้ถอยไปจนชิดขอบโต๊ะยาว ร่างสูงใหญ่โน้มลงมากดนางไว้ ใบหน้าบึ้งตึงถึงขีดสุด “ของขวัญวันเกิดที่ข้าอุตส่าห์เสาะหามาให้เจ้าอย่างยากลำบาก เจ้ากลับเอาไปยกให้ผู้อื่นหน้าตาเฉยงั้นหรือ?”เมื่อด้านหลังคือโต๊ะยาว ด้านหน้าคือร่างอันสูงโปร่งแต่แข็งแกร่งของชุยจิ่นจวิน ชุยจาวอวิ๋นจึงไม่อาจหลบเลี่ยง ทำได้เพียงเงยหน้าประสานสายตากับเขาโดยตรง พลางตอบ “ในเมื่อพี่ใหญ่มอบให้ข้าแล้ว ก็ถือว่าเป็นของของข้าไม่ใช่หรือ? หรือว่าหากข้าจะนำไปมอบให้ผู้ใด พี่ใหญ่ก็ยังต้องเข้ามาก้าวก่ายด้วย?”คำเรียกขานว่า 'พี่ใหญ่' ของชุยจาวอวิ๋นนั้น ยิ่งทำให้สีหน้าของช

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 613

    "ลายเส้นพู่กันของคุณหนูรองชุยขาดพลังปราณไปเล็กน้อยเจ้าค่ะ วิถีการตวัดพู่กันก็ดูอ่อนช้อยเกินไป ทำให้ความน่าเกรงขามและเจตนารมณ์ของตัวภาพลดทอนลง ไอเมฆหมอกท่ามกลางทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำที่แท้จริง ไม่ควรดูแข็งทื่อเช่นนี้"กล่าวจบ จี้หานอีก็เงยหน้าขึ้นมองชุยจาวอวิ๋น พลางนึกกังวลว่าตนเองอาจพูดจาตรงเกินไป กำลังคิดเอ่ยปากชมอีกสักสองสามประโยค ก็เห็นชุยจาวอวิ๋นพยักหน้ารับคำชี้แนะด้วยความตั้งใจ บนใบหน้าไร้ซึ่งความขุ่นเคือง ซ้ำยังพูดด้วยน้ำเสียงแฝงความเสียดายว่า "เป็นเพราะร่างกายข้าไม่สู้ดี จึงแทบไม่ค่อยได้ออกไปไหน ซ้ำยังไม่เคยเห็นทิวทัศน์ขุนเขาและสายน้ำดั่งในภาพ ทำได้เพียงคัดลอกภาพวาดอยู่แต่ในเรือน จึงยากที่จะถ่ายทอดจิตวิญญาณออกมาได้จริง ๆ"พูดพลาง นางก็หันไปมองจี้หานอี "ข้ายังจำได้ดีว่าตอนนั้นภาพวาดของฮูหยินเสิ่นช่างมีชีวิตชีวานัก เวลานั้นฮูหยินเสิ่นน่าจะอายุเพียงสิบสองปี แต่กลับวาดภาพทิวทัศน์ได้ราวกับพาผู้คนให้เข้าไปอยู่ในสถานที่จริง ตอนนั้นบรรดาพี่น้องสตรีของพวกเราต่างพากันแย่งชมเชียวเจ้าค่ะ"จี้หานอีหวนนึกถึงบิดาในอดีต ทุกครั้งที่บิดาหยุดพักราชการ เขาก็มักพานางไปชมเมฆหมอกที่ชานเมืองเสมอ ต่

