สถานะ...รักต้องซ่อน | Hidden Love

สถานะ...รักต้องซ่อน | Hidden Love

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-02-06
Oleh:  VëlLunaOngoing
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
63Bab
1.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

"สิบปี... คือเวลาที่ ‘พราว’ พยายามฝังกลบรักแรกอันแสนเจ็บปวดไว้ในส่วนลึกของหัวใจ เธอใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของ ‘ธาม’ สามีรูปหล่อผู้เพียบพร้อม แต่กลับเติมเต็มเธอได้เพียงเปลือกนอกและบทรักอันว่างเปล่า ชีวิตที่เหมือนจะลงตัวกลับสั่นคลอน เมื่อ ‘วิน’ รักแรกที่เคยทอดทิ้งเธอไปอย่างไร้เหตุผลเมื่อสิบปีก่อน หวนกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้งในฐานะผู้บริหารหนุ่มไฟแรง ถ่านไฟเก่าที่ดับมอดไปนานกลับคุโชนขึ้นอย่างรุนแรงเกินห้ามใจ ท่ามกลาง ‘สถานะ...รักต้องซ่อน’ ที่ต่างมีเจ้าของ เมื่อแรงปรารถนามันแรงกล้ากว่าความถูกต้อง พวกเขาจึงเลือกก้าวสู่เส้นทางอันตราย สานต่อสัมพันธ์สวาทร้อนแรงอย่างลับๆ โดยไม่รู้เลยว่า ปมในอดีตที่ทำให้รักร้าว... กำลังรอวันเปิดเผย และอาจทำลายทุกสิ่งทุกอย่างลง..."

Lihat lebih banyak

Bab 1

1: รอยลิปสติกจางๆ

Emily melangkah ke pantry dengan botol minum di tangan, tapi langkahnya melambat saat ia mendengar suara-suara dari dalam. Beberapa rekannya sedang bercakap-cakap, dan meskipun mereka berbicara pelan, Emily bisa menangkap potongan kalimat mereka.

“Serius deh, aku nggak kuat lagi kalau duduk di dekat dia,” suara itu terdengar dari Dina, salah satu rekannya.

“Memangnya dia nggak sadar, ya? Masa tiap hari kayak gitu terus?” balas leni, setengah berbisik.

“Kayaknya sih enggak sadar. Mungkin dia nggak tahu, atau... ya, gimana ya bilangnya ke dia?” tambah jesselyn, sambil menghela napas.

Dina terkekeh kecil. “Bilang? Kamu bercanda? Bisa jadi dia malah tersinggung, terus drama. Mending nggak usah deh.”

“Tapi kita yang jadi korban, kan?” jesselyn menimpali. “Aku sampai bawa parfum ekstra, tahu. Kalau dia lewat, langsung aku semprot meja aku.”

Dina tertawa kecil, tapi suaranya terdengar setengah bersalah. “Iya sih, aku juga pernah pura-pura keluar meeting cuma buat nyari udara segar. Jujur aja, baunya tuh…”

“Ampun, parah banget,” potong lina sambil menahan tawa. “Tapi ya bener, gimana kalau dia nggak pernah sadar? Masa kita harus tahan kayak gini terus?”

Emily berdiri kaku di balik pintu pantry. Hatinya berdebar kencang. Ia tidak perlu bertanya siapa yang mereka bicarakan semua itu jelas mengarah padanya. Ia ingin masuk dan membela diri, tapi kakinya tidak mau bergerak. Ia hanya bisa berdiri di sana, mendengar semuanya dengan rasa malu yang tak tertahankan.

“Eh, diam-diam aja. Jangan sampai dia dengar,” kata Rina tiba-tiba, menurunkan suaranya.

Emily panik. Dengan cepat, ia berbalik dan melangkah pergi sebelum mereka menyadari keberadaannya. Botol minumnya masih kosong, tapi itu tidak lagi penting. Ia hanya ingin keluar dari situ, sejauh mungkin dari mereka dan komentar-komentar yang menusuk hatinya.