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 612

    แสงสว่างจากนอกหน้าต่างสาดส่องเข้ามาสายหนึ่ง อาบไล้ลงบนใบหน้าที่ดูซีดเซียวเล็กน้อยของชุยจาวอวิ๋นทั่วทั้งร่างนางดูสงบนิ่งราวผู้ที่ปลงตกและไร้ซึ่งความปรารถนาใด ๆจี้หานอีไม่แน่ใจว่าชุยจาวอวิ๋นไม่รู้จริง ๆ หรือว่าภาพวาดม้วนนี้ล้ำค่าเพียงใด ต่อให้ใช้คำว่ามีค่าควรเมืองก็ยังไม่นับว่ากล่าวเกินจริง ทว่าชุยจาวอวิ๋นกลับเอ่ยปากว่าจะยกให้นางอย่างง่ายดาย คล้ายไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อยทั้งยังอดสงสัยไม่ได้ว่าซื่อจื่อสกุลชุยปฏิบัติต่อน้องสาวดีถึงเพียงนี้เชียวหรือ ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งแสดงความห่วงใยอาการป่วยของชุยจาวอวิ๋นไปหมาด ๆ กระทั่งของมีค่าถึงเพียงนี้ก็ยังตัดใจมอบให้ได้จี้หานอีย่อมไม่อาจรับไว้ นางบอกเล่าถึงมูลค่าของภาพวาดนี้ให้ฟัง ก่อนกล่าวว่า “นี่เป็นสิ่งที่ซื่อจื่อสกุลชุยมอบให้คุณหนูรองชุย นับว่าเป็นน้ำใจที่เขามีต่อคุณหนู แล้วข้าจะรับไว้ได้อย่างไร”ชุยจาวอวิ๋นคลี่ยิ้ม “ต่อให้ล้ำค่าเพียงใด ก็เป็นเพียงภาพวาดม้วนหนึ่งเท่านั้น ข้าไม่เชี่ยวชาญเรื่องภาพวาดเท่าฮูหยินเสิ่น เก็บไว้ที่ข้าก็รังแต่จะเสียของเปล่า บางทีภาพวาดนี้หากไปอยู่กับฮูหยินเสิ่น อาจดีกว่าอยู่กับข้าก็ได้เจ้าค่ะ”กล่าวจบ ชุยจาวอวิ๋นก็ไม

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 611

    เมื่อจี้หานอีรับฟังถ้อยคำของชุยจาวอวิ๋น ก็รู้สึกราวกับว่าทั้งสองคนคุ้นเคยกันมาก่อน นางจึงถามขึ้น “ไม่ทราบว่าคุณหนูรองชุยกับสามีข้าเคยสนิทกันมาก่อนหรือ?”ชุยจาวอวิ๋นแย้มยิ้มพลางตอบ “จะนับว่าเคยสนิทก็คงไม่ได้ เรียกว่าแค่รู้จักกันก็เท่านั้น”“ท่านโหวเสิ่นกับพี่ใหญ่ข้ามีไมตรีต่อกัน เมื่อก่อนพี่ใหญ่ข้าร่ำเรียนอยู่ในสำนักศึกษาของสกุลเสิ่น บางครั้งพี่ใหญ่ก็จะพาน้องสาวเช่นพวกข้าไปด้วย นานวันเข้าจึงพอจะคุ้นหน้ากันอยู่บ้าง”“ข้าเคยพบท่านโหวเสิ่นตอนอายุเจ็ดขวบ เวลานั้นท่านโหวเสิ่นอายุสิบสามปีแล้ว เป็นเด็กหนุ่มรูปงามทว่าเยือกเย็น ไม่ว่ามองผู้ใดก็ล้วนมีท่าทีเมินเฉยไม่ไยดี ใบหน้าหรือก็เคร่งขรึมยิ่ง พวกเราบรรดาคุณหนูสกุลชุย นอกจากกล่าวทักทายท่านโหวเสิ่นแล้ว ก็ไม่ได้พูดคุยอันใดกันอีก”“ภายหลังท่านโหวเสิ่นก็มักจะติดตามบิดาของเขามาเป็นแขกที่จวนผิงหนานโหวอยู่บ่อยครั้ง แต่ถ้อยคำที่ข้าเคยพูดคุยกับท่านโหวเสิ่น นับรวมแล้วก็คงมีเพียงสิบกว่าประโยคเท่านั้น”จี้หานอีรับฟังคำอธิบายเหล่านี้ พลางเอียงศีรษะมองดูนัยน์ตาที่เจือรอยยิ้มของชุยจาวอวิ๋นยามเอื้อนเอ่ย น้ำเสียงของนางชวนให้ผู้คนฟังแล้วรู้สึกผ่อนคลายสบายใจ