Lagi, dan terjadi lagi. Emily mempercepat langkahnya, menunduk, berusaha menahan tangis yang mulai membuncah. Tapi sia-sia. Air mata yang sejak tadi ia coba tahan kini jatuh tanpa henti, mengaburkan pandangannya. Ia berlari kecil keluar dari gedung kantor, melewati trotoar yang sepi, menuju hutan kecil di dekat kantor, tempat pelariannya, tempat satu-satunya di mana ia merasa cukup aman untuk menangis tanpa takut dilihat siapa pun.

Begitu tiba, Emily duduk di bawah pohon besar, Kepalanya ia benamkan dalam kedua lututnya, dan isak tangisnya pecah, memenuhi kesunyian. Hatinya terasa berat, seolah seluruh dunia sedang menekan dadanya.

Ia mencoba mengatur napas, tapi pikirannya terus memutar ulang kata-kata dari pantry pagi tadi—bisikan-bisikan yang tajam seperti belati. “Aku nggak kuat lagi duduk dekat dia.” “Dia nggak sadar, ya?” Kalimat-kalimat itu bergema, menghantamnya berkali-kali.

Emily mendongak, menatap daun-daun yang bergoyang diterpa angin. “Aku sudah coba segalanya…” gumamnya pada diri sendiri, suaranya hampir tak terdengar.

Ia teringat rutinitasnya setiap pagi—mandi dua kali sehari, menggosok tubuhnya sekuat tenaga hingga kulitnya memerah, memakai deodoran mahal yang direkomendasikan influencer, bahkan menyemprotkan parfum yang katanya bisa bertahan sepanjang hari. Tapi semua itu sia-sia. Bau itu tetap ada. Ia tidak tahu dari mana asalnya, atau mengapa ia tidak bisa menghilangkannya? Itu seperti bayang-bayang gelap yang selalu membuntutinya, membayangi setiap hari.

Emily memejamkan mata, berharap semua ini hanyalah mimpi buruk yang akan segera berakhir. Namun, ia tahu itu tidak akan terjadi. Kenyataan ini terlalu nyata, terlalu menyakitkan.

Hari ini, seperti hari-hari sebelumnya, ia kembali mendengar pembicaraan yang mungkin mereka kira ia tidak mendengarnya. leni, dina, jesselyn… mereka semua berbicara tentang dia, seolah Emily tidak punya perasaan. Seolah ia hanya sebuah masalah, sesuatu yang harus dihindari.

Setiap hari, Emily mencoba tersenyum, mencoba berpura-pura tidak peduli. Ia bekerja lebih keras, berusaha untuk tetap terlihat profesional di depan mereka. Tapi di dalam hatinya, ia hancur. Senyumnya hanyalah topeng, menutupi luka yang semakin dalam.

Di bawah naungan pohon itu, Emily mengangkat wajahnya yang basah oleh air mata. “Kenapa aku harus begini?” bisiknya lirih. Ia merasa sendirian dan terasing.

Angin berhembus lembut, membawa suara dedaunan yang berdesir. Untuk sesaat, Emily merasa sedikit tenang. Ia menyeka air matanya, meski isakannya belum sepenuhnya reda. Di tempat ini, ia tidak perlu berpura-pura. Tidak ada yang menatapnya dengan pandangan penuh rasa jijik. Tidak ada yang menutup hidung atau melontarkan komentar tajam.

Tangis Emily mulai mereda. Dengan napas panjang yang bergetar, ia berdiri dan mengusap sisa-sisa air mata yang masih membekas di pipinya. Langit yang mulai mendung seolah mencerminkan hatinya yang berat, tapi perlahan mereda. Emily memandang sekeliling hutan kecil yang menjadi pelariannya. Di sini, ia bisa menangis tanpa rasa takut, tapi ia tahu ia tak bisa terus bersembunyi.

Dengan langkah yang pelan namun pasti, Emily mulai berjalan meninggalkan hutan. Kakinya terasa berat, tapi ia memaksa dirinya untuk terus melangkah, menuju kantornya. Setiap langkah yang diambilnya seperti pertarungan melawan rasa malu dan luka yang masih menganga di dalam hatinya.

Ia menyeka wajahnya sekali lagi, memastikan tidak ada jejak air mata yang tersisa. Aku harus terlihat normal, pikirnya. Emily mencoba mengembangkan senyum kecil—senyum yang dipaksakan untuk menguatkan dirinya sendiri. Tapi jauh di dalam hatinya, ia tahu bahwa senyum itu hanyalah sebuah ilusi.

Bagaimana aku bisa kembali menghadapi mereka setelah ini? pikirnya. Bisikan-bisikan tajam dari pantry masih menggema di kepalanya, dan dadanya kembali terasa sesak. Apakah ia mampu mengatasi rasa malu ini? Apakah ia bisa bertahan di tengah lingkungan yang mulai terasa asing baginya?

Langkahnya semakin melambat saat ia mendekati lobi kantor. Emily menyeka dahi dan lehernya yang mulai berkeringat. Ia tahu, keringat hanya akan memperburuk situasi. Bau yang selama ini menjadi momok baginya akan semakin menyengat. Ia berdoa dalam hati agar tubuhnya tetap tenang, agar ia bisa melewati hari ini tanpa insiden baru.

Sesampainya di lobi, Emily menarik napas dalam dan berjalan cepat menuju lift, menghindari tatapan orang-orang di sekitar. Ia menekan tombol lift, dan saat pintu terbuka, ia melangkah masuk, menunduk untuk menghindari kontak mata dengan siapa pun di dalamnya.

Lift bergerak naik ke lantai 5, membawa Emily menuju meja kerjanya—tempat yang seharusnya menjadi zona nyamannya, tetapi kini berubah menjadi medan pertempuran yang penuh bisikan dan pandangan sinis. Saat pintu lift terbuka, Emily menarik napas panjang untuk terakhir kalinya, berusaha menguatkan dirinya.