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 610

    ยามเสิ่นซื่อพูดคุยบนเตียงนอนมักแฝงความอ่อนโยนบ้างก็จริง แต่เวลาที่อยู่ข้างนอก เขาก็มักมีสีหน้าเคร่งขรึมและเย็นชาเสมอ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาล้วนเจือด้วยความดุดันและแข็งกร้าวอย่างผู้ที่กุมอำนาจชี้ขาดจี้หานอีทอดสายตามองเงาทะมึนซึ่งทาบทับลงมาเบื้องหน้า ขณะสูดดมกลิ่นไม้จันทน์หอมจากกายของเสิ่นซื่อ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาสีหน้าของเสิ่นซื่อไม่ได้แปรเปลี่ยน ทุกสิ่งยังคงเป็นเช่นเดิม จี้หานอีจึงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย พร้อมส่งเสียงตอบรับในลำคอแผ่วเบาเสิ่นซื่อปรายตามองจี้หานอีเพิ่มอีกหลายปราด พลางครุ่นคิดว่าหรือจะเป็นเพราะเมื่อคืนเขาไม่ยอมฟังคำร้องขอที่นางบอกว่าไม่ยินยอม ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของนางจริง ๆ ตอนนี้นางถึงได้กำลังแง่งอนเขาอยู่ใช่หรือไม่เขาคลี่ยิ้มบาง ก่อนหันกลับไปปรายตามองชุยจิ่นจวิน แล้วก้าวเดินนำหน้าไปก่อนชุยจิ่นจวินมองเสิ่นซื่อที่เดินไปเบื้องหน้า แล้วหันกลับไปมองทางชุยจาวอวิ๋นปราดหนึ่ง จากนั้นถึงค่อยก้าวเดินตามไปบรรดาสตรีผู้ยืนอยู่ด้านข้างเมื่อเห็นภาพที่เมื่อครู่ท่านโหวเสิ่นถึงขั้นเป็นฝ่ายเดินเข้าไปสนทนากับจี้หานอีด้วยตนเอง แม้ท่าทางจะยังคงดูเย็นชา ทว่าการท

  • ลิขิตรักท่านโหวเย็นชา   บทที่ 609

    เมื่อเห็นว่าสายตาของเสิ่นซื่อแฝงไว้ด้วยแรงกดดัน ทั้งยังคล้ายไม่สบอารมณ์เล็กน้อย รวมถึงนัยน์ตาคู่นั้นก็ดูลึกล้ำราวกำลังมีมวลอารมณ์บางอย่างก่อตัวขึ้นมา จี้หานอีเกรงว่าจะต้องประสานเข้ากับสายตาเช่นนี้ของเสิ่นซื่อ จึงหันหน้าหนีไปอีกทางทว่าในจังหวะที่สายตาเหลือบไปเห็นชายเสื้อสีขาวสะอาดตา นางกลับหันไปมองทางชุยจาวอวิ๋นโดยไม่รู้ตัวตัวนางก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าแท้จริงแล้วตนเองปรารถนาจะเห็นสิ่งใด ในใจไม่ได้มีความรู้สึกริษยาหรืออารมณ์อึดอัดอันใดที่ยากเอื้อนเอ่ยนางเพียงอยากเห็นว่าคนสองคนที่ในอดีตเกือบจะได้หมั้นหมายกัน ยามที่ต้องมาพบหน้ากันอีกครั้ง พวกเขาจะมีปฏิกิริยาเช่นไรเสิ่นซื่อถึงขั้นเคยรับปากว่าจะตบแต่งชุยจาวอวิ๋น ทั้งที่เสิ่นซื่อเองก็เป็นคนที่มีความคิดอ่านเด็ดขาดในทุกเรื่อง แล้วเหตุใดสุดท้ายงานหมั้นหมายถึงได้ล่มลงเล่าหรือจะเป็นเพราะชุยจาวอวิ๋นต้องไว้ทุกข์ ส่วนเสิ่นซื่อก็กำลังรีบแต่งงานเพื่อหลีกเลี่ยงราชโองการพระราชทานงานสมรสจริง ๆแม้จี้หานอีจะคอยบอกตัวเองอยู่เสมอว่าตนไม่ได้มีความคาดหวังใด ๆ ตั้งแต่แรก และควรปล่อยวางในทุกสิ่งทุกอย่างไปนานแล้ว ทว่านางก็รู้ดีว่าภายในใจของตนกลับยังคงไม่

更多章節

你可能也喜歡

探索並免費閱讀 優質小說
GoodNovel APP 免費暢讀海量優秀小說，下載喜歡的書籍，隨時隨地閱讀。
在 APP 免費閱讀書籍
掃碼在 APP 閱讀
DMCA.com Protection Status