Ia berjalan ke meja kerjanya, mencoba terlihat sibuk dan tidak peduli. Tetapi setiap langkah terasa berat, seperti berjalan di tengah ruangan yang penuh dengan tatapan tak terlihat. Emily tahu, hari ini tidak akan mudah.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
63 Bab
2: สิบปีที่หวนคืน
ตอนที่ 2 เปลือกตาหนักอึ้งค่อยๆ ปรือเปิดขึ้นอย่างยากเย็น แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามาในห้องนอนหรูหราบ่งบอกว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว... แต่สำหรับพราว มันไม่ต่างอะไรจากเมื่อวาน หรือวันก่อนๆ เลยสักนิด ความรู้สึกปวดหนึบที่ขมับและร่างกายที่เมื่อยล้าเล็กน้อยเป็นสิ่งแรกที่เธอรับรู้ ตามมาด้วยความว่างเปล่าข้างกาย บนเตียงนอนราคาแพงที่เมื่อคืนยังอุ่นร้อน ไปด้วยแรงอารมณ์ บัดนี้กลับเย็นชืด มีเพียงรอยยับยู่ยี่บนผ้าปูที่นอนซาตินสีเทาเข้มเท่านั้นที่เป็นหลักฐานว่าเธอไม่ได้อยู่คนเดียวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ธามคงออกไปตั้งแต่เช้ามืดเหมือนเคย บางทีอาจจะไปทำงาน หรืออาจจะไปทำธุระส่วนตัวที่เธอไม่อยากรับรู้ พราวพลิกตัวหันไปมองโต๊ะหัวเตียงฝั่งที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่โน้ตทิ้งไว้ มีเพียงโทรศัพท์มือถือของเธอที่วางอยู่เงียบๆ หญิงสาวถอนหายใจแผ่วเบา ยันกายลุกขึ้นนั่ง พยายามสลัดความขุ่นมัวในใจทิ้งไป ชุดนอนผ้าซาตินเมื่อคืนหลุดลุ่ยเผยให้เห็นร่องรอยสีกุหลาบจางๆ สองสามแห่งบนผิวขาวผ่องบริเวณเนินอกและลำคอ พราวเบือนหน้าหนี ไม่อยากมอง ไม่อยากจดจำ สัมผัสรุนแรงและไร้หัวใจเหล่านั้น เธอใช้เวลาไม่นานนักในการอาบ
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-03
Baca selengkapnya
3: เงาอดีต
ตอนที่ 3ทันทีที่การประชุมสิ้นสุดลง และกลุ่มผู้บริหารระดับสูงทยอยเดินออกจากห้องไป พราวก็รีบก้าวตามออกมาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ขาทั้งสองข้างก้าวไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ สมองยังคงอื้ออึง จับต้นชนปลายไม่ถูก เธอต้องการที่สงบ... ที่ไหนก็ได้ที่จะได้อยู่คนเดียวสักครู่ห้องน้ำหญิงชั้นผู้บริหารคือจุดหมายแรกที่เธอนึกถึง พราวก้าวเร็วๆ เข้าไปข้างใน โชคดีที่ไม่มีใครอยู่ เธอกดล็อกประตูจากด้านในแล้วทรุดตัวพิงผนังกระเบื้องเย็นเฉียบ สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามเรียกสติที่กระจัดกระจายให้กลับคืนมาภาพใบหน้าหล่อเหลาแต่เรียบเฉยของ ‘เขา’ คนนั้นยังคงติดตา น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยชื่อเต็มยศของเธออย่างห่างเหินยังก้องอยู่ในหู... วิศรุต เตชะพิพัฒน์ รองประธานกรรมการบริหาร K Group... ผู้ชายคนเดียวกับ ‘พี่วิน’ นักศึกษาคณะวิศวะฯ ปีสุดท้ายที่เคยเป็นโลกทั้งใบของเธอเมื่อสิบปีก่อนสิบปี... เวลาไม่เคยช่วยให้ความเจ็บปวดในวันนั้นจางหายไปได้เลย‘เราเลิกกันเถอะพราว’‘ทำไมคะพี่วิน... พราวทำอะไรผิด’‘พี่ว่า... เราไปกันไม่รอดหรอก พี่...เจอคนอื่นแล้ว’เสียงของเขาในวันนั้นยังคงชัดเจน... วันที่เขาบอกเลิกเธออย่างไร้เย
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-03
Baca selengkapnya
4: แรงกดดัน
ตอนที่ 4 หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปนับตั้งแต่วันที่ ‘เขา’ ก้าวเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง... หนึ่งสัปดาห์ที่พราวรู้สึกเหมือนใช้ชีวิตอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่พร้อมจะขาดผึงลงได้ทุกเมื่อวิศรุต เตชะพิพัฒน์ ในฐานะรองประธานฯ จาก K Group ไม่ได้เป็นเพียงตำแหน่งลอยๆ เขาเข้ามามีบทบาทสำคัญและลงรายละเอียดกับโปรเจกต์ร่วมทุนนี้อย่างเข้มข้น การประชุมย่อยระหว่างทีม K Group และฝ่ายการตลาดของบริษัทเธอมีขึ้นแทบจะวันเว้นวัน ไหนจะอีเมลและโทรศัพท์ที่ต้องติดต่อประสานงานกันโดยตรงอีกนับครั้งไม่ถ้วนพราวในฐานะผู้จัดการฝ่ายฯ กลายเป็นจุดศูนย์กลางที่ต้องรับมือกับความต้องการและแรงกดดันจากฝั่ง K Group ซึ่งส่วนใหญ่ก็มาจากตัววินเองโดยตรง เขาเป็นผู้บริหารที่เก่งกาจ เด็ดขาด และต้องการความสมบูรณ์แบบในทุกรายละเอียด หลายครั้งที่เธอต้องดีเฟนด์แผนงานหรือไอเดียของทีมอย่างหนักหน่วงในการประชุม การโต้เถียงทางความคิดเกิดขึ้นบ่อยครั้ง แต่ทุกอย่างยังคงอยู่ภายใต้กรอบของความเป็นมืออาชีพ... แม้ว่าบางครั้ง แววตาคมกริบที่มองมา หรือน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงอำนาจนั้น จะทำให้หัวใจเธอสั่นไหวได้อย่างน่าประหลาด"ผมคิดว่า Budget ส่วน Influencer Market
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-03
Baca selengkapnya
5: คืนแตกสลาย
ตอนที่ 5 เสียงเพลงแจ๊สฟังสบายดังคลอเบาๆ เคล้ากับเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คนในห้องบอลรูมของโรงแรมหรูใจกลางเมือง แสงไฟสีนวลสลัวจากแชนเดอเลียร์คริสตัลสาดส่องกระทบร่างของผู้ร่วมงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทที่ต่างอยู่ในชุดสวยงามตามธีมงาน ‘Glitz & Glam’ พราวในชุดเดรสยาวสีดำสนิทเข้ารูป อวดเรือนร่างสมส่วนและผิวขาวผ่อง ยืนถือแก้วแชมเปญอยู่ที่มุมหนึ่งของงาน ผมยาวสลวยถูกปล่อยอย่างมีสเน่ห์ ส่วนเว้าของเสื้อผ้าเผยให้เห็นแผ่นหลังเนียน เครื่องประดับเพชรเรียบหรูบนลำคอและข้อมือเล่นกับแสงไฟระยิบระยับ... เธอคือภาพของผู้หญิงที่สวยสง่า มั่นใจ และประสบความสำเร็จ หากมองเพียงเปลือกนอก... แต่ใครจะรู้ว่าภายใต้รอยยิ้มบางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยหวานนั้น ซ่อนความรู้สึกแตกสลายและว่างเปล่าเอาไว้มากเพียงใด ตอนแรกเธอไม่อยากมางานนี้เลยสักนิด แค่คิดว่าต้องมาอยู่ในที่ที่มีคนมากมาย ต้องปั้นหน้ายิ้มแย้มทักทาย ต้องเผชิญหน้ากับ ‘เขา’ และอาจจะรวมถึงภรรยาของเขาด้วย เธอก็รู้สึกเหนื่อยเกินพอแล้ว แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธไม่ได้ ด้วยตำแหน่งหน้าที่และคำคะยั้นคะยอจากลูกน้องในทีมที่อยากให้หัวหน้าคนสวยมาร่วมงานด้วย ‘บางที... ออกม
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-03
Baca selengkapnya
6: ข้ามเส้น 🔥NC++
ตอนที่ 6ความเงียบภายในรถสปอร์ตคันหรูหนักอึ้งจนน่าอึดอัด มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามเบาๆ และเสียงสะอื้นไห้ของคนข้างๆ ที่ดังขึ้นเป็นระยะเท่านั้นที่ทำลายความเงียบงันนั้นวินกุมพวงมาลัยแน่น สายตาจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้า แสงไฟจากเสาไฟฟ้าและตึกสูงสาดส่องเข้ามาเป็นระยะ เผยให้เห็นใบหน้าคร้ามคมที่เรียบตึง แต่แววตาคู่คมนั้นกลับฉายแววสับสนและปวดร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาลอบมองร่างบางที่นั่งฟุบหน้าอยู่กับคอนโซลรถเป็นครั้งคราว หัวใจเหมือนถูกบีบรัดอย่างรุนแรงภาพของพราวในงานเลี้ยง ทั้งตอนที่เธอยืนสวยสง่าแต่แววตาเศร้าสร้อย ตอนที่เธอดื่มเหล้าอย่างไม่คิดชีวิต และตอนที่เธอร้องไห้ฟูมฟายเมื่อครู่ มันวนเวียนอยู่ในหัวเขาซ้ำๆ ความรู้สึกสงสาร เป็นห่วง และ... ความรู้สึกเก่าๆ ที่เขาพยายามกดมันไว้สุดหัวใจตลอดสิบปีที่ผ่านมา มันกำลังถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรงเขาจำต้องแต่งงานกับพิมพ์ด้วยเหตุผลทางธุรกิจที่ซับซ้อนและพันธะบางอย่างในอดีตที่เขาไม่อาจปฏิเสธ แต่ลึกลงไปในหัวใจ... พราวคือผู้หญิงคนเดียวที่เขารักมาโดยตลอด การต้องตัดใจและเดินออกมาจากชีวิตเธอในวันนั้น คือความเจ็บปวดที่สุดที่เขาเคยเผชิญ และการได้กลับมา
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-03
Baca selengkapnya
7: เช้าวันใหม่...ที่ไม่เหมือนเดิม NC++
ตอนที่ 7ร่างบางของพราวถูกวางลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์อย่างแผ่วเบา สัมผัสของผ้าปูที่นอนเนื้อดีที่แผ่นหลังควรจะทำให้รู้สึกสบาย แต่วินาทีนี้มันกลับเป็นเหมือนเชื้อเพลิงที่โหมกระพือไฟในกายให้ลุกโชนยิ่งขึ้น แต่ก่อนที่แผ่นหลังจะได้สัมผัสกับผ้าปูที่นอนเต็มที่ ริมฝีปากร้อนผ่าวของวินก็ประกบลงมาอีกครั้งจูบนี้แตกต่างจากที่ผ่านมา มันดูดดื่ม หนักหน่วง และเต็มไปด้วยความต้องการอันแรงกล้าที่ไม่ได้ปิดบัง ราวกับต้องการตอกย้ำความเป็นเจ้าของ ต้องการสูบสิ้นลมหายใจและสติสัมปชัญญะที่ยังพอมีเหลืออยู่ของเธอไปให้หมดสิ้น เธอเผยอปากรับลิ้นร้อนที่สอดแทรกเข้ามากวาดต้อนความหอมหวานในโพรงปากอย่างเต็มใจ แขนเรียวที่เคยไร้เรี่ยวแรงกลับยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาไว้แน่น ตอบสนองจูบนั้นอย่างลืมตัวลืมตน ลืมไปชั่วขณะว่าเธอยังมีสามี และผู้ชายที่กำลังปรนเปรอเธออยู่คือคนที่เคยทิ้งเธอไปอย่างไม่ใยดีวินผละริมฝีปากออกเล็กน้อยเพียงเพื่อให้มีอากาศหายใจ มองสบตาลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่บัดนี้ฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์จนแทบไม่เหลือเค้าความเศร้าก่อนหน้า เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย"ริมฝีปากคุณสั่นไม่หยุดเลย... ร่างกายคุณเรียกหาผมอยู่ใช่ไหมพร
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-28
Baca selengkapnya
8: พยาพยามลืม
ตอนที่ 8เช้าวันจันทร์เวียนมาบรรจบอีกครั้ง แต่สำหรับพราว มันคือเช้าวันที่หนักอึ้งที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวันก่อนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่หยุด ทั้งความเร่าร้อน วาบหวาม และความรู้สึกผิดบาปที่เกาะกินหัวใจ ความทรงจำที่เธอสั่งตัวเองให้ลืม มันกลับยิ่งแจ่มชัดขึ้นทุกครั้งที่หลับตาลงหญิงสาวใช้เวลาอยู่หน้ากระจกนานกว่าปกติ พยายามแต่งหน้าปกปิดร่องรอยความอ่อนล้าและดวงตาที่บวมช้ำเล็กน้อยจากการร้องไห้เมื่อวาน เธอเลือกชุดทำงานที่ดูสุภาพและมิดชิดที่สุด ราวกับว่าเสื้อผ้าเหล่านี้จะช่วยเป็นเกราะกำบังให้เธอได้‘ลืมมันไปซะพราว มันก็แค่ความผิดพลาดเพราะความเมา’ เธอย้ำกับตัวเองในใจเป็นรอบที่ร้อย ‘แกกับเขา เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว และจะไม่มีวันเป็น!’ตลอดทางที่ขับรถมาบริษัท หัวใจของพราวเต้นไม่เป็นส่ำ เธอกลัว... กลัวที่จะต้องเผชิญหน้ากับเขา กลัวสายตาของเขา กลัวความรู้สึกของตัวเองเมื่อก้าวเท้าเข้ามาในออฟฟิศ พราวสูดหายใจลึก พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด เธอกวาดตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว... ไม่เห็นเขา โล่งใจไปเปราะหนึ่ง หญิงสาวรีบเดินตรงไปยังห้องทำงานของตัวเอง อยากจะขังตัวเองอยู่ในนี้ทั
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-28
Baca selengkapnya
9: เมื่อกำแพงพังทลาย NC++
ตอนที่ 9"แน่ใจนะว่าแค่นั้น"คำถามเสียงพร่าแหบห้าวแต่แฝงความท้าทายของวินยังคงก้องอยู่ในหู ใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นโคโลญจน์จางๆ อันคุ้นเคยผสมกับกลิ่นกายบุรุษเพศของเขาโชยเข้าปอด ปลุกสัญชาตญาณบางอย่างที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกลงมา... เหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจที่กำลังสั่นไหวอย่างรุนแรงของเธอพราวควรจะผลักเขาออกไป ควรจะตอกหน้าเขาแรงๆ ด้วยคำพูดเย็นชา ควรจะย้ำเตือนถึงสถานะของเขาและเธอ... แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับทรยศ มันแข็งทื่อไม่ยอมขยับหนี แถมหัวใจยังทรยศเต้นแรงโครมครามราวกับจะหลุดออกมานอกอก ลมหายใจติดขัดเมื่อสบเข้ากับแววตาลึกซึ้งคู่นั้นเธอเห็นความต้องการ... ความปรารถนา... และบางที อาจจะเป็นความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในนั้น... เหมือนกับที่เธอรู้สึกวินไม่ได้รอคำตอบ เขารู้... เขาสัมผัสได้ถึงกำแพงในใจเธอที่กำลังสั่นคลอน เขาเห็นแววตาที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเขาทาบริมฝีปากหยักได้รูปลงบนริมฝีปากอิ่มสั่นระริกของเธออย่างไม่อาจหักห้ามใจได้อีกต่อไป จูบนี้ไม่ใช่จูบที่ปลอบประโลม ไม่ใช่จูบที่เกิดจากความเมามายไร้สติเหมื
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-28
Baca selengkapnya
10: ข้อความลับ
ตอนที่ 10แสงไฟจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือสะท้อนอยู่ในดวงตาคู่สวยของพราว เธอนอนอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนหรูเพียงลำพัง จ้องมองข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งมาจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เธอรู้ดีว่าเป็นใคร...‘ถึงบ้านปลอดภัยไหมครับ?’ข้อความเรียบง่ายที่ดูเหมือนคำถามแสดงความห่วงใยธรรมดาๆ แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงไม่เป็นส่ำนี่คือครั้งแรกที่เขาติดต่อเธอมาก่อนหลังจากค่ำคืนอันเร่าร้อนและสับสนในห้องทำงานของเขาที่พึ่งผ่านมา... ค่ำคืนที่เธอบอกตัวเองว่ามันคือจุดจบ แต่ข้อความนี้กลับเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นพราวลังเลอยู่นาน นิ้วเรียวจิ้มลงบนแป้นพิมพ์ พิมพ์ข้อความตอบกลับแล้วลบทิ้งซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก เธอกำลังจะทำอะไรลงไป? การตอบกลับข้อความนี้ มันไม่ต่างอะไรจากการยอมรับและเปิดประตูให้เขาก้าวเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้ง... ในฐานะที่ไม่ถูกต้องแต่แล้ว ภาพสัมผัสอันเร่าร้อน เสียงครางกระเส่า ความรู้สึกเสียวซ่านที่เขาปรนเปรอให้ มันก็ย้อนกลับเข้ามาในห้วงคำนึงอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึก ‘มีชีวิต’ ที่เธอแทบจะลืมไปแล้ว มันหอมหวานเกินกว่าจะตัดใจได้ง่ายๆสุดท้าย... เธอก็ตัดสินใจกดส่งข้อความต
last updateTerakhir Diperbarui : 2025-12-28
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status